Hakikatin şimşeği

1917 Ekim darbesinin üzerinden dört yıl geçmiş. Devletçi sapma, devrimi batırmış. Durum sorgulanıyor: Nerede yanlış yaptık?

Devletçi sapmanın mimarı Lenin de zorda, günü kurtarmaya çalışıyor. Zihinler oyalansın diye habire bahane üretiyor. Muhalefeti bastırmak için baraj atışı yapıyor, tehdit savuruyor:

Geri kalmış ülkeyiz, câhiliz, Rus kötü işçi, idarecilik kültürümüz yok, aldatıldık, hep o eski memurlar yüzünden, bizi sabote ettiler, Almanya’da devrim olmadı, bize yardım gelmedi, kahrolsun dış güçler, beyazları desteklediler, bu muhalifler var ya, bunların alayı burjuva ajanı, bunlar hapse atılmalı, yurtdışına postalanmalı:

“Kronştadt modası partisizlik kılığına bürünmüş olan Menşevik ve sosyalist-devrimci ‘partisizlere’ gelince, onlar cezaevlerinde emniyet altında tutulmalı ya da Berlin’e, Martov’un yanına postalanmalıdır.” (V. İ. Lenin, “Ayni Vergi”, Nisan 1921, TE, İng., c. 32, s. 365.)

Lenin göz korkutmak ve tabanı efsunlamak için bu minvalde bir çuval lâf ederken, bir yerde hakikatin şimşeği çakıveriyor:

“Eski devlet aygıtını devraldık ve bu bizim için talihsizlik oldu.”

İşte bütün sorunların gelip düğümlendiği hakikat anı budur. Eski devlet aygıtını devralmak, istenmediği hâlde başa gelen bir talihsizlik değil, fakat 1917 Ekiminde Bolşevik liderliğin taammüden işlediği majör bir günahtır.

Marks’a göre devleti devralmak devrim demek değildir. Tam tersine, gerçek bir halk devriminin devleti parçalaması gerekir:

“Benim On Sekizinci Brumiyer’in son bölümüne bakarsan göreceksin ki, bir dahaki Fransız devriminin bürokratik-askeri makineyi artık eskisi gibi bir elden öteki ele transfer etmeye değil, fakat paramparça etmeye girişeceğini ilân ediyorum. Bu, Avrupa kıtasındaki her gerçek halk devrimi için elzemdir.” (K. Marks, “L. Kugelmann’a Mektup”, 12 Nisan 1871, Seçme Yazışmalar, İng., s. 247.)

1917 Şubat ayında patlayan devrim, gerçek bir halk hareketi olarak, doğrudan demokrasi organlarını geliştirmek suretiyle devleti pratikte eleştirmeye, yani devleti parçalamaya girişmişti. 1917 Ekim darbesiyle devleti devralan devletçi sapma ise devlet iktidarına dayanarak siyasi üstünlük sağlama stratejisi uyarınca, halk hareketine karşı konum aldı.

Darbe hükûmeti, devletin pratik eleştirisini geliştirmekte olan fabrika komitelerinin, otonom örgütlenmelerin, anti iktidar inisiyatiflerin üstüne yürüdü, sovyetleri işlevsizleştirdi, muhalefeti yasakladı. Böylece, Şubat’ta başlayan devrim, kızıl bayrak sallayan, sosyalizm lâfzını kullanan devletçi sapma tarafından adım adım geriletilerek bastırıldı. Devletçi sapma, devrimin darbelediği kadim devleti toparlayıp makyajladı ve tek parti diktatörlüğü kurdu.

Geçen yüzyılda yaşanan “reel sosyalizm” trajedisi, devleti devralmanın objektif sonucunun devlet tarafından fethedilmek olduğunu kanıtladı.

About yusuf zamir

Check Also

SOVINTERN, Solun Yeni Evi- Çeviri

Bu, dünyanın dört bir yanından, özellikle Latin Amerika ve Afrika’dan, ayrıca Avrupa ve Asya’dan sosyalist …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com