Marksizm sadece proletaryanın varlığından ve toplumdaki konumundan doğan bir teori değildir; Marksizm sermaye ile emek arasındaki fiili sınıf mücadelesidir, yani işçilerin isteseler de istemeseler de, bunun bilincinde olsalar da olmasalar da, Marx’ı bilseler de bilmeseler de, kendilerini korumak ve böylece aynı zamanda insanlığın genel ilerlemesine hizmet etmek istiyorlarsa Marksizme uygun davranmaktan başka türlü hareket edemeyecekleri bir toplumsal durumdur. Marx’ın kendisi Hegel diyalektiğini hayata geçirirken, yani gerçek, somut hareketi diyalektik olarak tanırken, Marksizm ancak savaşan proletarya aracılığıyla hayata geçirilebilir. Bir Marksist, Marksist teorilere hakim olan kişi değildir; bir Marksist, bu teorileri hayata geçirmek için çabalayan kişidir. Kısacası: Marksizm sadece bir dünya görüşü değildir; Marksizm yaşayan, savaşan proletaryadır.
Devrimci Marxsizm
Marx, toplumun gelişimini, üretim araçları ve üretim ilişkileri arasındaki çelişkili dinamikler üzerinden açıklamaya çalışmıştır. Üretim araçları (fabrikalar, makineler, toprak vb.) ile bu araçları kullanan insanlar arasındaki ilişkiler, toplumsal yapının temelini oluşturur. Bu ilişkiler tarihsel olarak farklı aşamalardan geçer ve toplumsal yapıyı etkiler.
Marx’a göre, üretim araçlarının gelişimi ve teknolojik ilerleme sürekli olarak insan emeğini azaltarak üretkenliği artırır. Bu durumda, toplumda mevcut olan üretim ilişkileri (örneğin, mülkiyet biçimleri) ile üretim araçlarının giderek daha fazla toplumsallaşan, yani birçok insanın ortak kullanımına açık hale gelmesi arasında bir çatışma ortaya çıkar.
Tarihsel olarak, bu çatışma farklı aşamalarda ortaya çıkar ve her aşama, üretim güçlerinin geliştiği seviyeyi ve mevcut toplumsal ilişkileri yansıtır. Bu süreçte, mevcut toplumsal koşullar artık gelişen üretim güçlerini karşılayamadığında, toplumsal değişim ve devrimci eylem gerekebilir. Marx, bu süreci tarihsel materyalist bir bakış açısıyla inceler ve kapitalist toplumun kendi içsel çelişkilerinin devrimci değişimlere yol açabileceğini öngörür.
Toplumsal değişimlerin temelinde üretim ilişkileri ve üretim araçlarındaki evrimde yatar. Bu süreç, insanlığın tarihini şekillendiren ve farklı toplum biçimlerinin ortaya çıkmasına neden olan bir faktördür.
Marx, toplumun gelişimini, üretim araçları ve üretim ilişkileri arasındaki çelişkili dinamikler üzerinden açıklamaya çalışmıştır. Üretim araçları (fabrikalar, makineler, toprak vb.) ile bu araçları kullanan insanlar arasındaki ilişkiler, toplumsal yapının temelini oluşturur. Bu ilişkiler tarihsel olarak farklı aşamalardan geçer ve toplumsal yapıyı etkiler.
Marx’a göre, üretim araçlarının gelişimi ve teknolojik ilerleme sürekli olarak insan emeğini azaltarak üretkenliği artırır. Bu durumda, toplumda mevcut olan üretim ilişkileri (örneğin, mülkiyet biçimleri) ile üretim araçlarının giderek daha fazla toplumsallaşan, yani birçok insanın ortak kullanımına açık hale gelmesi arasında bir çatışma ortaya çıkar.
Tarihsel olarak, bu çatışma farklı aşamalarda ortaya çıkar ve her aşama, üretim güçlerinin geliştiği seviyeyi ve mevcut toplumsal ilişkileri yansıtır. Bu süreçte, mevcut toplumsal koşullar artık gelişen üretim güçlerini karşılayamadığında, toplumsal değişim ve devrimci eylem gerekebilir. Marx, bu süreci tarihsel materyalist bir bakış açısıyla inceler ve kapitalist toplumun kendi içsel çelişkilerinin devrimci değişimlere yol açabileceğini öngörür.
Toplumsal değişimlerin temelinde üretim ilişkileri ve üretim araçlarındaki evrim yatar. Bu süreç, insanlığın tarihini şekillendiren ve farklı toplum biçimlerinin ortaya çıkmasına neden olan bir faktördür.
Marksizm açısından, sermaye ve emek arasındaki çelişki günümüz toplumunun hem başlangıcı hem de sonudur, ancak bu toplumun ilerici gelişimi yalnızca bu çelişkinin büyümesinde ve keskinleşmesinde görülebilir. Sermaye, emek gücünün sömürülmesinin bir sonucudur, dolayısıyla sermayenin büyümesiyle birlikte, yani bu tarihsel dönemde devam eden insani ilerleme sürecinde, isçilerin sömürülmesi zorunlu olarak daha da yoğunlasmalıdır. Mevcut sistemde emek gücünün sömürülme olanakları sınırsız olsaydı, kapitalist toplumun sona ermesini beklemek için hiçbir neden olmazdı. Ancak proletaryanın büyümesiyle birlikte sınıf mücadelesi de artar, çünkü gelismenin belli bir noktasında isçilerin üretici güçleri artık kapitalist olarak kullanılamaz. Bu noktada proletarya, kendi rızasıyla, mevcut toplumsal ilişkilerin yıkılması için çabalayan ve bunu gerçekleştiren devrimci bir güce dönüşür.
