Bundan tam elli yıl önce bugün, Beyoğlu–Tarlabaşı’nda, Antakyalı bir arkadaşın kaldığı apartmanın en üst katını bir toplantı için ayarlamıştım. Konsantrasyon ve güvenlik kurallarına harfiyen uyarak, İstanbul’un farklı semtlerinden beş parti üyesi yoldaş, o mütevazı evde bir araya gelmiştik. Hepimiz, birkaç toplantı öncesinde parti merkezinin kararıyla oluşturduğumuz TKP Gençlik Bürosu adına oradaydık.
Toplantıya geçmeden önce, her zamanki gibi, heyecanlı ama temkinliydik. Kısa kısa sorular soruyor, son gelişmeleri fısıltıyla paylaşıyor, gözlerimizle birbirimize güven veriyorduk. O odada yalnızca beş kişi yoktu; umut vardı, cesaret vardı, geleceğe dair derin bir inanç vardı.
Tam gündeme geçmek üzereyken, sekreter yoldaşın sesi duyuldu:
“Size güzel bir haberim var…”
Bir anda hepimiz sustuk. Nefesler tutuldu, gözler ona kilitlendi. Sanki ağzından çıkacak kelimeler kaderimizi belirleyecekti.
Ve devam etti:
“Merkezden karar geldi. İlerici Gençler Derneği adında bir dernek kuruyoruz.”
O anı hâlâ bütün canlılığıyla hatırlıyorum. Sadece bir karar değildi bu. Sadece yeni bir örgütlenme de değildi. O isim… “İlerici”… İçimizi ısıtan, göğsümüzü ferahlatan, geleceğe açılan bir pencere gibiydi. Birbirimize bakıp o kelimeyi sessizce, sonra fısıltıyla tekrar ettik:
“İlerici…”
İlk kez Dev-Genç adını duyduğumda hissettiğim duygulara çok benziyordu bu. Aynı heyecan, aynı umut, aynı tarihsel süreklilik hissi.
Bu adı öylesine sahiplendik ki, oylamaya bile gerek duymadık. Alternatif isimler üzerine tek kelime konuşulmadı. Hepimizin sevip saydığı sekreter yoldaş, tek tek yüzlerimize baktı; onun da yüzü gülüyordu.
“Geçmişte partinin kurduğu gençlik örgütünün adı buydu,” dedi.
“Tarihimize sahip çıkıyoruz.”
İGD’nin kuruluşuna karar verenlerin sınıfsal ve etnik bileşimi başından itibaren berraktı. Hepimiz memur ya da işçi ailelerinden geliyorduk. Etnik kimliklerimizi birbirimize sormazdık; buna ihtiyaç duymazdık. Aramızda ayrım yoktu, gayrılık yoktu. Bugün geriye dönüp baktığımda, o ilk çekirdekte iki Kürt, iki Türk ve bir Arap olduğumuzu hatırlıyorum.
Dernek hızla büyüdü, binlerce üyeye ulaştı; ama bu çoğulcu yapı hiç değişmedi. İGD, Türkiye’nin etnik aynasıydı. Yalnızca coğrafi olarak genişledi. Başlangıçta Diyarbakır, Gaziantep ve Antakya öne çıkıyordu; zamanla Ege’den, Karadeniz’den, İç Anadolu’dan, Trakya’dan gençler katıldı. İGD, ülkenin dört bir yanına yayılan bir umut haritasına dönüştü.
Hepimiz üniversiteye girebilecek bir eğitim düzeyine sahiptik. İlk kurucular olarak fen, muhasebe ve mühendislik gibi alanlarda okuyorduk. Sonrasında tüm üniversitelerden, farklı disiplinlerden yoldaşlarımız aramıza katıldı.
Büronun ilk toplantılarında uzun uzun şunu tartışmıştık: Gençlik bir sınıf değil, toplumsal bir gruptur. Heyecanlıdır, romantiktir, yer yer ütopiktir. Politik deneyimimizin sınırlı olduğunu da biliyorduk. Ama bunun pratikte ne anlama geldiğini, zaman bize öğretecekti.
Gündemimizin en kritik başlığı, yasal bir derneğin kuruluşu ve kurucuların kim olacağıydı. Bu mesele üzerinde uzun uzun durduk. Çünkü biliyorduk: Dernek kurulur kurulmaz polisin odağında olacaktı. İlk sorgular, ilk baskılar kaçınılmazdı. Eğer biz kurucu olursak, parti çalışmaları ağır darbe alabilir, büyük bir operasyonun önü açılabilirdi. Bu nedenle biz kurucu olmamalıydık.
Kurucular, güvendiğimiz, bize yakın, ama parti çalışmasını doğrudan riske atmayacak arkadaşlar olmalıydı. Çevremizi düşündük, isimler belirledik. Asil ve yedek bir kurucu kadro oluşturduk. Bu arkadaşlar için tehlikenin büyük olduğunu biliyorduk: sorgu, işkence, hapis ihtimali hep vardı. Onlara sahip çıkmayı, yalnız bırakmamayı kararlaştırdık.
Biri hariç, kurucu yönetime girenlerin tamamı son derece değerli insanlardı. İGD’yi yoktan var etmek için, tüm zorluklara rağmen canla başla çalıştılar.
Burada isimlerini tek tek anmayacağım. Ama etrafında sevgi çemberi örülen başkanına, insanüstü zorluklara direnen sekreterine ve tüm yönetim kurulu üyelerine binlerce kez teşekkür ediyorum. Birinci kongrede seçilen genel yönetim kurulu üyelerinin örgüte yaptığı katkılar, İGD tarihine onur sayfaları olarak kazınmıştır.
İşkencelerde, hapishanelerde, sokaklarda, çatışmalarda birbirimize daha da yaklaştık. Birbirimizi sevdik. Gençtik. Yüreğimiz genişti. O yürekte sevdiklerimiz, kavga arkadaşlarımız, düşlerimiz vardı.
İnançlıydık. Özgürdük. Cesurduk. Karanlığı yararak yürüdük. Önümüze dikilen gerici duvarları, birer birer, sabırla ve inatla yıktık.
Ve bugün, elli yıl sonra, dönüp baktığımda şunu gönül rahatlığıyla söyleyebiliyorum:
Biz sadece bir dernek kurmadık.
Biz bir kuşağın onurunu, cesaretini ve dayanışmasını örgütledik.

Maalesef sitenizi kesintisiz ve sürekli izleyemiyorum. Yusuf Bağatar Facebook da paylaşınca bu makaleyi görmüş oldum.
Yerinde ve zamanında dikkatle yazılmış bir paylaşım. TKP Gençlik Bürosu’nun beş isminide verilmiş olması gerekir. Aradan 50 yıl geçmiş.
İkinci konu kanımca daha önemli. ”Biri hariç, kurucu yönetime girenlerin tamamı son derece değerli insanlardı. İGD’yi yoktan var etmek için, tüm zorluklara rağmen canla başla çalıştılar.” Demişsiniz. İGD nin yasaal düzlemde kurucu listesi biliniyor. ”Biri Hariç” diyerek tüm kurucuları töhmet veya suçlama altında bırakılmış oluyor.
O bir kişi kimdir ve niçin O hariç bunu açıklamadığınız sürece kurucuların tamamı zanlı olurlar.
Sevgi ve saygılarımlai