Sol bir kimlik krizi içinde

Sol bir kimlik krizi içinde

Yazan:David Broder JACOBIN’in Avrupa editörü

 

 

Dünya genelinde sol, örgütleyici bir kimlik olarak sınıftan uzaklaşmıştır. Bunun yerine sağ, sosyalist bir vizyonla hiçbir ilgisi olmayan kendi proleter kimlik siyaseti versiyonunu izliyor.

Geçtiğimiz Temmuz ayında ABD Cumhuriyetçi Parti kongresinde JD Vance Amerika’da sınıf savaşı olduğunu söyledi. Kendisi hangi tarafta olduğunu çok iyi biliyor; ne de olsa kendisi “iktidar koridorlarından” uzakta büyümüş bir “işçi sınıfı çocuğu”. Seçilmiş Başkan Yardımcısı, patronu Donald Trump’ı “büyük şirketler tarafından satın alınmayan ve bir sendikada örgütlü olsunlar ya da olmasınlar sıradan işçiler için cevaplar sunan bir lider” olarak övdü. Vance, Trump’ın fikirlerinden ikna olmuştu: İlk döneminde, yönetim sadece dört yıl içinde “çalışan insanlar için şimdiye kadarki en iyi ekonomiyi” yaratmıştı. Yeniden seçilmesinin ardından eski ve yeni başkan bir kez daha “Amerikalı işçilerin ücretlerini koruyacak ve Çin Komünist Partisi’nin Amerikan vatandaşları pahasına orta sınıfını daha da zenginleştirmesini engelleyecekti”.

Muhafazakârların işçi sınıfını temsil ediyormuş gibi davranmaları yeni bir şey değil. Büyük borsa çöküşünden kısa bir süre önce, Cumhuriyetçiler 1928’de “Cumhuriyetçi Parti’nin emek konusundaki sicili tartışılmaz” diye övünüyorlardı. Ancak bugün en önemli şey – sadece Amerika Birleşik Devletleri’nde değil – sol tarafından görmezden gelinen milyonlarca insanın çıkarlarını temsil etmektir. Ağustos ayında İngiltere’de ırkçı ayaklanmalar yaşandığında, muhafazakar tarihçi David Starkey “İşçi Partisi ile beyaz işçi sınıfı arasındaki ilişkinin sona erdiğini” görkemli bir şekilde ilan etti. Haziran ayında köşe yazarı Christophe Guilluy, Marine Le Pen’in Rassemblement National’inin yükselişini küçük Fransız kasabalarındaki işçi ve orta sınıflardan gelen bir “haykırış” olarak tanımladı.

Sosyologlar, işçilerin şu anda kitlesel olarak sağa kaydığı izlenimini çürütmek için çalışmalar sundular. Araştırmacılar, göreceli olarak sanayi işçilerinin Le Pen’e oy verme olasılığının daha yüksek olduğunu, ancak daha da fazlasının hiç oy kullanmadığını ortaya koydu. Dahası, toplam işgücü içindeki payları her halükarda düşmektedir. Bu durum şu gibi soruları gündeme getirmektedir: Gelir, eğitim veya seçmenlerin kendi bildirdikleri kimlik gibi anket kategorileri gerçekten de bir önceki kategori olan “sınıf” için bir vekil olabilir mi? Ya da kentsel ve kırsal alanlar arasındaki farkları?

Bu tür kategoriler ve alt gruplandırmalar, üretim araçlarının mülkiyetine odaklanan bir mücadelenin ifadesi olarak Marksist sınıf anlayışından açıkça çok uzaktır.

İşin püf noktası, işçi sınıfını temsil etme yönündeki siyasi iddianın bu sınıfın kesin bir tanımını gerektirmemesidir.

Kim işçi sınıfı olabilir?

Sağcı mesajlar genellikle “otantik bir işçi sınıfı zihniyetini” taklit ettiği varsayılan belirli tutum ve değerlere atıfta bulunur. Örneğin, en zengin Trumpçılar, Muhafazakâr temsilciler ve diğer sağcılar bile (sözde) işçi sınıfı geçmişlerini ve “geride kalanlarla” kültürel yakınlıklarını vurgulamaktadır. Liberal medya ise “popülizme” karşı uyarıda bulunarak tam tersini yapıyor: MSNBC, Guardian veya Le Monde, kötü sosyal politikalara tepki olarak sendikaların öncülüğünde gerçekleşen eylemleri – örneğin 2023’te Fransa’da emeklilik reformuna karşı gerçekleşen grevleri – muhtemelen “işçi sınıfının kaygıları” olarak tanımlamayacaktır. Öte yandan, çevre koruma önlemlerine veya göçe karşı [büyük ölçüde olumsuz çağrışımlı] protestolar söz konusu olduğunda, genellikle işçi sınıfından “geride kalanların” korkularına atıfta bulunulmaktadır.

“İşçi sınıfı” böylece dar anlamda bireysel veya “kalıtsal” ayrım biçimlerinden oluşan belirli bir kimlik olarak tanımlanmaktadır. Kültürel özellikler (aksanlar/şiveler, LGBTQ meselelerine yönelik tutumlar, sandviçinize sosis mi yoksa peynir mi koyduğunuz) daha mesleki özelliklerle (“Beşeri bilimler diplomasına sahip misiniz? Büyükbaban fabrikada mı çalışıyordu?”) birbirine karıştırılmaktadır. Bunun amacı bir stereotip yaratmaktır: “İşçi sınıfı böyledir ve hep böyle olmuştur.” Bu aynı zamanda, işçi sınıfına ilişkin bu görüşün zamansız ve aşikar olduğuna dair retorik bir etki yaratmaktadır. İşçi sınıfının kim, nasıl ve ne olduğunu bilmek için pratikte sadece sağduyu gerekir. Bu nedenle bir JD Vance kendisini kolaylıkla “Pas Kuşağı’nın sesi” ilan edebiliyor – ve aynı kolaylıkla büyük şehirden gelen bir çöp adamı, sadece elitlere çok yakın yaşadığı ve çalıştığı için “gerçek dışı” olarak tasvir edebiliyor.

“Sağın iddiası pek çok seçmene inandırıcı geliyor: Bir zamanlar fabrikalardaki işçi sınıfı içinde güçlü bir tabana sahip olan sol, artık esas olarak azınlık örgütlerinin ezgileriyle dans ediyor.” 

Bazıları sınıfın bu şekilde muhafazakar bir kimlik politikasıyla yeniden yorumlanmasının temelini emeğin değişen doğasında görüyor. Paul Mason, çelik ve kömür gibi sektörlerde kitlesel istihdam üzerine inşa edilen 20. yüzyıl işçi hareketinin sonu hakkında yazmıştır. Solun hala “barda oturup göçmenlere haşarat diyen eski madenci” ile ilgilenip ilgilenmemesi gerektiğini soruyor. Ne de olsa Mason’ın emek ve işçi sınıfıyla bağlantısı geriye dönüktür. Mason’ın yayınlarının çoğu “post işçicilik” olarak tanımlanabilir: “İşçilik”, 1960’larda fabrika işçilerini tarihin merkezi aktörleri olarak tanımlayan, ancak daha sonra onlardan uzaklaşan ve devrimci öznelliğin çeşitli sözde somut örneklerini arayan bir akımdı.

ĠĢçi sınıfı içindeki dönüĢüm ve değiĢen maddi çıkarlar için birçok açıklama bulunmaktadır. ABD’nin eski sanayi merkezlerinde yapılan çalışmalar, hizmet sektöründeki istihdam artışının, yaşlı nüfus gruplarının Medicare’e veya özel ev sahipliğine bağımlılığının, işçi hareketinin yaşam dünyasını ve buna dayalı sınıf kimliğini değiştirdiğini göstermektedir.

Trump batı Pennsylvania’da Demokratlara karşı kazanırsa ya da kuzey Fransa’da eski komünist kalelerdeki insanlar Le Pen’in partisine oy verirse, işçi sınıfının kendisinin korumacı milliyetçiliğe yöneldiği sonucuna kolayca varılabilir. Ancak bu bariz okuma iki açıdan göreceli hale getirilmeli ve sorgulanmalıdır. İlk olarak, Trump veya Le Pen’e oy veren seçmenlerin çoğunluğunun “geride kaldığı” veya sosyal gerileme yaşadığı iddiası yeterince kanıtlanmamıştır. Benzer şekilde, sözde istekli seçmenlerin (daha genç, ilerleme fırsatlarına sahip, ev sahibi olma arzusu olan) radikal sağa doğaları gereği karşı olacakları da hiçbir şekilde açık değildir. İkinci olarak, eski işçi sınıfına ilişkin belirli bir varsayım sorgulanmalıdır – yani homojen bir sol güç olduğu varsayımı. Başka bir deyişle, işçilerin belirli coğrafi bölgelerde yoğunlaşmasının, sol tarafından siyasi olarak en iyi şekilde temsil edilebilecek ortak bir sınıf çıkarı duygusuna yol açtığı varsayımı ne ölçüde doğrudur?

Geride bırakılmış ve terk edilmiş mi?

Haziran ayında Giorgia Meloni’nin Fratelli d’Italia partisi Instagram’da bir video yayınladı. Videoda sosyal demokrat Partito Democratico’nun lideri Elly Schlein, Roma’daki Onur Yürüyüşü’nde bir şamandıra üzerinde dans ederken görülüyordu. Alt başlık şöyleydi: “Sol fabrikaları terk etti. İşte şimdi nerede olduğunu görebilirsiniz.”

Bu ifadenin ilk kısmı – Schlein’in partisinin işçi sınıfını kaybettiği suçlaması – son Avrupa seçimlerinde doğrulanmış gibi görünüyordu: Anketlere göre Fratelli d’Italia işçiler arasında yüzde 39 oy oranına ulaşmıştı. (Daha önceki sosyolojik sınırlamalara geri dönecek olursak: Bu sosyal grubun sadece beşte ikisinin oy kullandığı doğrudur – bu da bu seçmenlerin sadece yaklaşık yüzde 16’sının Meloni’nin partisini desteklediği anlamına gelmektedir. Ancak bu ölçüm yöntemi kullanıldığında Sosyal Demokratlar sadece yüzde 7’de kalmaktadır).

Sağın iddiası pek çok seçmene inandırıcı geliyor: bir zamanlar fabrikalardaki işçi sınıfı arasında güçlü bir tabana sahip olan sol, artık esas olarak azınlık örgütlerinin ezgileriyle dans ediyor. Bir kez daha, işçi sınıfının büyük bir azınlığı Fratelli d’Italia’ya oy verirken, çok daha fazlasının oy vermediği ve bu nedenle partinin destekçilerinin bu sınıftaki oy veren nüfusun yalnızca nispeten küçük bir bölümünü oluşturduğu doğrudur. Yine de, bu arka plana rağmen, Matthew Goodwin gibi sağcı bir akademisyen Fratelli’yi İtalya’nın “beyaz işçi sınıfını” temsil eden bir parti olarak tanımlayabilir ve bu iddiayı tabanının “elit kesim tarafından hayal kırıklığına uğratıldığını düşünen insanlardan” oluştuğu şeklindeki çok daha belirsiz bir ifadeyle birleştirebilir.

“İşçi sınıfının geniş kesimleri tam da çünkü bunu kendi maddi çıkarlarına uygun gördükleri için sağ partilere oy veriyor.”

Burada çarpıcı olan, milliyetçi partilerin eskiden sol görüşlü olan işçileri kazandığının sıkça dile getirilmesidir. Ancak birçok ülkeden elde edilen anket verileri, seçmenlerin yalnızca küçük bir azınlığının doğrudan soldan (aşırı) sağa geçtiğini göstermektedir. Çok daha önemli olan dinamik, sola verilen genel işçi sınıfı oylarında on yıllardır süren bir düşüş ve aynı zamanda işçi sınıfının daha önce muhafazakar ve sağ partilere oy vermiş olan kesimlerinin radikalleşmesidir. Burada gördüğümüz şey, tüm sınıfın (“sınıf oyu”) sözde yeni bir sağcı oy verme davranışından ziyade, parçalanan, yavaş yavaş dağılan bir soldur.

Bununla birlikte, solun işçi sınıfını ihmal ettiği ve kendilerinin onu daha iyi temsil ettiği sağın ikna edici bir argümanı olmaya devam etmektedir. Geleneksel olarak işçi sınıfıyla ilişkilendirilen belirli bir “ahlaki saygınlık” da kullanılmaktadır: Örneğin sağ, mavi yakalı işlere atfedilen olumlu özellikleri (“dürüst emek”, ulusal zenginliğe önemli katkı, kişinin ailesine özverili bir şekilde bakması) kimlik politikaları (kibirli, öğrenci şehir sakinleri kişinin ne düşünmesi gerektiğini dikte eder; “artık bir şey söylemenize izin verilmiyor”) ile ilgili bir mağdur anlatısıyla birleştiriyor.

Bu şekilde, işçi sınıfı kimliği – tarihsel işçi hareketinin dili hala bir ölçüde kullanılıyor olsa bile – “çalışkan insanlar” gibi oldukça muğlak, sınıflar arası şifrelerle karıştırılmaktadır.

“Kendi ekonomik çıkarlarına karşı” oy kullanmak mı?

Sağcı işçi sınıfı seçmenleri üzerine yapılan çok sayıda yayın, seçimlerin giderek ekonomik konulardan ziyade kültürel konulara göre belirlendiği varsayımına dayanmaktadır. Thomas Franks What’s the Matter with Kansas? adlı kitabı bu konuyu ele almaktadır. Frank, muhafazakarların Kansas’taki işçileri “kendi ekonomik çıkarlarına karşı oy kullanmaya” ikna ettiği tezine tekrar tekrar dönüyor. Asıl niyeti Demokratları gerçek bir ekonomik alternatif sunmadıkları için eleştirmekti. Ancak, sağcı seçmenlerin [temelde] kendi acil ekonomik çıkarları için oy vermedikleri fikri abartılıdır.

Sosyolog Félicien Faury, Fransa’nın güneydoğusundaki Le Pen seçmenleri üzerine yakın zamanda yayınlanan kitabında, çalışan nüfusun milliyetçi ve göçmen karşıtı bir partiye oy veren kesimlerinin önceliklerini anlamaya çalışıyor. Bu kişilerin siyasi olarak ikna olmuş aktivistler ya da parti görevlileri olmadığını ve oy verme davranışlarının geçmişte çok karışık olduğunu belirtiyor. Rassemblement üyeleri olarak örgütlenmemişlerdir ve tercihlerini ve varsayımlarını genellikle “belirli bir partiye yakın” olarak görmemektedirler. Bununla birlikte, Faury onların kararlarını ideolojik bir perspektiften anlamaya çalışmaktadır. Bunu yaparken de tarihçi Edward P. Thompson’ın “ahlaki ekonomi” teorisinden yararlanıyor. Bu teoriye göre, siyasi eylem ve tutumların altında yatan temel ahlaki hukuk ve adalet varsayımları (özellikle ekonomik adalet) vardır.

Faury’nin görüştüğü kişiler genellikle çok çalışmanın temelde iyi bir şey olduğu, ancak artık karşılığını vermediği görüşünü dile getiriyor. Söz konusu Güneydoğu Fransa’nın nispeten varlıklı bölgesinde, bu insanlar çoğunlukla güvenceli bir işe sahipler (örneğin kamu sektöründe veya en azından daimi sözleşmeli işlerde) veya kendi küçük işletmelerini işletiyorlar. Dolayısıyla yoksulların en yoksulları arasında değiller, ancak işlerini kaybetmekten korkuyorlar ve mevcut durumları/konumları üzerinde baskı hissediyorlar. Bu korkular genellikle “Hiçbir şeyimiz olmayacak kadar çalışıyoruz” gibi özlü ifadelerle dile getirilmektedir. Ayrıca başkalarının – bu “iflah olmaz tembellerin” veya diğer “beceriksizlerin”, özellikle de göçmenlerin – bedavaya aldıkları sosyal yardımlara veya vergi indirimlerine atıfta bulunurlar. Bir bakıma, toplumun en alt kademelerine (“tembellere”) ve bu davranışın geçmesine izin veren elitlere karşı aşağıya ve yukarıya doğru bir tekmedir.

“Sağ şu anda işçi sınıfına bağlılığı, diğer bağlılıklara karşı kimliksel bir karşı nokta olarak kullanıyor.”

Dolayısıyla bu ahlaki ekonomiden kaynaklanan oy verme kararları ekonomik konuları ve çıkarları yansıtmaktadır. Bu seçmenler kendilerinin çok çalıştıklarını, ancak çalışmayanlara kıyasla dezavantajlı olduklarını açıklamaktadır. Temelde devlete karşı değiller, ancak yetkililerin ve refah sistemlerinin güvenilirliğinden şüphe duyuyorlar. Bir kaza durumunda refah devletine güvenebilmek istiyorlar, ancak bazı insanların diğerlerinin zararına yaşamasına izin veren sözde bir “refah kültürüne” güvenmiyorlar. Meritokrasi fikrinden güçlü bir şekilde etkileniyorlar, ancak bunun artık pratikte var olmadığını hissediyorlar. Yukarıya doğru baktıklarında, süper zenginlerin aşırılıklarından olduğu kadar yüksek eğitimlilerin kibrinden de iğreniyorlar, ancak “girişimcilik ruhu” gibi değerlere karşı bir şeyleri yok.

Faury’nin örnekleri aynı zamanda bu “saygın” ahlaki ekonominin toplumsal yaşamın gerçekliğine dair ırkçı okumalara nasıl nüfuz ettiğini de göstermektedir. Gerçekten de, Violaine Girard’ın Le Vote FN au village adlı çalışması gibi yakın tarihli diğer çalışmalarda olduğu gibi, radikal sağın işçi sınıfının en çaresiz ya da gerçekten “geride bırakılmış” kesimlerinin çok ötesinde bir yer edinebileceği açıktır. Faury, katılımcılardan siyasi önceliklerini tartmalarını isteyen anketlere özellikle şüpheyle yaklaşıyor (“Sizin için hangisi daha önemli: göçmenlikle ilgili endişeler mi yoksa ay sonunda ne kadar paranız olduğu mu?”). Ona göre, bu seçmenlerin kendilerini görme biçimlerinde bu farklı olguların açık bir karışımı var: “Ben de ilerlemek için çok çalıştım. Şimdi sorunlarım var çünkü azınlıklar haksız yere kayırılıyor.”

Bu da işçi sınıfının geniş kesimlerinin tam da çünkü bunu kendi maddi çıkarlarına uygun gördükleri için (ya da mevcut siyasi seçenekler göz önüne alındığında iyi bir alternatif görmedikleri için) sağ partilere oy verdiği anlamına gelmektedir. Örneğin, yeşil dönüşümün gerekli olduğuna inanan insanların kendi yaşamları için doğuracağı sonuçlardan endişe duyabilecekleri de unutulmamalıdır: Örneğin, vergi artışlarının çalıştıkları şirketi iflas ettireceği korkusu vardır; ve ayrıca alternatif istihdam olanaklarından uzakta yaşıyor olabilirler. Ev sahibi olan ancak yeni yalıtım yaptırmaya gücü yetmeyen ya da işe gidip gelmek için arabaya ihtiyacı olan bir işçinin yeşil vergilere karşı olma ihtimali, kira kontrollü bir dairede yaşayan birine göre daha yüksektir. Buna ek olarak, Faury ve Girard, eski işçinin kendi mahallesinde sosyal konut inşasına da şiddetle karşı çıkabileceğini, çünkü “değersiz”, ırksallaştırılmış yoksul insanların gelmesinden korktuğunu tahmin etmektedir.

Farklı bir kimlik politikası

Buraya kadar birçok Batı ülkesinde sağın “işçi sınıfını” temsil etme gibi abartılı bir iddiada bulunurken, aynı zamanda yukarıdan bir elit tarafından dayatılan çeşitli adaletsizliklerin bir şekilde mağduru olduklarını düşünen küçük burjuva ve hatta varlıklı seçmenlere de hitap eden belirli bir sınıf kimliği politikasını nasıl kullandığını göstermeye çalıştım.

Ancak bu çoğunlukla işe yarıyor çünkü sağcılar bunu açık kapıları kırmak için kullanıyor. “İşçi sınıfı kimliği” sağın bu şekilde sahiplenmesine açık çünkü bu Batı ülkelerindeki sol, sosyal sınıf deneyimi konusunu neredeyse tamamen sözlüğünden çıkarmış durumda – hatta bunun artık geçerli olmadığını ilan etmekte başı çekiyor.

Bununla birlikte, sağcı sınıf kimliği siyaseti, daha önce sol tarafından anlatılan daha geniş bir anlatının parçalarını da kullanmaktadır. Sosyalist sınıf dayanışması mesajı – “sınıfın dışında değil, sınıfınla birlikte yüksel” – kapitalist toplum içinde bile yükselişini yansıtıyordu: sol, gücünü toplumsal-sosyal reformları gerçekleştirmedeki belirli bir etkinlikten alıyordu. Dolayısıyla hem geçmişteki örgütsel çabaların başarısının bir kanıtı hem de daha iyi bir geleceğin inşası için bir platform oldu. E. P. Thompson’dan başka bir imge kullanmak gerekirse: Sınıf, ilk olarak kapitalist sömürü tarafından tanımlanan “matematiksel” bir gerçeklik değil, kendi “ilişkileri, fikirleri ve kurumları” aracılığıyla kendini “yaratan” bir gerçeklikti.

“İşlerinin stratejik önemi az olan işçiler bile, örneğin madencilerin toplumsal gücüyle özdeşleşebiliyordu.” 

Bugün eğitim, “meritokrasi” ve sosyal (olmayan) geçirgenliğin bireyci versiyonlarına alışmışken, solun bir zamanlar güzel bir sosyalist yarın hayali sunması değil mesele. Hayır, daha ziyade solun bir zamanlar bu temaları kapsamlı bir kültürel ilerleme vizyonu ve kaderimiz üzerinde gerçek bir kontrol mücadelesi içinde birleştirmiş olmasıdır .

İnsanların kendilerini etrafında örgütleyebilecekleri böyle bir vizyon, aynı zamanda çok farklı geçmişlere, koşullara ve bakış açılarına sahip bireylerin bir araya gelebileceği bir sınıf kimliği yarattı. Örneğin, yaptıkları işin stratejik önemi çok az olan işçiler bile madencilerin toplumsal gücüyle özdeşleşebiliyordu. Ocaktaki hem çalışkan hem de mücadeleci görünen madenci gibi bir figür, işçi sınıfının bir bütün olarak toplum için gerekliliğini ve koşulları ciddi şekilde değiştirme gücünü sembolize ediyordu. Ancak sanayisizleşme, işçi hareketinin bu gücünün erozyona uğramasına ve bununla birlikte bu kolektif gururun kaybolmasına yol açmıştır. İşçi kimliği giderek bir bireysel kendini algılama haline gelmiştir. Söz konusu eski madencinin hikayesi bir kurban hikayesi haline gelmiştir: Bugün o, eskiyi temsil ediyor ve elitlerin marjinalleşmiş işçi sınıfını hor görmesinin bir sembolü olarak duruyor.

Sağ şu anda işçi sınıfı aidiyetini diğer aidiyetlere karşı kimliksel bir antitez olarak kullanmaktadır. Bu görüşe göre, günümüzün işçi kimliği kolektif hırs ve çıkarları ilerleten birleştirici bir güç değil, son kırıntılar için mücadele eden azınlık gruplarının taleplerine bir yanıttır. Muhafazakar ya da sağcı işçiler grevlere ya da sosyal harcamalara karşı çıkmalarını haklı göstermek için uzun zamandır işçi sınıfı aidiyetlerini öne sürerken, artık ana akım siyasette ‘işçi sınıfı’nın adının bile geçtiği baskın yol bu. Sağcı okumaya göre, gerçekten otantik, çalışkan insanlar toplumdaki yerlerini kabul edenler ve “haksız” taleplerle kamu kesesine yük olan belirli “mağdur gruplara” katlanmayanlardır.

Sol partiler genellikle bu tür açıklamalara yanıt vermekte zorlanırlar. Kendilerini, (haklı) öfkenin egemen sınıfa yöneltilmesinin daha doğru olacağını vurgulamakla sınırlıyorlar. Ancak belki de sorun, sınıf kimliği ve sınıf gücüne ilişkin retorik ve referansların siyasi mobilizasyonun gerekli bir parçası olarak kabul edilmesi gerektiği ve solun belirli bir sınıf kimliğini ön plana çıkarmak için yeterince çaba göstermediğidir. Marksist bir perspektiften bakıldığında, sınıfın bireysel olarak sahip olunan bir nitelik ya da kişisel bir kimlik değil, toplumsal bir sömürü ilişkisinin ifadesi olduğunu söylemek oldukça doğrudur. Ancak böylesi analitik-teorik bir nokta, insanların kendileri ve siyasi tercihleri hakkındaki düşüncelerini etkilemede pek de faydalı değildir.

Sağcılar solun işçi sınıfını yüzüstü bıraktığını söylediğinde, “ağa bağlı öznelerin” ya da “çoğunluğun” ya da genel olarak “marjinalleştirilmişlerin” mücadeleyi sürdürdüğünü ya da solun her zaman “dezavantajlıların” kaygılarını kalbinde taşıdığını belirtmek yeterli değildir.

JD Vance ve benzerleri, işçi sınıfı kimliğinin hala harekete geçirici bir faktör olabileceği ve tarihsel olarak güçlü bir işçi sınıfıyla ilişkilendirilen gerçek ses ve güç arzusunun hala çekici olduğu gerçeğini akıllıca istismar ediyor. Eğer gerçekten “çalışan insanlar için gelmiş geçmiş en iyi ekonomiyi” inşa etmek istiyorsak, sol bir kez daha bu kimliği temsil etme iddiasında olmalıdır.

About Mustafa Aydın

Check Also

Siyasal Aklın Sefaleti

Mevcut baş aşağı dünyada insan faaliyeti parçalı hâlde vazedilmiştir. Siyasal faaliyet, ekonomik faaliyet, hukuk, sanat, …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com