MADURO’NUN KARAKASTAN KAÇIRILMASI- çeviri

Şüpheli Kaçırma

Karakas’ta yaşananlar yalnızca bir “kaçırma operasyonu” olarak açıklanamaz. Ortada cevabı verilmeyen, hatta özellikle cevapsız bırakılan sorular var. O gece “Chavista” ordu neredeydi? Yıllardır varlığıyla övünülen silahlı halk güçleri, Bolivarcı Milisler, mahalle savunma birlikleri neden ortada yoktu? Rus yapımı uçaksavar sistemleri, hava savunma ağları, “uzun süreli halk savaşı” söylemleri ne oldu?
İktidar çevreleri yıllarca “Kolay olan içeri girmek değil, dışarı çıkmaktır” diye meydan okumuştu. Oysa Amerikalılar içeri girdi, operasyonu gerçekleştirdi ve Nicolás Maduro’yu 32’si Kübalı 80 kişiyi öldürüp kaçırmışlardı.

Tarih, Nicolás Maduro ve eşi Cilia Flores için ABD’deki yüksek güvenlikli bir federal hapishanenin kapılarını açan bu sürecin perde arkasını mutlaka aydınlatmak zorunda kalacak. Çünkü böylesine “pürüzsüz” bir operasyon yalnızca ABD özel kuvvetlerinin taktik kapasitesiyle açıklanamaz. Bu ölçekte bir hassasiyet, ancak içeriden sağlanan tam bilgiyle mümkün olabilir. Geriye iki ihtimal kalıyor: ya kusursuz biçimde örgütlenmiş bir ihanet, ya da çok daha ürkütücü olanı, emperyalizmle önceden yapılmış bir uzlaşma.

—

ABD güçleri 3 Ocak gecesi Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro’yu kaçırdığında, Hugo Chávez’in yaklaşık yirmi yıl önce dile getirdiği kehanet yeniden hatırlandı. Chávez, kendisinin şahsen uyuşturucu kaçakçılığıyla suçlanacağını, “Noriega formülünün” devreye sokulacağını ve böylece her türlü saldırının meşrulaştırılacağını söylemişti. Ona göre bir kez “uyuşturucu kaçakçısı başkan” etiketi yapıştırıldığında, artık her şey mubahtı.

Maduro’nun kaçırıldığı günün ilerleyen saatlerinde Karakas’tan gelen haberler, ABD ile Venezuela yönetimi arasında uzun süredir gizli temaslar yürütüldüğünü ortaya koydu. Washington’un talebi açıktı: Maduro’nun teslim edilmesi. Ancak Maduro bunu reddetti. New York Times’ın aktardığına göre kendisine Türkiye’de lüks bir emeklilik teklif edilmişti; Maduro bu teklifi küçümseyerek geri çevirdi.

Trump yönetimi ise Maduro yerine, Başkan Yardımcısı Delcy Rodríguez ve iktidar içindeki diğer aktörlerle temas kurmayı tercih ediyordu. İçişleri Bakanı Diosdado Cabello ve Savunma Bakanı Vladimir Padrino, yaklaşık 100 bin kişilik orduda güçlü desteğe sahipti. Cabello ayrıca, sayıca daha da büyük olduğu söylenen halk milislerini kontrol ediyordu. ABD tehditlerini artırırken, Caracas da halkın bazı kesimlerini silahlandırarak karşılık verdi.

Trump The Atlantic’e verdiği röportajda Rodríguez’i açıkça tehdit etti. Yeterince “uyumlu” davranmadığını söyleyerek, “Doğru olanı yapmazsa çok daha ağır bir bedel ödeyecek” dedi. Trump’a göre “rejim değişikliği” mevcut durumdan daha kötü olamazdı.

Bu noktada ironiler zinciri başlıyor. Marco Rubio’nun ailesinin, Latin Amerika’daki uyuşturucu ticaretiyle uzun süredir bağlantılı olduğu yaygın biçimde biliniyor. Dışişleri Bakanı olarak Rubio’nun, ABD yanlısı yönetimlerde uyuşturucu ağlarıyla ilişkili isimleri desteklediği iddiaları sıkça dile getiriliyor. Bu nedenle bazı yorumcular, Venezuela operasyonunun aslında ABD destekli uyuşturucu ağlarını korumaya yönelik bir hamle olabileceğini öne sürüyor.

Bir başka çarpıcı ironi ise Maduro’yu kaçıran Delta Force’un kendisiyle ilgili. Bu özel birlik, ABD içinde uyuşturucu ticaretiyle bağlantılı olmakla suçlanıyor. Gazeteci Seth Harp’ın The Fort Bragg Cartel adlı kitabı, ABD ordusunun Kuzey Karolina’daki üssü çevresinde işlenen cinayetleri ve uyuşturucu ticaretini ayrıntılı biçimde belgeliyor. Kitap çok satanlar listesine girdi ve iddialar büyük ölçüde ciddiye alındı. Yani Venezuela’daki operasyon, kendi sicili de hayli karanlık olan bir yapı tarafından yürütüldü.

İçi Boşaltılan Devrim

Chávez, Bolivarcı Devrim’in özünün demokrasi olduğunu her fırsatta vurgulamıştı. 2004 referandumu sırasında kendisine “Kaybederseniz ne yapacaksınız?” diye sorulduğunda verdiği yanıt: “Kaybedersem görevi bırakır ve dışarıdan mücadeleye devam ederim.”

Ne var ki 2013’ten sonra rejim içten içe boşaldı. Maduro 2024 seçimlerini kazandıysa bile, Lula’nın talep ettiği kanıtları sunamadı. Ekonomik tercihler Chávez döneminde dahi sorunluydu; Stiglitz, Weisbrot ve Baker gibi iktisatçıların önerileri dikkate alınmadı. Ancak asıl yıkım ABD yaptırımlarıyla geldi. Trump döneminde başlayan ve Biden yönetimiyle sürdürülen petrol ambargosu, yaklaşık 7 milyon Venezuelalının ülkeyi terk etmesine yol açtı. Washington bunun sonuçlarını gayet iyi biliyordu.

Yine de uzun bir dönem boyunca Bolivarcı süreç, sosyal refah, okuryazarlık ve katılımcı demokrasiyle birlikte ilerledi. Küba’nın katkısı bu dönemde belirleyiciydi. Ancak ekonomik kuşatma derinleştikçe Karakas, 2019’dan itibaren dolarizasyon ve kemer sıkma politikalarına yöneldi. Buna rağmen dış politikada geri adım atmadı; Küba’yı ve Gazze konusunda aldığı tutumu terk etmedi. Bu da Washington’u açıkça rahatsız etti. ABD’nin hedefi net: Tamamen kendisine bağlı bir Rubio–Trump düzeni.

Bu nedenle mesele yalnızca Venezuela değil, Küba’nın da geleceğiyle ilgilidir. ABD Venezuela’yı kontrol altına alırsa, sıranın Küba’ya gelmesi şaşırtıcı olmayacaktır. Ancak Karakas’taki protestolar ve ordunun tutumu, bu senaryonun kolay olmayacağını gösteriyor.

Son söz yine Chávez’den gelsin. 2005’te Fidel Castro’nun kendisine söylediğini aktarmıştı: “Eğer bizi işgal ederlerse, Saddam gibi bir çukura saklanmayız. Ön safta savaşarak ölürüz.” Chávez’in cevabı netti: “Ben de öyle yaparım.”

İki yazıdan yararlanıldı

–Tariq Ali, New Left Review, 06 January 2026

– Andrés Izarra, Nueva Sociedad, enero 2026

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

One comment

  1. Abd Alaskaya Car Rusyasinin borclari karsiligi nasil cöktuyse,Greenlad da ticari bir meseledir, ayrica Danimarkanin hak idda etmeside sömurgeciliktir.
    Saygilar,selamlar.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com