AKP elindeki iktidar gücüne rağmen yirmi üç yıldır şu anki kadar zayıf ve çaresiz kalmamıştır. Hiçbir zaman şimdiki kadar fazla gücü sorumsuzca kullanmamıştır. Devletin üç kuvveti, tüm devlet aparatları, medya, basın ve demokratik kurumlar Saraydan yönlendiriliyor. Ekonomik krizi politik krize dönüştüren Erdoğan kendi gündemini ülkeye dayatmak için muazzam bir gücü kontrol altında tutuyor. Otoriter yönetimini güçlendirdikçe zayıflıkları artıyor, meşruiyeti eriyor.
Erdoğan’ın mantığı basit: kim onun yanında değilse, ona karşıdır. Bütün vatandaşlar onun keyfine bağlı bir duruma getirildi. Bunun en iyi örneği, ona rakip olabilen İmamoğlu ve CHP’li belediye başkanlarıdır. Erdoğan için, halkın sandıkta ifade ettiği iradeden çok, Saraydaki bir avuç oligarşik gurupla aldığı keyfi kararlarını kabul etmesi daha önemlidir.
Hak, Hukuk, Adalet tanımayan Erdoğan, 19 Martta İmamoğlu’nu görevden almak için yargıyı kullanarak darbe yaptı. Darbeler silsilesinin sonuncusuydu bu. Geçmişte yapılan tüm seçimler yasallık ve eşitlik anlamda şaibelidir. Buna rağmen, Türkiye halkları o güne kadar bunu kabullenmeye başlamıştı.
Erdoğan uzlaşma aramak ve demokratik normlara saygı göstermek yerine tam tersini yaptı. İktidarı, devletin üç gücünü de boyunduruk altına alarak kendi totaliter iradesini dayatmaya girişti ve faşist rejimlerin benzeri tek parti diktatörlüğünü yaratmaya İmamoğlu’nu, CHP’yi ve muhalefet bileşenlerini ortadan kaldırmaya girişti.
1933’te Nazi Partisi, Reichstag’daki en büyük parti oldu. Hitler, Almanya Cumhuriyeti’ni tek parti diktatörlüğüne dönüştürdü ve totaliter bir ideoloji temelinde hareket etti. Aradaki farklara rağmen, Türkiye’de benzer bir süreç yaşanıyor. Tek adam rejiminin totaliter ideolojisi: Türk etnik kimliği ve siyasi İslam inancını bileştiren “Türk İslam Ülküsü’e” dayanmaktadır.
Hitler, muhalefeti yasal ve şiddet içeren yollarla ortadan kaldırırken, diktatörlüğüne yasal bir görünüm kazandırmaya özen gösterdi. Bugün Erdoğan’da Türkiye’de aynısını yapıyor ve onun totaliter hırslarını dizginlemek gerekiyor. Saraçhane’de toplumun en geniş kesimleri hak aramanın tüm kapılarının kapandığını gördüğünden meşruiyet kazanan sokak mücadelesini gerekli görüyor.
Erdoğan ve Bahçeli mecliste demokratik uzlaşı kurallarını ihlal eden bir çoğunluğa sahip. Bu yüzden, başkanlık sistemi olduğu sürece kurumsal mücadele kapalıdır.
Bu nedenle mücadele sokaklara taşındı. Erdoğan’a ve Cumhur İttifakına parlamenter çoğunluğun, harekete geçmiş halk karşısında hiçbir anlam ifade etmediğini göstermek gerekiyordu. Saraçhanede ve Türkiye’nin her ilinde bu yapılıyor. CHP, DEM, Sağ, ve sol tüm muhalefet bileşenleri güç dengelerini değiştiriyor ve sokakta kendi çoğunluğunu ortaya koyuyor. Geri durmak, rejimle uzlaşmak kabul edilemez. Halkın direnişi arttıkça, gençler sokakları doldurdukça Erdoğan, gücünü tamamen kaybedecektir. Özgür Özel 24 Martta milyona varan kitle önünde yaptığı konuşmada buna değindi, doğrusu da buydu.
Üniversiteli, işçi, erkek, kadın, Kürt, Türk, sol-sağ toplumun gök kuşağını oluşturan insanlar Saraçhane’de toplanırken fiilen adı konmamış geniş cephe yarattı. Özgür Özel’in dediği gibi bir Türkiye ittifakı CHP’nin inisiyatifiyle gerçekleşti. Ancak buna bir ad koyma ve önüne hedefler belirlemenin zamanı gelmiştir. Sol bu birliği daha da güçlendirecek devrimci politikalar, projeler geliştirmeli. Bazılarının yaptığı gibi halkın gücünü unutturup CHP’nin yetersizliklerini tartışma konusu yapmak geri bir adımdır, direnişi ileri götürmez.
Soldaki Liberal ve dogmatik guruplar halk yığınlarının bu cesur çıkışını politik bir zemine çekeceklerine CHP’nin kuyruğuna takılmayalım gibi sığ eleştiriler yaparak sözde devrimci duruş sergiliyorlar. Marksist Araştırma sitesindeki bir makalede “sosyal demokratik liberalizmin son yıllarda yıldızı parlayan partisi CHP’nin toplumsal onayını artırmaya dönük kullanılmakta, “tüketimden gelen gücün(!) kullanılması” şeklinde hiçbir etkiye/sonuca ulaşmayacak protesto türleri ve Saraçhane önüne sıkışmış türkülü-şarkılı, bol keseden bıçkın laflar ederek duygusal rahatlamanın sağlandığı mitinglerle heba edilmekte, yatıştırılmakta, dizginlenmektedir.” Kitlelerin sosyal psikolojisini anlamadan, yığınsal çıkışlara eleştiri yöneltilmektedir, halk direnişinin nasıl olması gerektiği dayatılmaya çalışılıyor, halktan öğreneceklerine gençlerle dalga geçiliyor. Eğer CHP “tüketimden gelen gücü” kullanmayı önerirken “üretimden gelen gücü” devrimciler kabul ettirirlerse politik hegemonya sağlayabilirler veya ikisini de birleştirmek mümkün. Yüzbinlerin ruh haline hissederek yaratıcı vizyonlar geliştirilmeli.
Kitlelerin direnişine gerekli politik öneriler sunulacağına, sokakları işgal edenlere CHP üzerinden akıl vermek, soyut eleştiriler yapmanın bir anlamı yoktur. Serbestîyet gazetesinde bir yazar daha ileri gidiyor. “Parti politik ufuksuzluğun girdabında boğulduğundan ve kendi tabanını da bu girdaba çektiğinden olacak ki bugün Saraçhane’de toplanan binlerin bekleyişi tatminsizlik ve umutsuzlukla neticelenmiş ne Dilek İmamoğlu’nun ne Özgür Özel’in konuşmaları ne de Mansur Yavaş’ın açıklamaları toplananların politik enerjisini yakalayamamış ve yansıtamamıştır.” Günlerce direnen o korkusuz insanları tanımayan birinin kaleminden dökülen boş hamasi sözler. Direnişçiler Nazım’ın şiirleri, Mahsuni’nin ve Edip Akbayram’ın türküleriyle coşuyor, Tomalara karşı siper oluyorlar. Bazıları “Mustafa Kemal’in Askerleriyiz” derse devrimciler de “sosyalizmin askeriyiz” desin, kim karşı çıkabilir!
Şu bir gerçek ki, CHP direnişin omurgası, kitleyi kontrol eden o, ondan kopuşu değil onu kapsayacak doğru politikaların geliştirilmesi gerekiyor. Direnişte yer alan hiçbir sosyal hareket ve politik partiyi dışarıda bırakmayan politik bir proje geliştirilmeli.
Fazla değil, 4-5 maddelik politik hedefler belirlemek direnişte yer alan sol ve sağ partilerin görevi olmalıdır. Aslında tüm bileşenlerin kabul edebileceği amaçlar arasında şunlar yer alabilir: İmamoğlu’nun ve diğer politik tutukluların serbest bırakılması, Kayyumlara son verilmesi, erken seçim ve en önemlisi parlamenter sisteme dönüşü hedefleyen yeni bir anayasanın kabulü gibi.
