Lenin Öldü
Tiflis İstasyonu, 22 Ocak 1924
Lenin artık yok. Lenin’i kaybettik. Atardamarların çalışmasını yöneten karanlık yasalar onun hayatını yok etti. Tıp, tutkuyla umut edilen, milyonlarca insan kalbinin talep ettiği şeyi gerçekleştirme konusunda güçsüz olduğunu kanıtladı.
Kaç kişi hiç tereddüt etmeden, yeri doldurulamayacak büyük lider Lenin İlyiç’in atardamarlarını canlandırmak, yenilemek için kendi kanını son damlasına kadar feda ederdi. Ancak bilimin güçsüz kaldığı yerde mucize gerçekleşmedi. Ve şimdi Lenin artık yok. Bu sözler, denize düşen dev kayalar gibi bilincimize iniyor. İnandırıcı mı, düşünülebilir mi?
Tüm dünya işçilerinin bilinci bu gerçeği kavrayamaz; çünkü düşman hala çok güçlüdür, yol uzundur ve tarihin en büyük işi henüz tamamlanmamıştır; çünkü dünya işçi sınıfının Lenin’e belki de dünya tarihinde hiç kimseye olmadığı kadar ihtiyacı vardı.
İlkinden daha şiddetli olan ikinci hastalık atağı on aydan fazla sürdü. Doktorların acı ifadesine göre arterler sürekli “oynuyordu”. Lenin’in hayatıyla oynanan korkunç bir oyundu bu. İyileşme beklenebilirdi, neredeyse tamamen iyileşme, ama aynı zamanda felaket. Hepimiz iyileşme bekliyorduk ama felaket oldu. Beynin nefes alma merkezi çalışmayı reddetti ve o büyük deha zihninin merkezini boğdu.
Ve şimdi Vladimir Ilyich artık yok. Parti öksüz kaldı. İşçi sınıfı öksüz kaldı. Öğretmenimizin ve liderimizin ölüm haberinin uyandırdığı duygu tam da buydu.
Nasıl ilerleyeceğiz, yolu bulacak mıyız, yoldan çıkmayacak mıyız? Çünkü Lenin, yoldaşlar, artık bizimle değil!
Lenin artık yok, ama Leninizm devam ediyor. Lenin’deki ölümsüzlük, doktrini, eseri, yöntemi, örneği, içimizde yaşıyor, kurduğu partide yaşıyor, başı olduğu ve rehberlik ettiği ilk işçi devletinde yaşıyor.
Kalplerimiz şimdi kederle dolup taşıyor, çünkü hepimiz tarihin büyük lütfu sayesinde Lenin’in çağdaşları olarak doğduk, onunla birlikte çalıştık ve ondan öğrendik. Partimiz pratikte Leninizmdir, partimiz işçilerin kolektif lideridir. Her birimizin içinde, her birimizin en iyi parçası olan Lenin’in küçük bir parçası yaşamaktadır.
Nasıl devam edeceğiz? Ellerimizdeki Leninizm lambasıyla. Yolu bulacak mıyız? – Kolektif akılla, partinin kolektif iradesiyle bulacağız!
Ve yarın, ertesi gün, bir hafta, bir ay boyunca soracağız: Lenin gerçekten öldü mü? Çünkü onun ölümü bize uzun süre olasılık dışı, imkânsız, doğanın korkunç bir keyfiliği olarak görünecek.
Lenin’in artık olmadığını her düşündüğümüzde yüreğimize saplanan acı, her birimiz için bir öğüt, bir uyarı, bir çağrı olsun: Sorumluluğunuz arttı. Sizi yetiştiren lidere layık olun!
Keder, üzüntü ve acı içinde saflarımızı ve kalplerimizi birbirine bağlıyoruz; yeni mücadeleler için daha sıkı birleşiyoruz. Yoldaşlar, kardeşler, Lenin artık bizimle değil. Elveda, İlyiç! Elveda, Lider!
