ABD yönetimi “liberal demokrasiyi” “otoriterliğe” karşı koyma mantığıyla yeniden düzenledi. Beyaz Saray, gezegenin herhangi bir yerinde operasyon düzenleyebileceğini, çünkü ABD ve uydu ortaklarının güvenliğinin, dünyadaki demokrasinin durumuna bağlı olduğunu” söylüyor. “Bu” demokrasiye uymayanlar saldırılara maruz kalıyor örneğin, Saddam Hüseyin’in veya Muhammed Kaddafi’nin dolar dışında petrol pazarlığı yapmaya başladıklarında “otoriterlikleri” hatırlandı ve vahşi katliamlarla iktidarlarına son verildi. Putin ve Xi Jinping’in “otoriterlikleri” için aynı şeyi yapmıyorlarsa, bunun nedeni yeterince güçlü oldukları içindir, yenecek güçleri yoktur. Ancak, Uygurların veya Tibet’in ayrılıkçılarının manipülasyonu veya Çin’de Hong Kong’da ayrılıkçılığın teşvik edilmesi veya Rusya’da Alexei Navalny gibi “demokratik” muhaliflerin teşvik edilmesi gibi birçok “renkli devrim” girişimi yoluyla oraları karıştırmaktan vazgeçmiyorlar. Bu hareketlerin demokratik görünmesi ya da şiddet içermemesi aldatıcıdır, çünkü Washington bunları “demokrasi mücadeleleri” olarak sunuyor.
George Soros’un Açık Toplum Vakfı, National Endowment for Democracy (NED), Freedom House, Alliance of Democracies Foundation ve yıllardır ayaklanmaları kışkırtan bir dizi başka merkez ve kuruluşun temsilcileri, Uluslararası Şiddetsiz Çatışma Merkezi’nin el kitabının hazırlanmasında hazır bulundu. Darbeleri teşvik etmekte ve ABD’nin çıkarına uyumlu dünya çapında hükümet karşıtı kampanyaları desteklemektedirler. 2005-2009 yılları arasında Freedom House’un başkanı olan Peter Ackerman tarafından kurulan Washington merkezli bu örgütün dünya çapında renkli devrimler örgütlemeye kendini adadığını söylemek yeterlidir. “demokratik değil, otoriter” olarak adlandırdıkları ABD çıkarlarına aykırı hükümetleri devirmek için liderlerin ve propagandacıların eylem ve eğitim kılavuzlarını bu örgüt hazırladı. Dışişleri Bakanlığı ve ABD Kongresi ile bağlantılıdır. Açıktır ki, sokaktaki demokrasiyi belli bir anlayış biçimine sokarak ABD egemen sınıfın stratejik çıkarlarına uyumlu hale getiriliyor.
Hazırladıkları “Dördüncü demokratik dalgayı” açıklayan el kitabı üç bölümden oluşuyor: Birincisi, sistem karşıtı olmayan sizde “direniş hareketlerini” desteklemek, ikincisi “yardım hakkının” teşvik edilmesi ve üçüncüsü, orduyu eğitmek. NATO aracılığıyla paramiliterler ve diğer gruplar, ayrıca ABD’nin düşman olarak gördüğü ülkelere karşı yaptırımları koordine etmektedirler. Bu “direnişlerin” teşvik edilmesi, toplumsal ilerici dönüşümlerle hiçbir ilgisi yoktur; daha ziyade, bunlar, genellikle iyi niyetli gruplar tarafından, ancak Washington’ın “demokratik” jeohegemonik amaçları için gizlice kullanılan aşağılık işbirliği mekanizmalarıdır.
Strateji araştırma merkezin tanınmış üyesi olan Peter Ackerman, “Tiranlığı Sona Erdirmek İçin Kontrol Listesi” kitapında şöyle diyor: “Son birkaç on yıl, Cezayir, Ermenistan, Bahreyn, Burkina Faso, Mısır gibi yerlerde yeni nesil hareketlerin ve liderliklerin hızlanmasına tanık olduk. Muhaliflerle zorbalar arasındaki savaşlarda, şiddet içermeyen bir çatışmayı kimin kazanacağını belirleyen ana faktör becerilerdir. Gürcistan, Guatemala, Hong Kong, İran, Lübnan, Myanmar, Nepal, Nikaragua, Pakistan, Polonya, Rusya, Sırbistan, Sudan, Togo, Tunus, Ukrayna, Slovakya, Venezuela ve Zimbabve: bu ülkelerin çoğunda şiddet içermeyen halk seferberliği tiranların gücünü aşındırdı, demokratik gerilemeyi tersine çevirdi, yolsuzluğu azalttı, sosyal dayanıklılığı güçlendirdi ve kadınların, azınlıkların insan haklarını destekledi. Ve diğer tehdit altındaki gruplar.” Gördüğünüz gibi, Amerika Birleşik Devletleri’nin sosyal kontrol kurumlarının dünyanın her yerinde, her gün ve her dakika karınca gibi çalışmaktadır. Bu yüzden spontane sosyal hareketler gibi görünen şeylere karşı çok dikkat edilmeli. Bu gruplar ne zaman “demokrasi” bayrağını yükseltseler, şu soru gündeme getirilmelidir: Bu demokrasi büyük yoksul çoğunluğun kurtuluşuna giden yol mudur? Latin Amerika’da, askeri diktatörlüklerin kader yıllarından sonra, neredeyse hep bir ağızdan, 1980’lerde demokrasiler geri dönüldü; seçim süreçleri yeniden başladı denildi. Ayrıca, ilginç bir şekilde, tüm ülkelerde, o yıllardan beri, günlük hayatı giderek daha da zorlaştıran, serbest bırakılan Mafya ve yolsuzluk durumları tesadüf olamaz. 40 yıldır insanlar birkaç yılda bir oy kullanacaklar, ancak yoksulluk ve temel haklarının ihlali onlarca yıl öncesine göre aynı veya daha kötü olmaya devam ediyor. Bolşevik Rusya’nın Sovyetleri ya da halkın kendi kaderini doğrudan belirlediği Küba halk meclisleri olmayan bu “demokrasiler”, sadece yönetici değişiklikleridir.
“Demokrasi için savaşan” bu sözde kendiliğinden hareketlere “direniş” deniyorsa, CIA tarafından hazırlanan, genellikle “Kontralar” olarak bilinen ve Sandinista Devrimi’ni baltalamaya hizmet eden ve sonunda onu çökertmeyi başaran paralı asker ordusunun resmi adı “Nikaragua Direnişi” idi. Sistem bunları nasıl kullanacağını çok iyi biliyor. Sözde “şiddet içermeyen” bu mücadeleler, özünde en şiddetli olanlardır, çünkü kurnazca halklardan yararlanırlar, onları bir şekilde manipüle ederler, gerçekten dönüştürücü bir mücadele geliştirdiklerine inandırlırlar.
– Marcelo Colussi, Telesur, 13.12.2023
