KURULUŞUNUN 100. YILINDA TKP- ALGI ve YAŞANMIŞLIKLARIM-Nadi Öztüfekçi

Sevgili Mehmet Taş. Benden; TKP’nin kuruluşunun 100.  Yılında yazı yazmamı isteyince kendisinden kısa bir süre istedim.
Ne yazarım diye düşünürken önce TKP üzerine yazdıklarıma bir göz attım.
Kısa bir incelemeden sonra gördüm ki yazılarımın çoğunda, TKP üzerine yapılan –bana göre- haksız, nesnellikten uzak ve trendist değerlendirmelere olan tepkilerimi yansıtmışım.
Bir çoğunda da TKP ile ilgili yaşanmışlarımın belleğimde ve bilincimde bıraktıklarını aktardığım yazılardı
Biraz daha derinleştiğimde de her birinin içinde TKP üzerine kendi değerlendirme ve algılarımı içerdiğinin farkına vardım.

Bütün samimiyetimle yazdığım bu yazıların görev savmak kabilinden yazacağım bir yazıdan çok daha yerinde olacağını düşündüm.
Sonuçta ben tarihçi değilim. TKP’nin sıradan, ama son üyelerinden biriydim.
TKP’nin tarihsel değerlendirmesi için gerekli kaynaklar arşivlerde duruyor. Sonuçta herkes her an araştırır ve yazabilir.
Ama TKP ilintili yaşanmışlıkların tek kaynağı benim belleğim…

Evet, ben sıradan bir TKP üyesiydim ama TKP ilintili yaşanmışlıklarım ve bugüne yansıyan duyarlılığım da benim için sıradan değildi.

Mehmet’le kısa bir mesaj trafiğinden sonra, yazıldığı dönemi ve yazılma nedenlerini içeren bir ön açıklamayla her bir yazıyı kronolojik sırayla yayınlamaya karar verdik.

İlk yazım, Kasım 2013’te yazdığım; OYNAT BAKAYIM” ya da AİDİYETLER ÜZERİNDEN KENDİNİ PAZARLAMANIN AYAĞA DÜŞMÜŞ HALLERİ.” adlı, tam da, TKP üzerine yapılan –bana göre- haksız, nesnellikten uzak ve trendist değerlendirmelere olan tepkilerimi içeriyor.

 “OYNAT BAKAYIM” ya da AİDİYETLER ÜZERİNDEN KENDİNİ PAZARLAMANIN AYAĞA DÜŞMÜŞ HALLERİ.

– Oynat bakayım… Yürüt, yürüt, devam, devam dur! Çok gittin gel geri, biraz daha hah tamam. Şimdi pozisyona bakın, Şimdi sarılı futbolcunun ayağı nerede? Topa mı vuruyor yoksa siyahlı oyuncunun ayağına mı?

– Göremedim hocam anlaşılmıyor.

– Bak şimdi.. İlerle biraz bakayım… Yavaş, yavaş.. Gördüğünüz gibi ayağına vuruyor.

– Evet, Hocam bravo… Peki, hakemin pozisyonu nasıl hocam?

– Bakalım… Öbür görüntüyü getir şimdi. O değil, bir tane vardı ya pilot kameradan. Tamam bu.. Oynat bakayım… Şimdi gel biraz geri. Güzel… Dur orda… Şimdi Hakeme bakıyoruz geriden koşuyor. Yürüt biraz, bak buradan koşuyor şimdi,  eveet koşuyor, biraz daha, dur şimdi. Ne görüyoruz?

– Hakem pozisyona yetişiyor, görüyor yani?

– Evvet? Aynen… Pozisyona yetişiyor, ama yüreği yetişmiyor. Neden? Aklı bir önceki vermediği penaltıda yani… Arkadaş bu iş böyle olmaz. Şimdi hakemlik öyle kolay değil kardeşim. Yok öyle!

Hafta sonları… Maçlardan sonra benzer konuşmaları sık sık dinleriz spor programlarında. Elinin altında teknolojinin bütün olanakları, görüntüleri ileri sar, geriye sar, yavaşlat…

Ne güzel değil mi?

Hakem bütün gücüyle pozisyona yetişeceğim diye koştursun dursun. O anlık süre içinde, nefes nefese yetiştiği pozisyonda; senin görüntüyü ilerlete durdura, yavaş, hızlı oynatarak güç bela gördüğünü görmesini bekle.

Ya da oyuncu, maç boyunca kan ter içinde mücadele ederken, orasından burasından çekiştirilirken, örneğin; “topun altına fazla girdi, ayağını iyi yatıramadı” gibisinden ahkam kes.

Bu lafları söyleyenler de ya eski hakemlerdir ya da eski futbolculardır. Sanki kendileri mesleklerini icra ederken kusursuzmuşlar, bir zamanlar aynı acımasız eleştirilere kendileri maruz kalmamışlar gibi sallayıp dururlar.

Gelgelelim spor, özellikle futbol camiası da böyledir.

Futbola olan ilginin bir nedeni budur belki. İşin şov yanı vardır.

Ben dahil, hepimizin “öznellik hakkımızı” kullandığımız, bir anlam da nesnellik tatili yaptığımız, gerçeklere hafiften sırt döndüğümüz bir platformdur.

Hani çok da eleştirmem bu durumu, bir parça hoş görürüm.

Ama söz konusu olan TKP tarihi, daha doğrusu ‘tarih‘ değerlendirilmesi ise iş değişir.
Öyle durumda nesnellik gerekir.

Ne yazık ki son yıllarda pek moda olan, sola saldırma aktivitesinin yaygın tarzı da bana bu spor yorumlarını anımsatıyor.

Özellikle TKP tarihine yapılan saldırılar…

Kurulduğu andan bu yana burjuvazinin saldırılarına maruz kalmış, yöneticileri katledilmiş, üyeleri defalarca tutuklanmış, zindanlara atılmış, ağır işkencelere maruz kalmış bir parti; bugünün teknolojik, iletişim ve bilişim olanakları da kullanılarak saldırıya uğruyor.

Sıfır hoşgörü, sıfır empati ile günümüz trendlerine uygun argümanlarla önüne gelen saldırıyor.

Tıpkı o eski hakemlerin, emirlerine sunulmuş, kesilip biçilerek paket haline getirilmiş o görüntülerle maç kritiği, hakem eleştirisi yaptıkları gibi; bu trend avcısı yeni türedi tarihçi(!)ler de zihinlerine tutuşturulmuş kavramlar, önlerine sunulmuş, “önemli satırların” altları fosforlu kalemlerle hazır çizilmiş belgeler(!)le tarihimize ışık(!) tutuyorlar.

Aslında yaratılan linçin arka planında bir hesap var.
Bu hesabın temelinde Kapitalizmin Ekim Devrimi hazımsızlığı yatmakta.

Daha doğrusu Ekim Devrimi korkusu…

Yani pek de ayakları havada olmayan bir korkudan söz ediyorum.

Demek ki Kapitalizmin bir alternatifi varmış” gerçeğinin, çuvala girmeyen bir mızrak gibi ortada olması Kapitalizmin değişik, sofistike yöntemlere baş vurmasına yol açıyor.

İşte o yöntemlerden bir tanesi de piyasaya bol miktarda devşirme papazlar salmak… Yanlış anlaşılmasın bu öyle bizzat tepeden yönlendirme ile yapılan bir kadro çalışması ile olmuyor.

Öncelikle bir trend yaratılıyor. Ana fikir çevresinde bir takım argümanlar oluşturuluyor.

Argümanlar oluşturuluyor” ifadesini özellikle kullanıyorum.
“Argüman” kelimesinin iki anlamı var biliyorsunuz. “Kanıt” ve “delil” anlamında kullanılabileceği gibi “tez” ve “iddia” anlamında da kullanılır.
Ben burada, kendilerinin kanıtlanmaya şiddetle ihtiyaç duyan bir takım “iddiaların” , sürekli tekrarlama yöntemiyle “kanıta” dönüştürülmesi sürecine vurgu yapmak istedim.

İşte bu tekrar yöntemiyle ‘tez’ den ‘kanıta’ dönüştürülen argümanlar, yine bol tekrarlama  ve bol çeşitli olarak piyasa sürülünce, “ana fikir” zihinlerde kendiliğinden oluşuyor.

Güce tapınma üzerinden bir yerlere taraf veya ait olan, bu gücün yıkılmasıyla da yana yakıla yeni bir güç arayışında ki birçok devşirme papaz adayı da bu “gerçeği” kendi çıkarımı olarak bulduğunu sanıyor.

Kendisinde fark ettiği “kerameti” çevresinde yayma ateşiyle tutuşup devşirilmiş oluyor.

İşin başka yönü de var tabii

Aşağıdaki alıntı “Aidiyetler üzerinden kendini pazarlama” adlı yazımdan, giriş bölümü… Devamı, bu konunun genelinden daha çok yazıldığı tarih itibarı belli bir kişiye yönelik olarak ilerliyor.

Yani o güne özgü ve sözünü ettiğim bu “pazarlama” faaliyetinin geçici de olsa “başarıya” ulaştığı bir durumu anlatmıştım.

Ancak ben bu yazımda; bu faaliyeti genel olarak ele almanın yanında, daha değişik bir durumu, “ayağa düştüğü” halleri de ele almaya çalışacağım.
O yüzden yazımın  sadece giriş kısmını aktarmak istiyorum. Şöyle başlıyordu;

Çok genel geçer yöntemdir. Hele öncelikli amacın kendini pazarlamaksa…

Ucuzundan, hemen kısa yoldan “doğru söylüyor” , “helal olsun” gibi övgülere ulaşmak istiyorsan en kestirme yoldur.

Örneğin spor yazarısın, önce tuttuğun kulübü açıklarsın.

Diyelim ki Galatasaraylı olduğunu söylersin. İlla da o takımı gerçekten tutman gerekmez.

Örnek üzerinden gidersek, Galatasaraylı da olmayabilirsin üstelik. Ama öyle olduğunu söylersin ya da öyle görünürsün. Arkasından ver yansın Galatasaray’a…

Oynadığı oyunun beş para etmez olduğundan başlar, zaten oyuncuların ruhsuz olduğuna varır, oradan yöneticilerinin beceriksizliği ile tamamlarsın.

Hesapta Galatasaraylısın ya, söylediklerinin iler, tutar yanı olmasa da Galatasaray’a yüklendiğin için kısa yoldan “ne kadar doğrucu” nitelemesini kazanırsın.

Aklıma ilk gelen örnek Hıncal Uluç’tur. Galatasaraylı kimliğiyle bütün gücüyle Galatasaray’dan “Hınç al”ır.

Hesapta nesnel bir yazardır.

Güya Galatasaraylı ya, “adam Galatasaraylı ama bak ne biçim eleştiriyor” oluverir.

Örneği spordan verince aklıma önce  -nedense- Galatasaray geldi. Aynı şeyler başka kulüpler için de geçerli aslında. Örneğin Fenerbahçe içinde aynı durum geçerli…

Bu davranışın bence en uygun tanımı aidiyetin üzerinden kendini pazarlamaktır.

Şu sıralar en sık örneği de sola karşı olmakta.

Bildiğiniz gibi günümüzün trendi solu dövmek…

Büyük, çılgın bir yarış halinde herkes sola yüklenmekte… Doğal olarak bu yarışa soldan katılmanın büyük avantajı var. Rakiplerine göre birkaç adım öne geçiverirsin. “Bak bak kendileri bile…” başlığı altında yazılarınız alıntılanır, nesnel(?), “özeleştiri mekanizmasını işleten” solcular(!) olarak sahiplenilirsiniz.

Hatta söyledikleriniz sola kayda değer zararlar veriyorsa bir anda popüler olabilirsiniz.

Artık sizinle röportajlar mı yapılır, televizyon yayınlarına mı çıkarsınız, köşeler mi edinirsiniz, önünüz açılmıştır bir kere.”

Yazım bu minvalde gidiyor. Yukarıdaki linkten devamını okuyabilirsiniz.

Tabii hikaye her zaman mutlu devam etmeyebilir.

Üstelik öyle pek fazla yetenekli de değilseniz, örneğin araştırma yeteneğinizin sınırı ‘trend olanı bulmak’tan öteye gitmiyorsa, yazdıklarınız girmeye can attığınız “o camia” için bir başvuru CV sinden öteye bir değer kazanmaz.

Yani önünüz öyle pek açılmayabilir.

Çoğu kez de bir zamanlar ait olduğunuz hareketin geçmişine, bu arada kendi geçmişinize de küfür ettiğinizle kalırsınız.

Yukarıda ki alıntıladığım yazımdaki  başarı hikayesi bu durumda acıklı bir ayağa düşme hikayesine dönüşür.

Devşirildiğinizle kalır, papaz bile olamazsınız.

En fazla olabileceğiniz zangoçluktur.

Nadi Öztüfekçi

11 Kasım 2013

About admin

Check Also

Köşelerden Bir Demet (331)-Cavlı Çulfaz

Yaşadığınız her türlü sorunu sanki sadece bugüne ait bir sorunmuş, dün hiç yokmuş yarın da …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com