Avrupa Parlamentosu’nun Utanç Kararı: Brüksel’in Dili Avrupalı, Senaryosu Washington’dan- M. Taş

Avrupa Parlamentosu’nun Küba’ya ilişkin son kararı, Batılı güçlerin “insan hakları”, “demokrasi” ve “hukukun üstünlüğü” söylemlerinin, jeopolitik çıkarlarla nasıl iç içe geçtiğini ve gerektiğinde rejim değiştirme politikalarının ideolojik araçlara dönüştürülebileceğini gösteren çarpıcı bir örnektir.

283 kabul, 199 ret ve 85 çekimser oyla kabul edilen karar, Küba’da “derin ekonomik ve siyasi değişiklikler” talep ediyor, Devlet Başkanı Miguel Díaz-Canel ve bazı üst düzey yetkililere yaptırım uygulanmasını istiyor ve Avrupa Birliği’nin Küba ile imzaladığı Siyasi Diyalog ve İşbirliği Anlaşması’nın askıya alınmasını gündeme getiriyor.

Bu yaklaşımın özü açıktır: Egemen bir ülkenin kendi siyasal ve ekonomik sistemini belirleme hakkı tanınmamakta, bunun yerine tıpkı Trump gibi dış baskılar yoluyla “istenen” bir dönüşüm dayatılmaktadır.

Başka bir ifadeyle, “demokratik geçiş” adı altında meşrulaştırılmaya çalışılan şey, klasik silahlı işgalle rejim değiştirme stratejisinin günümüz koşullarına uyarlanmış yeni biçimidir.

Burada dikkat çekici olan, Avrupa Parlamentosu’nun Küba’nın yaşadığı ekonomik zorlukların temel nedeni olan ABD ablukasını fiilen görünmez kılmaya çalışmasıdır. Altmış yılı aşkın süredir devam eden ekonomik savaş, finansal kuşatma, ticari kısıtlamalar, üçüncü ülkelere yönelik baskılar ve Küba’nın “teröre destek veren ülkeler” listesinde tutulmasının yarattığı yıkıcı sonuçlar ya yok sayılmakta ya da tali unsurlar olarak sunulmaktadır.

Bu tutum, yalnızca tarihsel gerçeklerin çarpıtılması değildir. Aynı zamanda, ekonomik boğma yoluyla siyasal sonuçlar elde etmeyi amaçlayan bir stratejiye ortak olmaktır.

Çünkü abluka hiçbir zaman yalnızca ekonomik bir araç olmadı.

Abluka, Küba halkını yoksullaştırarak toplumsal hoşnutsuzluğu artırmayı, böylece içeriden bir çözülme yaratmayı hedefleyen uzun vadeli bir rejim değiştirme mekanizması olarak tasarlandı. Washington’un altmış yılı aşkın süredir başaramadığı şey de tam olarak budur.

Bugün Avrupa Parlamentosu’nun aldığı karar, bu stratejiye Avrupa Birliği’nin daha açık biçimde eklemlendiğini göstermektedir.

Dil Avrupalıdır, fakat senaryo Washington’da yazılmıştır.

Bu nedenle mesele yalnızca Küba meselesi değildir.

Mesele, uluslararası ilişkilerin hangi ilkelere göre şekilleneceği sorunudur.

Güçlü devletlerin zayıf ülkelere hangi sistemi benimseyeceklerini dayattığı tek kutuplu dünya anlayışı mı egemen olacaktır?

Yoksa halkların kendi kaderlerini özgürce belirleme hakkına dayanan egemen eşitlik ilkesi mi savunulacaktır?

Tam da bu nedenle Küba, kendi coğrafi sınırlarının çok ötesinde tarihsel bir anlam taşımaktadır.

Küba, emperyalist sistemin ekonomik, diplomatik ve siyasi baskıları karşısında bağımsızlığını korumaya çalışan ülkelerin sembollerinden biridir. Bu nedenle Küba’ya yönelik saldırılar yalnızca Havana’yı değil, egemenlik ilkesini, bağımsız kalkınma hakkını ve halkların kendi geleceklerini belirleme iradesini hedef almaktadır.

Bugün “insan hakları” adına Küba’ya yaptırım çağrısı yapanlar; Gazze’de yaşanan barbarlık karşısında sessiz, İsrail’in işlediği suçlar karşısındaki kayıtsız, Avrupa’nın yeniden silahlandırılması aktif ve NATO’nun küresel müdahalelerini meşrulaştırmaktadırlar.

Bu karar, Avrupa Birliği’nin giderek artan ölçüde aşırı sağın eline geçtiğini, hümanist değerlerden uzaklaştığını, Atlantikçi stratejilere tabi hale geldiğini ve uluslararası hukuktan çok jeopolitik hesaplarla hareket ettiğinin de göstergesidir.

Ancak tarih, halkların yalnızca ekonomik göstergelerle açıklanamayacağını defalarca kanıtlamıştır.

Küba Devrimi altmış yılı aşkın süredir işgallere, sabotajlara, terör saldırılarına, diplomatik kuşatmalara ve tarihin en uzun ekonomik abluka rejimlerinden birine rağmen ayakta kaldı.

Çünkü devrimler yalnızca maddi güçlerle değil, aynı zamanda tarihsel meşruiyet, kolektif hafıza ve ulusal onurla da varlıklarını sürdürür. Bugün Küba’yı savunmak, belirli bir hükümeti eleştiriden muaf tutmak anlamına gelmiyor. Küba’yı savunmak, halkların kendi geleceklerini dış müdahaleler olmaksızın belirleme hakkını savunmaktır. Küba’yı savunmak, ekonomik savaşın bir siyasal silah olarak kullanılmasına karşı çıkmaktır. Küba’yı savunmak, uluslararası ilişkilerde zorbalığın değil egemen eşitliğin hâkim olması gerektiğini savunmaktır. Ve nihayet Küba’yı savunmak, emperyalizmin tarihin son sözü olduğu iddiasına karşı çıkmaktır.

Çünkü emperyalizm, sahip olduğu muazzam askeri, mali ve teknolojik güce rağmen, halkların bağımsız yaşama iradesini ortadan kaldırmayı hiçbir zaman başaramadı. Dün Vietnam’da başaramadı. Dün Filistin halkının direnişini yok edemedi. Bugün de Küba’yı teslim alamıyor. Yarın başka halkları da teslim alamayacaktır. Bu nedenle Avrupa Parlamentosu’nun kararı tarihe bir utanç belgesi olarak geçecektir.

Ancak halkların hafızasında kalacak olan şey Brüksel’in tehditleri değil, abluka altında bile diz çökmeyen Küba halkının direnişi ve dünyanın dört bir yanında yükselen enternasyonal dayanışma olacaktır. Çünkü tarih, imparatorlukların değil, direnen halkların hafızası üzerine yazılır.

Ve Küba, bütün zorluklara rağmen, bu tarihin yaşayan simgelerinden biri olmaya devam etmektedir.

Küba yalnız değildir.

Yaşasın Enternasyonal dayanışma

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com