Vijay Prashad,
José Martí Havalimanı’ndan ayrıldığım sabah, ulusun kurucu babasının adını taşıyan bu yerde, herkese sarıldım: bankodaki kadına, pasaportumu mühürleyen görevliye, yer hizmetleri çalışanlarına. Bir gün önce de tüm arkadaşlarıma sıkıca sarılmış, gözyaşlarımı zor tutmuştum. Bu sarılmalar aracılığıyla, Donald Trump’ın çılgınlığı nedeniyle Küba’ya, Kübalılara, Küba Devrimi’ne—her şeye—ne olabileceğine dair duyduğum kaygıyı onlara aktarmak ister gibiydim.
Dünya neye dönüştü? Milyarlarca insan, ABD ve İsrail’in işlediği vahşetlerin yalnızca seyircisi hâline gelmiş gibi: Filistin halkına yönelik soykırım, Venezuela devlet başkanının kaçırılması, İran’ın gerekçesiz bombalanması ve elbette Küba’yı boğma girişimi.
ABD yönetiminin çürümüş ve vahşi karakteri, Trump’ın gözü karalığıyla birleşince öngörülemez ve tehlikeli bir hâl alıyor. Bundan sonra ne olacağını kimse kesin olarak tahmin edemez. Trump, İran’da sıkışmış görünüyor; çünkü İranlıların politik zekâsını hesaba katmadı—şimdi ateşkesi reddedip ABD ve İsrail’in yeniden silahlanarak bir hafta sonra şehirlerini daha büyük bir yıkımla vurmasına fırsat vermek istemiyorlar.
Trump, Ukrayna’daki savaşı da, Filistin halkına yönelik soykırımı da durduramıyor. Müttefiki İsrail, savaşı yeniden Lübnan’a yaydı; bu da zaten huzursuz olan Arap dünyasının sokaklarını sarsma tehdidi taşıyor. Sırada Küba mı var? Hızlı bir zafer olacağını mı düşünüyor?
Trump’ın Küba’ya uyguladığı acımasız petrol ambargosunun etkisini tarif etmek zor. Aralık 2025’ten bu yana Küba’ya rafine petrol sevkiyatı yapılmadı. Bu, modern yaşamın tüm yönlerinin neredeyse tamamen kesintiye uğraması anlamına geliyor.
Havana sokakları bomboş; çünkü insanları taşıyacak araçlar için yakıt yok. Okullar ve hastaneler—devrimci Küba’nın tapınakları—temel hizmetleri sürdürmekte zorlanıyor. Çiftçiler gıdayı şehirlere ulaştırmak için mücadele ediyor; ilaçlar pahalı ya da hiç bulunamıyor. Düşünün: Beyin ameliyatına ihtiyaç duyan bir hasta, elektrik kesintileri ve dalgalanmalar nedeniyle doktorların risk almak istemediği bir ortamda bekliyor. Havana’da kaldığım süre boyunca duyduğum en çarpıcı örnek buydu.
Malecón boyunca yürürken at arabalarının geçtiğini gördüm. Sanki “Yankee”, Küba Devrimi’ni cezalandırmak ve on milyon Kübalıyı Demir Çağı’na geri döndürmek istiyor.
Küba’ya, uluslararası dayanışmayı yeniden kurmayı amaçlayan yüzlerce örgütün oluşturduğu Uluslararası Halklar Meclisi’nin bir delegasyonu ile geldim. Delegasyonumuza Brezilya Topraksız İşçiler Hareketi’nin ulusal yöneticisi João Pedro Stedile başkanlık ediyordu. Aramızda Zambiya Sosyalist Partisi başkanı Fred M’membe, ABD’den Sosyalizm ve Kurtuluş Partisi liderlerinden Brian Becker, Halk Forumu direktörü Manolo De Los Santos, İtalya’dan Potere al Popolo hareketinden Giuliano Granato ve ALBA Hareketleri koordinatörleri Manuel Bertoldi ile Laura Capote de vardı.
Latin Amerika Tıp Okulu, Nöroloji Enstitüsü, Martin Luther King Merkezi ve Casa de las Américas dâhil birçok yeri ziyaret ettik. Küba Komünist Partisi Merkez Komitesi ve Küba Devlet Başkanı ile, ayrıca sayısız Küba vatandaşıyla görüştük. Venezuela’nın egemenliğini savunurken hayatını kaybeden otuz iki Kübalıyı anmak için Havana’daki ana mezarlığa gittik ve şehirde günlük yaşamını sürdüren insanlarla buluştuk.
Bir sohbet sırasında bir arkadaşım bana Küba hakkında ne düşündüğümü sordu. Otuz yıldır defalarca ziyaret ettiğim bu ülkenin durumunun zor olduğunu, ancak halkın yenilmez göründüğünü söyledim. Arkadaşım netti: ülkede hâkim olan zihniyet, Kübalıların gelecek haklarını savunmak için sonuna kadar mücadele edeceği ve Devrim öncesi yıl olan 1958’e geri dönmeyi reddedecekleri yönündeydi.
Devrimin ilk yıllarında Fidel Castro, aciliyetin halkın temel ihtiyaçlarını çözmek olduğunu açıkça ifade etmişti. Bu, açlığın ve yoksulluğun, cehaletin ve kötü sağlığın ortadan kaldırılmasını; barınma ve kültürel alanların sağlanmasını içeriyordu.
Neredeyse yetmiş yıllık ağır ambargo ve yeni petrol ablukası nedeniyle yaşamın bozulmasına tanık olmak yürek parçalayıcı. Öncelik hâlâ her Kübalının onurlu bir yaşam sürebilmesini sağlamak. Küba Devlet Başkanı Miguel Díaz-Canel de bunu vurguladı: Direneceğiz, dedi, ancak Devrim’in kazanımlarını ve halkın refahına verdiği önemi asla heba etmeyeceğiz.
Casa de las Américas’ta eski Kültür Bakanı Abel Prieto ile bir salıncaklı sandalyede oturmak bana iyi geldi. Her zamanki gibi Abel, beni hem kahkahalara boğdu hem de hüzünlendirdi. Trump için en sık kullandığı kelime “delilikti”. Ama aynı zamanda Küba’nın canlılığına da dikkat çekti: 3 Ocak’ta Venezuela’da ABD güçleri tarafından öldürülen Kübalıların naaşlarını, sağanak yağmur altında sel gibi akan kalabalıkların uğurlaması gibi.
Abel’in değerlendirmesine katıldım: Belki de bugünkü haliyle ABD büyük bir hatadır. Trump’ın kibri, ABD’nin her şeyi herkesten iyi bildiğine dair aşırı idealist inancın bir yansımasıdır. Filistinliler, Venezuelalılar, İranlılar ve Kübalılar hakkında neyin doğru olduğuna kendilerinin karar vermesi gerektiğine inanıyorlar.
“Demokrasi” adına, bu ülkelerin halklarının demokratik ve varoluşsal hakları ABD başkanının elinde toplanıyor. Bu korkunç ama gerçek bir tablo. İran’da ABD ve İsrail tarafından öldürülenlerin üçte biri çocuk; Filistinli çocuklar ise asla büyüyemeyecek.
Son günümde, bir parkta oynayan Kübalı okul çocuklarını gördüm. Üniformaları ve boyunlarındaki devrimci fularlarıyla gülüyor, neşeyle sohbet ediyorlardı. Beş-altı yaşlarındaki bu çocuklar, iki öğretmenin gözetiminde, yerdeki konilerle oyun oynuyordu. Büyük bir mutluluk atmosferi içindeydiler. Onlara uzaktan bir selam gönderdim: Kendinize iyi bakın çocuklar. Her zaman. Küba’ya benim adıma her gün sarılın.
Vijay Prashad, Kriz Gözlemevi, 17 Mart 2026
