TOPLU DİRENİŞ VE GENEL GREVİN GEREKLİLİĞİ- M. Taş

Türkiye’de Otoriterleşme, Muhalefetin Açmazları ve Çıkış Yolu

Mevcut Siyasi Konjonktür

Türkiye’de iktidar blokunun uyguladığı kuşatma stratejisi, özellikle CHP üzerinden yoğunlaşmaktadır. Erdoğan yönetimi, CHP’yi hem içeriden hem dışarıdan baskı altına almayı hedeflemektedir. Belediye başkanlarının istifaya zorlanarak AKP’ye katılması, iktidarın “çözülme ve teslimiyet” görüntüsünü muhalefet aleyhine kullanma çabasını açıkça göstermektedir. 15 Eylül’deki davadan çıkabilecek Mutlak Butlan kararı, CHP içinde yeni bir krizin kapısını aralayacaktır.

Benzer biçimde, 16 belediye başkanının tutuklu yargılanması, kanıt üretmek amacıyla kullanılan politik davalardır. Bu yargılamalar, sadece muhalefeti sindirmek değil, aynı zamanda toplumda “suçluymuş” algısını pekiştirmek için de işlev görmektedir. Özlem Çerçioğlu örneğinde olduğu gibi, davaların birbirine eklemlenmesi iktidarın yargıyı bir tür şantaj mekanizmasına dönüştürdüğünü göstermektedir.

Propaganda ve Toplumsal Algı

Saray onay verirse, TRT’den yapılacak yayınların kısa vadeli bir kamuoyu etkisi olabilir, ancak iktidarın FETÖ’den devraldığı dezenformasyon teknikleri uzun vadede belirleyici olacaktır. Yalan, iftira ve algı operasyonlarıyla davaların gündemden düşürülmesi, hatta tersine çevrilmesi mümkündür. Bu durumda, yalnızca yasal süreçlere ve mahkeme salonlarına sıkışan bir muhalefet stratejisinin toplumda bıkkınlık ve ilgisizlik yaratması kaçınılmazdır.

 Otoriterleşmenin Yapısal Dinamikleri

Türkiye’deki tek adam rejimi, otoriter sağ yönetimlerin tipik özelliklerini taşımaktadır:

Yolsuzluğun sistematikleşmesi: Devlet kaynaklarının partizan ve tarikatçı ağlara aktarılması.

Yargının siyasallaşması: Muhalefetin kriminalize edilmesi.

Toplumsal kutuplaştırma: Dini ve milliyetçi söylemlerle kitlelerin iktidar arkasında tutulması.

Bu tablo, Türkiye’nin giderek demokratik cumhuriyet yerine İslamcı prensiplerle şekillenen bir rejime yöneldiğini göstermektedir.

Muhalefetin Mevcut Açmazı

CHP’nin ve Sol Parti’nin ayrı ayrı düzenlediği mitingler, tek başına yeterli etki yaratmamaktadır. Ortak deklarasyon yayımlayan 13 partinin henüz sahada görünür olmaması, toplumsal muhalefeti dağınık bırakmaktadır. CHP’nin yasal çerçevede mücadele etme çabası kendi kitlesi içinde olumlu algılansa da, uzun vadede politik tıkanmaya yol açabilir.

Çözüm: Birleşik Mücadele ve Genel Grev

Çıkış yolu, muhalefetin parçalı hareket etmesine son vermesinden geçmektedir. Somut öneriler şunlardır:

-Birleşik Platform: CHP, Sol Parti ve 13 partinin oluşturduğu blok, ortak mitinglerde birlikte yer almalı; sağ ve sol partilerden temsilciler aynı kürsüde konuşmalıdır.

-Ortak Deklarasyon: Her eylemden sonra, “Saray’ın meşruiyetini yitirdiği” vurgusunu taşıyan kısa ve net bir metin okunmalıdır.

-Toplumsal Sarsıntı: Büyük şehir meydanlarının kitlesel işgali ve işyerlerinde genel grev, yalnızca iktidarı sarsacak değil, muhalefetin kararlılığını da gösterecektir.

-Yolsuzluğa Karşı Söylem: Yolsuzluk, yalan, yozlaşma ve yoksulluğun kaynağının otoriter rejimin izlediği neoliberal politikalar olduğu, sürekli ve yüksek sesle halka anlatılmalıdır.

Erdoğan’ın tarikatlara dayalı iktidar ağları ve devlet imkânlarını seferber eden gücü, AKP’yi %30 bandının altına düşmekten korumaktadır. Bu sınırı aşmak, ancak güçlü, birleşik ve kararlı bir muhalefet stratejisiyle mümkündür.

Geç kalınmadan, muhalefetin birleşik direniş hattı oluşturması ve toplumsal muhalefeti kitlesel eylemlerle harekete geçirmesi tarihsel bir zorunluluktur.

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com