Bugün 1 Mayıs, işçi sınıfının mücadele hedeflerinin haykırıldı, kazanımlarının onurlandırıldığı ve emeğin en yüce değer olduğunun kabul edildiği enternasyonal gündür. Bugün, otoriter rejime karşı geniş emek hareketini merkezine alan tüm anti-faşistlerin birlik ve dayanışma günüdür.
1889’da uluslararası işçi ve sosyalist hareket ABD’de Haymarket Şehitleri anısına 1 Mayıs işçi sınıfının mücadele ve kazanımlarını anma günü olarak ilan etti. Sekiz işçi, beşi göçmen, suçu olmayan eylemler nedeniyle ya hapse atıldı ya sınır dışı edildi ya da idam edildi.
İdamını bekleyenlerden August Spies şöyle demişti:
“Eğer bizi asarak emek hareketini, ezilen milyonların, yoksul ücretli kölelerin hareketini bitireceğinizi sanıyorsanız, o halde asın bizi! Burada bir kıvılcımın üstüne basarak söndürmüş olacaksınız ama önünüzde, arkanızda ve dünyanın dört bir yanında yükselen alevleri, kapitalizmin köklerinden gelen bu ateşi söndüremezsiniz.”
Spies farklı bir dönemde yaşamıştı, ama şu an içinde bulunduğumuz koşullar şaşırtıcı biçimde benzeşiyor. İktidara geldiği günden itibaren neoliberal politikaları izleyen tek adam rejimi zengin ile fakir arasında derin uçurumlar yarattı, ekonomik ve siyasi krizi derinleştirdi, yolsuzluk ve kayırmacılığı arttırdı, yargının sistematik adaletsizliğini ve gerçeği söyleyenlerin kriminalize edilmesini sürdürdü.
19 Mart’ta yargı darbesiyle İmamoğlu’nu ve İstanbul Belediyesi uzmanları tutuklanınca öfke patlaması yaşandı, direniş ateşi alevlendi.
Erdoğan’ın CHP’yi, sosyalistleri ve ilerici güçleri hedef alan acımasız saldırısı, tüm emekçilere yönelik geniş bir taarruzla el ele yürüyor. Kadın cinayetlerinin ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin devam etmesi, onurlu yaşama ve çalışma özgürlüğüne ağır saldırılar; Gazi ve Gazze’ye destek eylemlerine yönelik baskılar; basına, düşünce özgürlüğüne ve örgütlenme hakkına yönelik gözaltı ve tutuklamaların sonu gelmiyor.
Abdullah Öcalan, Can Atalay, Salahattin Demirtaş ve Osman Kavala ve binlerce politik tutuklu Erdoğan’ın intikamcı histerisinden kaynaklanan keyfi uygulamaları yüzünden hapislerde tutuluyor.
Gün geri çekilme veya hizip tartışmalarıyla zaman kaybetme günü değildir. Enerjimizi, hesap verebilir taban hareketleriyle, eylemler içinde ve demokratik bir biçimde anti-faşist cepheyi örmeye harcamalıyız.
Bilinen tüm sosyo-ekonomik değişimine rağmen işçi sınıfı ve emekçi halk hareketi hala Erdoğan’a karşı mücadelede en güçlü ve örgütlü güç olmaya devam ediyor.
Durmak veya geri çekilmek yenilmek demektir. Hedefimiz sürekli eylem ve birleşik geniş örgütlenme olmalıdır. Sendikalarda, toplumsal kuruluşlarda daha fazla işçinin, kadının ve gencin katılımı teşvik edilmeli ve taban inisiyatifleri beslenmelidir. Ve bir sonraki adım için plan hazır tutulmalı, protesto eylemlerinden sonra yenisine çağrı yapılmadan evlere dönülmemeli.
Özellikle! yeni ve tehlikeli bir döneme girdiğimiz bir an olsun unutmamalı. Sendikalarda, toplum örgütlerinde ve sosyalist örgütlerde kendi kendine yeten üyelik örgütlenmelerine ihtiyaç var, bağış, dayanışma ve gönüllü katılım diri tutulmalı. Her durumda, demokratik örgütlenme yöntemleri ve siyasi bağımsızlık ilkesi rehberimiz olmalıdır. Uluslararasında faşizmin yükselişi emekçi sınıfa yapılan kapsamlı saldırılar sonucunda hem ideolojik farklılığı hem de geniş tabanlı bir radikalleşmeyi yarattı. Komünistlerin rolü insanların stratejik yön belirlemesine katkı sağlamak olmalıdır.
Farklı marksist gruplar arasında dayanışmacı bağlar kurmak ve devrimci sosyalist politikayı geniş, birleştirici bir çizgide tutmanın yol ve yöntemleri bulunmalı. Amaç; gerçek ve kalıcı bir alternatif için mücadele inşa etmek, Erdoğan’ın, Trump’ın ve uluslararası aşırı sağın siyasi deneyimlerinden dersler çıkarabilmeliyiz.
Parçalı ve küçük mücadeleleri aşarak ortak hedefler için birlik ve dayanışma içinde anti-otoriter birleşik bir cephe ile ikili iktidar ve karşı hegemonya inşa etmeyi başarabilmeliyiz.
Yaşasın 1 Mayıs
Yaşasın anti-faşistlerin güçbirliği
