Algı operasyonu mu, meşruiyet arayışı mı?
Meclis’in açılışında Saray’ın İletişim Başkanlığı tarafından servis edildiği iddia edilen bir fotoğraf, Türkiye siyasetinde geniş yankı uyandırdı. Fotoğrafta DEM Partili milletvekillerinin Erdoğan’a gülümseyerek baktıkları görülüyor.
Kimi yorumcular, bu kareyi partinin muhalefet çizgisini terk ederek iktidara yanaştığının kanıtı olarak değerlendiriyor. Erdoğan yanlısı medya ise aynı fotoğrafı “geleceğin seçim ittifakı” olarak sunuyor ve bu yakınlaşmanın sürmesini arzuluyor.
Bu tartışmalar, Türkiye’de siyasetin yalnızca fikir ve programlarla değil, görüntü ve sembollerle de yürütüldüğünü bir kez daha gösterdi.
Algı yönetimi ve meşruiyet krizi
Bu manzaranın Saray tarafından bilinçli olarak kurgulanmış bir algı üretme girişimi olduğu yönündeki yorumlar dikkat çekici. Meşruiyet krizi derinleşen bir iktidarın, siyasal zeminini tahkim etmek için parlamentodaki sembolik anları araçsallaştırması şaşırtıcı değildir.
Özellikle uluslararası alanda “otoriter normalleşme” arayışlarının öne çıktığı bir dönemde, Erdoğan iktidarının Meclis açılışını bir “diyalog vitrini”ne dönüştürmek istemesi olasıdır. Bu çabanın ardında, otoriter rejimin meşruiyet sorununu demokratik açılımlarla değil, muhalefeti kendi etrafında şekillendirerek çözme stratejisi yatıyor.
DEM Partinin sıkıştığı ikili baskı
Bugün DEM Parti, iki yönlü bir kıskaç altında hareket ediyor. Bir yanda devletle diyalog kuran Abdullah Öcalan’ın tek taraflı direktifleri; diğer yanda Saray’ın gölgesinde, sürekli kontrol ve manipülasyona açık barış süreci girişimleri bulunuyor.
Parti, iktidarla ilişkilerini barış sürecini ilerletmek amacıyla sürdürmeye çalışsa da, aynı anda Öcalan’ın yönlendirmelerini önkoşulsuz uygulamak zorunda kalıyor. Bu ikili baskı, partinin hem siyasi özerkliğini hem de iç demokrasisini zedeliyor.
DEM’in bu çıkmazdan kurtulması, kendi içinde demokratik tartışma mekanizmalarını güçlendirmesine bağlı. Ancak ülkenin genel siyasal atmosferi —baskı, sansür ve kutuplaşma— böyle bir iç denetimi hayli zorlaştırıyor.
Erdoğan’ın stratejisi: seçilebilecek rakibi seçilemez hale getirmek
Erdoğan, halk desteğinin azaldığının ve olası bir seçimde kaybetme ihtimalinin farkında. Bu nedenle yeni bir programla meşruiyetini tazelemek yerine, “seçilebilecek rakibi” seçilemez hale getirmeye odaklanıyor.
CHP’yi ve genel muhalefeti hedef alarak onları içerden zayıflatmak, düşmanlaştırmak ve toplumda umutsuzluk yaratmak bu stratejinin merkezinde yer alıyor. “Düşman hukuku” anlayışıyla yürütülen bu siyaset, hem toplumu kutuplaştırıyor hem de iktidarın kendi tabanını yeniden kenetlemesine yarıyor.
CHP’nin konumu ve eksik halkası
CHP, iktidarın bu stratejisine meydanlarda yanıt veriyor. Yolsuzlukları, kamu kaynaklarının yağmalanmasını, yönetim krizini teşhir ederek halkın gündemine dönüyor. Bu mücadele, partinin halkla yeniden bütünleşmesi ve demokratik bir taban konsolidasyonu açısından önemli bir fırsat yaratıyor.
Ancak bu sürecin kalıcı bir politik dönüşüme evrilmesi için CHP’nin daha kapsayıcı bir stratejiye ihtiyacı var. CHP lideri Özgür Özel’in “Türkiye İttifakı” söylemi, ilkeleri ve bileşenleri net olmadığı için muhalefeti ortak bir program etrafında birleştirmekte yetersiz kalıyor.
Somut politik hedeflerden yoksun bu birlik çağrıları, Saray’a manevra alanı sağlıyor. Böylece iktidar, DEM dahil olmak üzere farklı muhalefet odaklarını ayrı ayrı etkileyip kendine bağlama imkânı buluyor.
Demokratik çıkış: yeni bir tarihsel blok
Tek adam rejimini sona erdirecek gerçek bir çıkış yolu, rejimden zarar gören tüm sınıf ve katmanların ortak demokratik bir programda buluşmasından geçiyor.
Barışı, Kürt halkının meşru haklarını, sosyal adaleti ve laik-demokratik değerleri içeren bir siyasal çerçeve etrafında birleşen geniş bir tarihsel blok, otoriterliğin ürettiği meşruiyet krizini kökten çözebilir.
Bu yalnızca bir seçim stratejisi değil, toplumsal dönüşümün temelidir. Gerçek demokratikleşme ve kalıcı barış, Saray’ın gölgesinde kurulacak geçici ittifaklarla değil, halkın iradesine dayalı bir siyasal seferberlikle mümkündür.
