SOLUN ÇOĞULLUĞU, YURTSEVERLİK VE ENTERNASYONALİZM ÜZERİNE: ELEŞTİREL BİR YANIT- M. Taş

giriş

Erdoğan’ın danışmanı, eski “komünist” Mehmet Uçum, X platformunda yayımladığı son yazısında sol siyaseti “sahte” ve “yurtsever” gibi başlıklara ayırarak ideolojik bir tek tipleştirme çabası içine giriyor. Yolsuzluklara gömülmüş bir saray rejiminin sözcüsü sıfatıyla, Türkiye’de solun tarihsel ve kuramsal birikimiyle açıkça çelişen dışlayıcı bir söylem geliştiriyor. “Foncu sol”, “cinsiyetsizci sol”, “gayri milli sol” gibi etiketlerle farklı sol eğilimler değersizleştirilirken, solun çoğulcu yapısı hedef alınıyor.

Oysa tarihsel ve evrensel anlamda sol; enternasyonalist, çoğulcu, özgürlükçü ve dayanışmacı bir çizgide, işçi sınıfının iktidarını savunma temelinde yükselir. Bu tür dışlayıcı yaklaşımlar, solun evrensel ve tarihsel temellerini; özellikle Marksist kuramın sınıf çözümlemesini, sömürü karşıtlığını ve sosyalist dönüşüm hedefini perdelemektedir.

Bu yazı, söz konusu dışlayıcı tutumların neden sol düşüncenin özüne aykırı olduğunu ortaya koymayı ve Türkiye’deki demokratikleşme mücadelesinin yalnızca enternasyonalist, sınıf eksenli ve sosyalist bir perspektifle yürütülebileceğini savunmayı amaçlamaktadır.

Marksizm ve Solun Tarihsel Temeli

Modern sol düşünce, özellikle Marksist kuram aracılığıyla sistematik bir çerçeve kazanmıştır. Marksizm, toplumsal ilişkilerin temelini üretim biçimlerinde, sınıf yapılarında ve bu yapılar arasındaki çelişkilerde arar. Bu bağlamda, Uçum’un ileri sürdüğü gibi solun temel çelişkisi “milli-yerli” ile “gayri milli” arasında değil; emek ile sermaye, üreten ile sömüren, egemen ile ezilen arasındadır.

Sosyalizm ise, bu sınıf çelişkisini ortadan kaldırmaya yönelik kolektif ve tarihsel çabanın siyasal ifadesidir. Üretim araçlarının toplumsallaştırılması, özel mülkiyetin kamusal denetime açılması, toplumsal servetin eşit dağılımı ve halk egemenliği sosyalist siyasetin temel hedefleridir. Solun tarihsel kökleri Marksizm’de, nihai hedefi ise sosyalist ve komünist bir toplumsal düzendedir.

İşçi Sınıfı ve Emekçi Halk: Solun Gerçek Öznesi

Uçum’un yazısında işçi sınıfı neredeyse hiç yer almaz. Oysa sol siyaset, onun öne sürdüğü gibi sermaye sınıfının ya da otoriter rejimlerin çıkarlarını değil; işçi sınıfı ve emekçi halkın taleplerini esas alır. Günümüz Türkiye’sinde işçiler, emekçiler, küçük üreticiler, gençler ve kadınlar; yoksulluk, güvencesizlik, sendikasızlık ve toplumsal baskılar altında yaşamaktadır. Bu kesimlerin örgütlü mücadelesi olmadan gerçek bir demokratikleşme, özgürlük ya da toplumsal adalet mümkün değildir.

Uçum’un sözcülüğünü yaptığı saray rejimi ise, halkın kitlesel direnişlerini polis zoruyla bastırmakta ve hukuku ayaklar altına almaktadır. Solu bastırmaya çalışan bir iktidarın solu tanımlamaya kalkması, otoriterliğin tipik bir yansımasıdır. Solun yönü, burjuvazinin “reformcu” ya da “yerli ve milli” kanadına değil; işçi sınıfının ve ezilenlerin kolektif örgütlenmesine dönüktür.

Sosyalizm, Demokrasi ve Enternasyonalizm

Uçum ve çevresi, sosyalizmin teorik temellerinden bihaber biçimde, eski “solculuk” anılarına sığınarak Saray’ın karanlık projelerine meşruiyet sağlamaya çalışmaktadır. Oysa sosyalist sol, yalnızca ekonomik eşitlik değil; doğrudan demokrasi, siyasal katılım, kamusal akıl ve toplumsal dayanışma üzerine kurulu modern, seküler bir uygarlık önerisidir.

Demokratikleşme ancak sosyal adaletle; sosyal adalet ise sınıfsal eşitlikle mümkündür. Sosyalist siyasetin ayrılmaz bir bileşeni olan enternasyonalizm, yalnızca uluslararası dayanışmayı değil, aynı zamanda sermayenin küresel egemenliğine karşı halkların ortak mücadelesini ifade eder. Göçmen haklarından savaş karşıtlığına, iklim krizinden emperyalizme karşı direnişe kadar birçok mücadele, enternasyonalizmin güncel alanlarıdır.

Kimlik Mücadeleleri ve Sosyalizmin Kapsayıcılığı

Kürt gençlerini hendeklerde katleden, hayvanlara ve kadınlara yönelik şiddeti yasalarla meşrulaştıran bir iktidar, sol adına konuşamaz. Marksist gelenek içinde zaman zaman geri plana itilmiş olan kimlik ve kültürel talepler, çağdaş sosyalist hareketler tarafından yeniden sahiplenilmiş ve kapsayıcı bir çerçevede yeniden tanımlanmıştır.

Toplumsal cinsiyet eşitliği, LGBTİ+ hakları, çevre mücadelesi, yerli halkların ve etnik azınlıkların talepleri; sınıf mücadelesiyle iç içe, onun ayrılmaz parçası olarak ele alınmaktadır. Gezi direnişi ve sonrasında sürdürülen mücadeleler, bu kapsayıcı sosyalist çizginin ifadesidir. Solun görevi; sınıf siyasetini kimlik mücadeleleriyle birleştiren eşitlikçi ve adalet temelli bir çizgiyi inşa etmektir.

Kürt Meselesi ve Barışın Sınıfsal Temeli

“Terörsüz Türkiye” adı altında yürütülen güvenlik eksenli politikalar, Kürt meselesinin tarihsel, toplumsal ve sınıfsal boyutlarını görmezden gelmektedir. Oysa sosyalist sol açısından Kürt halkının eşit yurttaşlık talepleri, siyasal temsil hakkı ve kültürel varlığının güvence altına alınması yalnızca ahlaki değil, aynı zamanda stratejik bir gerekliliktir.

Türk ve Kürt emekçilerinin ortak talepler etrafında bir araya gelmesi, halkların dayanışmasını güçlendirecek ve gerçek bir demokratik barışın temelini oluşturacaktır.

Yeni Anayasa: Halk İçin mi, Egemen Sınıflar İçin mi?

Yeni anayasa tartışmaları, tek adam rejiminin ömrünü uzatma girişimi olarak yürütülmektedir. Sosyalist sol, bu sürece halkın örgütlü gücünü yansıtarak, eşitlik ve adalet temelinde katılabilir.

Emekçilerin, kadınların, gençlerin, Kürtlerin, Alevilerin ve dışlanan tüm toplumsal kesimlerin anayasal güvenceye kavuşturulmadığı bir metin, “halk anayasası” olamaz. Anayasal meşruiyet, Saray’dan değil, halkın kolektif iradesinden doğar.

Sonuç: Sosyalist Solun Yeniden İnşası İçin

“Yurtsever sol” adı altında geliştirilen dışlayıcı, milliyetçi ve otoriter söylemler, solun devrimci mirasına zarar vermektedir. Türkiye’nin ihtiyacı olan; Marksist kuramdan beslenen, işçi sınıfı temelinde örgütlenen, enternasyonal dayanışmaya açık, sosyalizmi hedefleyen bir sol harekettir.

Bugün sosyalist sol; hem yerelde hem küreselde, sermayenin baskısına, otoriterliğe, ayrımcılığa ve eşitsizliğe karşı mücadele etmeli, sınıfın birliğini sağlayarak halkın gerçek öznesi haline gelmelidir.

Yayın Notu

Bu metin, Türkiye’de solun tarihsel birikimini Marksist kuramla ve sosyalist hedeflerle yeniden bütünleştirme çağrısıdır. Sınıf, halk, dayanışma ve özgürlük temelinde çoğulcu bir sosyalist çizgi için katkı sunmayı amaçlamaktadır.

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

One comment

  1. YURTSEVERLİK!
    Bu günlerde yine sol kesimde dillendirilmeye başlandı!
    YURTSEVERLİK, İşçi Sınıfının bilincini bulandıran, onun asıl görevinin önünde engel olan bir kavramdır.

    Vatan ya da Yurt, Egemenlerin kendi sömürü alanlarını belirlemek için etrafını kırmızı çitlerle çevrelediği toprak parçasıdır.
    Bu bağlamda, Sınıfların ve Devletin ortaya çıkışından bu yana geçen süreçler de, Ezilenlerin hiç bir zaman Yurtları (Vatanları) olmamıştır; kimi zaman Köle sahibi tarafından bir toprak
    parçasından diğer bir toprak parçasına satılmış; kimi zaman Feodal bey, Senyör tarafından bulunduğu yerden, başka yerlere sürülmüş;kimi zaman da Emeğinden başka satacak
    bir şeyi olmadığı için, yaşayabilmek adına, Ülke Ülke dolaşarak Emeğini satmak zorunda kalmıştır.
    Marks bu nedenle Komünist Manifesto da “İşçilerin Vatanı yoktur.Onlardan SAHİP OLMADIKLARI Bir Şeyi İstiyemezsiniz”derken kastettiği bu nesnel somut gerçekliktir.

    Yurt salt bir coğrafi bölge değildir.
    Yukarıda da belirttiğimiz gibi Yurt, egemenlerin kendi sömürü alanlarını belirlemek için, etrafını çitlerle ördüğü toprak parçasıdır.

    Demek ki Yurt, Ezilenlere içkin bir kavram değil, Egemenlere ait bir kavramdır
    Bir Coğrafi bölgenin Yurt olabilmesi için, bu bölgede yaşayan İnsanların biribiri ile aralarında kendiliğinden ilişkilerin olması gerekir.

    Bu faaliyetlerin ne olduğuna ve hangi temel de geliştiğine baktığımız da şunları görürüz.
    Öncelikle bu faaliyetler, yani İnsanların bu Coğrafi bölgede biribiri ile girdikleri kendiliğinden ilşkilerin dayandığı temel, Mülkiyet ilşkileridir.

    Sınıfların var olmasından bu yana bu faaliyetler, kabaca Ezen, Ezilen şeklinde ve Mülkiyet temelin de gelişir.
    İşte bu etrafı kırmızı çitlerle örülmüş alanda, Üretim Araçlarını elinde tutan Sınıf, karşıtını egemenliği altına alarak, onu sınıflaştırmıştır.

    Tüm bu veriler ışığında Yurtseverliği şu şekilde tanımlayabiliriz.
    Yurtseverlik; Ezen, Ezilen şeklinde Mülkiyet temelinde gelişen İnsana aykırı faaliyetlerin günümüzde Ücretli Emek-Sermaye biçiminde kendini var kıldığı, bir Burjuva
    kavramdır.
    Yurtseverlik günümüzde, Burjuvazinin Yurt olarak tanımlanan coğrafi bölgede kendini Egemen kıldığı, o coğrafyada yaşanan maddi ilişkilerin düşünsel ifadesidir.

    İşçi Sınıfının asli görevi ise, karşıt sınıfı ortadan kaldırarak aynı zamanda kendi varlığına da son vererek, tüm çitleri yıkarak, çitlerden arındırılmış
    Sömürüsüz, Sınıfsız ve Devletsiz bir dünya yaratmaktır.

    Marksizm’in ustaları YURTSEVERLİK konusunda çok açıktırlar.
    Marks ve Lenin den iki alıntı ne söylemek istediğimizi dahada net ortaya koyacaktır.

    “Burjuva sınıfı bir “ulusal savunma hükümeti” kurdu ve işçi sınıfı ulusal bağımsızlık için bunun önderliğinde çarpışmak zorunda kaldı. Gerçekte bu, Paris işçileriyle
    savaşmayı ödev sayan bir “ulusal ihanet” hükümetiydi. Ama, yurtseverlik hayalleriyle körleşen işçiler bunu göremediler. Yurtseverlik ülküsünün kökleri onsekizinci
    yüzyılın Büyük Devrimindeydi; Komün’ün, sosyalistlerinin kafalarını da etkiledi; sözgelimi, su götürmez bir devrimci ve ateşli bir sosyalizm taraftarı olan Blanqui,
    gazetesi için şu burjuva narasından daha iyi bir başlık bulamıyordu: “Ülke tehlikededir!”
    Birbirine karşıt ödevleri -yurtseverlikle sosyalizmi- birleştirmek, Fransız sosyalistlerinin en büyük yanlışıydı.
    (Paris Komünü Üzerine Dersler-Lenin)

    Bakalım Marks ne demiş bu konuda;

    ” İşçinin ulusu,ne Fransız,ne İngiliz,nede Almandır;onun ulusu,çalışma,ücret köleliği,kendini satmadır.
    Onun hükümeti,ne Fransız,ne İngiliz,ne de Almandır;onun hükümeti Kapital’dir.
    Onun doğuştan gelen havası,ne Fransız,ne İngiliz,ne de Almandır;aksine farbrika havasıdır.” (KARL-MARKS)

    TIPKI AVUSTURYA İŞÇİ MARŞINDA SÖYLENDİĞİ GİBİ
    YURDUMUZ BÜTÜN CİHANDIR BİZİM.

    TIPKI TEVFİK FİKRET’İN ŞİİRİNDE DİLE GETİRDİĞİ GİBİ;
    NEV-İ BEŞER MİLLETİM RUY-İ ZEMİN VATANIMDIR.

    TIPKI NAZIM HİKMET’İN SÖYLEMİYLE;
    YERYÜZÜNE TOHUM GİBİ SAÇMIŞIM ÖLÜLERİMİ, KİMİ ODESADA YATAR, KİMİ PRAG\’DA, İSTANBUL\’DA KİMİ.
    EN SEVDİĞİM MEMLEKET YERYÜZÜDÜR, SIRAM GELİNCE YERYÜZÜYLE ÖRTÜN ÜZERİMİ

    TIPKI MUSTAFA SUPHİ’NİN 3 cü ENTERNASYONAL KURULUŞ KONGRESİNDE SÖYLEDİĞİ GİBİ;
    “Ama elçilik Müslüman doğu dünyasını ikiyüzlü sorularıyla aldatmak isteyince biz, Türk komünistleri dünyanın vatanımız, insanlığın da milletimiz olduğunu büyük bir
    ciddiyetle bildirdik. ”

    İşte İşçi Sınıfının YURDU, bu bahsettiğimiz Sömürüsüz, Sınıfsız ve Devletsiz bir DÜNYADIR!
    O nedenle Avusturya İşçi Marşında dile geldiği gibi, YURDUMUZ BÜTÜN CİHANDIR BİZİM!

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com