CHP’li Esenyurt Belediye Başkanı Prof. Dr. Ahmet Özer, “terör örgütü üyeliği” gibi çok ağır bir suçtan tutuklandı. Bu operasyondan önce Erdoğan yaptığı konuşmada “Terör örgütünün mensupları Esenyurt’u kasıp kavuruyor” dedi. Ortağı Bahçeli’yi “Tarihe istikamet çizen bir lider” sözleriyle övgüler dizerken Kandil’e ve PKK’ya çağrı yapmadıklarını çağrılarının Kürt halkına olduğunu vurguladı. Ardından aralarında Ahmet Türk’ün olduğu üç DEM partili belediye bakanı görevden alındı, yerlerine kayyumlar atandı.
Erdoğan ve ortağı Bahçeli uyguladıkları politikalardan ve yaptıkları konuşmalardan gizli tutukları 2. Çözüm Sürecinin şifreleri çözülüyor artık. Kürt halkına yönelik popülist bir dil kullanılırken öte yandan Abdullah Öcalan’a yeniden tecrit uygulanıyor. DEM Parti, Selahattin Demirtaş, Ahmet Türk ve Ahmet Özer çözüm sürecinden uzaklaştırılırken diğer taraftan barış eli uzatıyorlar. Otoriter rejim, Kürt hareketinin önemli demokratik öznelerini devre dışı bırakarak kendine bağlı örgütler aracılığıyla Kürt sorununu çözebileceğini deniyor.
Tek adam rejimi bununla da kalmıyor, Kürt kardeşliği kılıfı altında bir taşla birkaç kuş vurmanın peşinde; muhalefeti dağıtmak, halkın rejime dönük tepkisini azaltmak, Kürtlere tek alternatifin muhalefetle yol yürümek olmadığını göstermek, İmamoğlu’nu iki arada bir derede bırakmak, CHP içinde Kürt sorunuyla ilgili var olan çatlakları derinleştirmek, Kürt seçmeniyle ilişkileri geliştirmek, kendi tabanını birleştirmek, Şimşek programına da zaman kazandırmak. Çözülmüş rejimi ayakta tutmak ve “Erdoğan’a iki dönem daha seçilme garantisini sağlamak. “2. çözüm süreci” algısı, muhalefet üzerinde genellikle olumsuz çağrışım yapıyor, milliyetçiliği azdırıyor dolayısıyla kamuoyunda milliyetçi damar daha da güçleniyor. Bununla iktidar muhalefet blokunu parçalayacağını düşünüyor. Demokrasiden çoktan uzaklaşan iktidar şimdi de demokrasinin ana kaynağı olan toplumu zehirliyor, demokratik öznelerini yok ediyor.
Saray, 31 Mart seçimlerinden sonra kaybettiği hegemonyasını, politik üstünlüğünü, kendi geleceği için tezgahladığı “çözüm süreci” aracılığıyla yeniden kazanmaya, ekonomik başarısızlığın Cumhur İttifakında yarattığı hayal kırıklıklarını gidermeğe çalışıyor. Yeni bir politik duruşla, barışa çağrılar yaparak gündemi belirleyebiliyor artık. Buna karşın muhalefet sessiz kalırsa, az ses çıkarırsa veya başka bir Türkiye hayalini güçlü bir halk desteği ile dinlendirmezse daha kötüsü gelebilir.
Meşruiyetini yitirmiş tek adam rejimine karşı Sol, DEM, CHP ve diğer muhalefet partileri, toplumsal hareketler ne yapacak? Şekillenen bu güçler korelasyonunu değiştirmek amacıyla saflarına yeni güçleri katmaları, Kürt sorunun çözümü için radikal bir program hazırlamaları gerekmez mi? Zor bir süreçten geçiliyor, yüzleşilmesi gereken ciddi zorluklar var.
Zorlukların en belirgin olanı, CHP ve DEM partinin kayyumları protesto etmekle sınırlı kalan mitingler yapmaları. Sol içinde bazı partilerin “kimlik temelli” politikalar yüzünden “politik ideolojik savaşı” kaybettiklerini ileri sürmeleri, CHP, DEM ’in kuyruğuna takılmayacağız diyenler ve demokrasiyi geri çekip sosyalizm mücadelesini önceleyenler zaman varken, şapkayı ellerine alıp bin defa düşünmeleri gerekiyor, yarın çok geç kalabilirler.
Gerçek şu ki, gücü ne olursa olsun sol, ekonomik krizin ve yıllarca sürdürülen ırkçı kimlik politikalarının ezdiği sınıf ve kimliklerin taleplerini ayırmaksızın savunur ve haklar için mücadele örgütler. Hak ve özgürlükler için en geniş cephenin kuruluşuna öncülük eder. Tarihsel bir çok kez görüldüğü gibi ilerici devrimci güçler gerçek demokrasi ile devlet çatıştığı anlarda demokrasiden yana olurlar, toplumu oluşturan emekçi halk yığınlarının örgütlü gücüyle karşıt politik bir hegemonya yaratır.
Türkiye’de son yirmi iki yılda çok şey değişti. Sol ve muhalefet partileri bu süreçte defalarca ideolojik ve politik mücadeleyi kaybetti. Zaman zaman zayıflamasına rağmen siyasi hegemonya aşırı milliyetçi sağın elindeydi. CHP’nin yanlış ittifaklar politikası yüzünden siyasal, teorik ve ideolojik olmak üzere üç farklı boyutta yürütülmesi gereken karşıt hegemonya mücadelesi her seferinde kaybedildi. Hegemonya Türkiye halklarının değerleri, önerileri, projeleri ve vizyonları için komünistlerin ve demokrasi güçlerinin verdiği bir mücadeledir, doğru politik duruşlarla kazanılır.
Ancak, muhalefetin veya demokrasiden yana olan güçlerin geliştirdiği politik fikirler önemli olsa da en iyi argümanlara sahip olmak tek başına hegemonya için yeterli olmaz. En adil görüşlere sahip olmak da her zaman başarıyı getirmez. Politikada haklı olmak tek başına yeterli de değil. Bu alanda kimin saldırıda olduğunu ve kimin savunmada olduğunu belirleyen şey sınıf ve halkın yükselen mücadelesidir. Bu da ancak güçlü pozisyonlar kazanmakla olur. Ve güçlü pozisyonlarla, otoriter rejime itirazlarla, sosyal bilincin kazanılmasıyla hegemonya adım adım inşa edilir.
CHP’nin yaptığı gibi seçimleri bekleyerek, rejimle uzlaşarak Türkiye halkları barışa, refaha ve demokrasiye kavuşamaz. Solu siyasi arenada karakterize eden en güçlü ve aynı zamanda en etkileyici düşüncesi, dünyayı değiştirmenin ve sosyal adaletsizliği sona erdirmenin mümkün olduğudur. Bu da ancak sessiz yığınları ayağa kaldıran çok kültürlü demokratik bir hegemonya inşa etmekle olur, düğüm noktası budur.
Hegemonyayı hedeflememek demokrasi mücadelesini oligarşinin topraklarına çekmek olur, bizi elverişsiz bir duruma zorlar. Sultanizm yönetimi tam da bunu yapıyor. Siyasi mücadeleyi çalışmayan parlamentonun içine çekmeye çalışıyor, kabul etmemeliyiz. Sendika, öğrenci, feminist, çevreci ve LGBT gibi çok önemli örgütlenmelerin eylemleri birleştirilmeli. DEM, CHP ve sol toplumsal hareketlerin güç birliğini birkaç maddelik bir uzlaşma metninde anlaşırlarsa rejimin saldırganlığı karşısında bir duvar örebilirler, politik hegemonyayı ele geçirebilirler.
Sol ve muhalefet partileri yirmi yıldır yan yana mücadele vererek yeterince pratik deneyler biriktirdiler. Ahmet Özer’in tutuklanmasını protesto eyleminde de bir kez daha yakınlaştılar, saflar sıklaştı, omuzlar birbirine değdi. CHP açıktan Kürt sorununu sahiplendi. Esenyurt meydanında CHP, DEM, TİP, Sol Parti, EMEP ve diğerlerinin polis engellerini aşarak cesurca biraraya gelmeleri, yarattıkları o enerji ve coşku anti-otoriter hegemonyanın vaz geçilmez önkoşullarıdır.
https://www.birgun.net/makale/baris-da-gelecek-bolluk-da-yersen-572970
https://www.gazeteduvar.com.tr/dr-gunes-dasli-erdogan-kurt-sorununu-cozmeye-degil-stabilize-etmeye-calisiyor-makale-1732630
