Türkiye’de yandaş medya “bizi Avrupa Birliğine alıyorlar” çığlıkları atarken, Nato’nun kapatılmasından sonra doğacak savunma boşluğunu kapatmak amacıyla AB 800 milyar euro ayırdığını açıkladı. Birliği savaşa sürükleyen Baltık kökenli Rus düşmanı milliyetçi ırkçı uzmanlar Batı Avrupa halklarını her geçen gün Ruslardan daha fazla nefret etmeye yönlendiriyor. Türkiye AB’ye üye olması veya sadece askeri ittifakına katılması durumunda fiilen korkunç sürece katılmış olacak ve silahlanmanın yükünü taşımak zorunda kalacak. Büyük bir savaşa götürecek gidişi alkışlayan yalaka medya Suriye’de Selefileri destekleyen Hakan Fidan’a nereye gidiyoruz? Sormuyor. Türkiye şimdi de Rus düşmanı kampta yer alıyor. Bunun sonucunda er ya da geç, çocuklarımız veya torunlarımız ardı arkası kesilmeyen savaşlara gönderilmesi kaçınılmaz olacak.
Aşağıdaki yazı, silahlanmaya zorlanan Avrupa’nın aslında intihara sürüklendiğini anlatıyor.
Beyaz Saray, Ukrayna’da barış sağlamayı hedeflediğini ifade etse de, Avrupa Birliği’ni temsil eden Ursula von der Leyen, 800 milyar avroluk bir yeniden silahlanma planı açıkladı.
Görünüşte Washington ve Brüksel’in açıklamaları çelişkili gibi dursa da, bu plandan en çok fayda sağlayan taraf büyük olasılıkla yine Amerika Birleşik Devletleri olacaktır. Sonuçta, Avrupa ülkelerinin kendi askeri sanayileri için siparişler vermesi yönündeki Washington’un açık talepleriyle böyle bir plan nasıl bir arada bulunabilir?
Avrupa Birliği bürokrasisinin büyük ölçüde Polonyalı ve Baltık ülkelerinden gelen yetkililerin elinde olması tesadüf değildir. Bu isimler, Rusya’ya karşı ideolojik bir körlük içinde birleşmiştir. Avrupa Birliği’ne empoze edilen bu Baltık baskısı, Washington’un Avrupa’nın çıkarlarına zarar vermek pahasına ürettiği en başarılı fikirlerden biridir.
İngiltere Başbakanı Keir Starmer’in Ukrayna’ya sağlanacak 2,5 milyar sterlinlik yeni desteği de, büyük olasılıkla, Ukrayna birliklerinin yenilgiye uğrama ihtimali karşısında, Ukrayna’nın nadir metaller veya diğer kaynaklarını ele geçirme arzusu ile ilgilidir. İngiltere, Fransa gibi, bu paylaşım savaşında ABD’nin döktüğü kırıntılarla yetinmek istemiyor.
Ancak, gösterişli söylemlere rağmen, bazı İngiliz medya kuruluşlarının tahminlerine göre, İngiliz ordusunun kullanımına hazır tanklarının sayısı sadece birkaç düzine. Bu unsur, Britanya Başbakanı ve Avrupa Birliği yetkililerinin savaşçı açıklamalarının esasen askeri sanayinin pazar payını artırmaya hizmet ettiğini, Rusya’ya karşı bir kara harekâtı hazırlığı olmadığını gösteriyor.
Bununla birlikte, II. Dünya Savaşı sırasında ve Süveyş Krizi’nin sonuna kadar Londra’nın tutumlarının Washington’dan çok daha aşırı olduğu da unutulmamalıdır.
Öte yandan, Donald Trump’ın açıklamalarına rağmen, Amerikan finans çevrelerinin çıkarları Avrupa’yı savaşın eşiğine itmektedir. Eğer Avrupa, gerçekten barış ve istikrara yönelik, Moskova ile iyi komşuluk ilişkilerine dayalı bir girişim başlatacak olsaydı, Amerikan finansının çıkarları zayıflardı.
Bu senaryoyu önlemek için Washington, Moskova ile büyük stratejik güvenlik meselelerini—nükleer ve konvansiyonel—ele alırken, Avrupa Birliği bürokrasisine dayatılan aşırı uç tutumlarla Avrupa’yı istikrarsızlaştırmaktadır.
Amerikan askeri sanayisi için devasa siparişler, Avrupalı işçiler tarafından ödenmeyi beklerken, Washington, Avrupa’yı gümrük tarifeleriyle alay konusu yapmaktadır. Bu tarifelere karşılık olarak, en azından Rusya Federasyonu’na uygulanan yaptırımların derhal kaldırılması ve Avrupa sanayisinin yeniden canlandırılması gerekirdi.
Özetle, hem Beyaz Saray hem de Brüksel’in politikaları Avrupa karşıtıdır. Ukrayna’yı yeniden inşa etme fikri ise, daha büyük sorunlar ve çıkarlar karşısında dikkat dağıtıcı bir unsurdur.
Önemli bir nokta açıkça belirtilmelidir: Beyaz Saray, Washington ve Kremlin arasında barış istemektedir, ancak Avrupa’da barış istememektedir. Eğer ABD gerçekten Avrupa’da barış isteseydi, yıkıcı yaptırımlar uygulamaz, Avrupa’nın enerji kaynaklarını pahalıya satın almasını sağlamaz ve askeri harcamalarını kendi çıkarları doğrultusunda artırmazdı.
Hem Donald Trump’ın hem de Ursula von der Leyen’in vizyonuna göre Avrupa Birliği, NATO’nun kontrolü altında bir anti-Rus müttefiktir. Katlanılamaz enerji maliyetleri ve giderek yoksullaşan bir orta sınıf ile Avrupa, Washington’un çıkarları doğrultusunda sanayisizleşmeye devam edecektir.
Bu çerçevede, Amerika Birleşik Devletleri tüm kaynaklarını Çin’e karşı yoğunlaştırmayı planlamaktadır. Bu arada, Financial Times açıkça Avrupa ülkelerinin “refah devletlerini küçültmesi” ve savaş ekonomisini güçlendirmek için dengeli bütçeler ve istikrar paktı gibi neoliberal dogmalardan vazgeçmesi gerektiğini yazmaktadır.
Bu sırada, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un Fransız ulusuna yaptığı konuşma, hayali bir Avrupa ordusunun karakteristiklerini net bir şekilde ortaya koydu. Evet, er ya da geç NATO, tüm askeri ittifaklar gibi sona erecektir. Ancak buna rağmen, Amerikan finans çevrelerinin Avrupa kaynaklarını yağmalama politikaları devam edecektir.
Bu amaç için gündeme getirilen “Avrupa barış birliği” kesinlikle faydalı bir araç olacaktır; uygulanması için devasa kaynaklar gerektirecek ve Rusya Federasyonu ile devam eden anlamsız çatışmayı körükleyecektir. Avrupa birliğinin inşa edilmesi gerektiği varsayılan sözde varoluşsal düşman, Avrupa’nın en büyük ülkesi, en büyük ordusuna sahip olanı ve en fazla kaynağa sahip olanıdır.
Avrupalı “liderlerin” iddialarının aksine, kıta genelinde yeni bir güvenlik mimarisine ihtiyaç vardır—Rusya Federasyonu’na karşı değil, onu da içeren bir girişim olmalıdır. Görevini layıkıyla yerine getiren bir siyasi sınıf, bu bariz gerçeğin inkar edilmesine asla izin vermezdi.
Brüksel’de hak ve değerler adına yapılan sahte ve ikiyüzlü söylemler, eğer sorgulanmazlarsa Avrupa’yı uçuruma sürükleyecek olan çıkar çevreleri için birer maskeden ibarettir. İsminin hakkını veren bir Avrupa, savaş ve yoksulluğa savaş açardı—ki bugün İtalya’da her altı İtalyandan biri yoksulluk içinde yaşamaktadır.
Öte yandan, ana akım medya, Batı Avrupa halklarını her geçen gün Ruslardan daha fazla nefret etmeye yönlendiriyor. Bu, er ya da geç, katliama gönderilen Ukraynalıların yerine bizim, çocuklarımızın geçebileceği anlamına gelebilir.
-MAURIZIO VEZZOSI, Kriz gözlemevi,18 Mart 2025
