Günümüzde baskı ve zulmün kol gezdiği, bodur demokrasinin köklerinin de kurutulduğu koşullarda, CHP’nin güçlü bir demokratik muhalefete öncülük yapma basireti göstermediği anlamında, yeterli muhalefeti yapıp yapamadığı sorgulanıyor! Kimi zaman, gerçek niyetlerinden şüphe duymadığım arkadaşlarımdan bazılarıyla, kırıcı nümayişlere de sebep oluyor bu tartışmalar. Misal, CHP’nin öncüsü veya ortağı olduğu “günahlar”, lider ‘basiretsizliğine’ indirgenerek ele alınıyor; kurumsal olarak CHP, temize çıkarılmaya çalışılıyor! Oysa sorunun kişisel değil, kurumsal olduğunu gösteren örnekler ziyadesiyle fazla…: Koçgiri mi dersiniz, Dersim mi…?! Denizlerin idamı mı dersiniz, Kılıçdaroğlu’nun askeri teskereler; HDP’lilerin milletvekilliklerinin düşürülmesine kadar bir çok hukuksuzluğa teslim olması mı dersiniz?! AKP’nin fütursuzca arpalık olarak kullandığı büyük şehirlerde belediye başkanlıkları alındıktan sonra, sanki hiç bir yolsuzluk yaşanmamış, pürü-pak bir belediyecilik yapılmış gibi iktidara yaranma sessizliği mi dersiniz?! Uzatmaya gerek yok. Türkçe’de buna çok uygun düşen bir deyim var da, ben burda kullanmayacağım!
Esas itibarıyla kökeni İttihat ve Teraki, Kemalizme kadar giden bir irdelenme konusudur CHP! Bu yazının konusu, tarihi itibarıyla Kemalizm’i, “kurtuluş savaşı” koşullarını, tarihin o Özgül koşullarında Bolşevik devriminin Atatürk için yarattığı büyük fırsatları anlatmak değil! Sonuç olarak yaşanan yaşanmış, kaybedenler “kaybetmiş”, kazananlar “kazanmıştır”!
“Kazananların” kazanımlarının kiri, pası, faturası da bize kaldı, o gün bu gündür ne temizleyebildik, ne belimizi doğrultabildik!
Türkiye solu, (komünistler) Bolşeviklerin “anti-emperyalist kurtuluş savaşına(!) yükledikleri misyon gereği, büyük bir “inanmışlıkla” geldiler, canlarından oldular! Sevda bitmedi! TKP, enternasyonalizm gereği Sovyetler’in yüce çıkarları için, Türkiye’de yaşanan gerçekleri görmezlikten geldi çoğu zaman ve hep bir “Kemalizm kistini’ bünyesinde taşıdı!. 68 kuşağı, yedi düvelle savaşmış anti-emperyalist Kemalizm kültüne o kadar inandırdılar ki, kendilerinin o gencecik “dimağlarında” doğru ile yanlış birbirine karıştı hep! (İbrahim Kaypakkaya hariç)
70’li yıllarda, aslında gerçek Kemalizmin, Türkçü milliyetçiliğinin en saf örneği olan Ecevit rüzgarı estirildi! Olan Kıbrıs’a oldu!
Uzatmadan günümüz CHP’sine gelelim!
Yukarda kısa değenilerle, özetin özeti olarak belirtmeye çalıştığım gibi, ne CHP, ne kurucu felsefesinin sol’la, sosyal demokrasi ile ilgisi alakası yok! Türkiye’deki sol, platonik aşıklar gibi, hayalinde olmasını istediği bir sevgiliyi yaratıp, süsleyip püsleyerek, olmasını isteyip bulamadıkları bir Sosyal demokrat” parti yaptılar CHP’yi!!!
Dolayısıyla CHP’de sorun, dönemsel olarak yönetim veya kimin lider olduğuyla ilgili değil. Deniz Baykal “hizipçiliği”, Kılıçdaroğlu “kişiliksizliği”, Özel “yetersizliği” eleştirilerine sığınıp, CHP’yi temize çıkarmakla bir yere varılamaz!
“Laik, seküler, demokrasiyi savunan zaten küçük bir muhalefet kaldı. Onlarla da ayrışıp, iyice yok mu olalım” diyen arkadaşlara şunu söyleyebilirim. CHP hiç bir zaman ‘laik, seküler’ bir parti olmadı. Diyaneti kuran, binlerce cami inşa edip, Alevilerin ibadetlerini yasa dışı yapan zihniyettir CHP! Sol düşüncelerin gelişmesine pranga vurup, sağın ve milliyetçiliğin semirmesini sağlayan yine CHP. (Zaten kendi zihniyeti o!)
Yani günümüzde şikayet edilen, olumsuz anlamda yaşanan her şeyin alt yapısını kuran ideoloji CHP ideolojisidir! Yaşanan tüm hastalıkların genetik kodlarının adresi yine bu partidir!
Peki ne yapmak gerekiyor?
Elbet de CHP içinde gerçek sosyal demokrat unsurlar bulunuyor. Hatta, Marksist soldan bir çok kişinin de, ömürlerinin son demlerinde maddi-manevi “nemalanma” adına CHP’de yer aldıkları da biliniyor! Elbet de bunların CHP’yi dönüştürmesi mümkün değil ama, kendileri ya susarak, ya dönüşüp CHP’lileşerek, hizaya gelmiş oluyorlar!
Oysa yapılması gereken çok basit. Onlarca parçaya bölünmüş sol, bir araya gelerek, sağlam ve kararlı bir demokratik muhalefeti oluşturarak, CHP içindeki sosyal demokratlar ve sosyalistler için bir çekim merkezi yaratabilir. İşte o zaman, bunca yoksulluğun, hukuksuzluğun, anti-demokratikliliğin kol gezdiği günümüzde, halklara gerçek bir muhalefetin adresi olacak bir yapı sunulabilir.
Olabilecekse ancak bu şekilde, sağın sağa ana muhalefet olduğu kısır döngü aşılıp, Türkiye’nin makus tarihini değiştirecek bir demokrasi alternatifi yaratılabilir.
