YENİ ROBOT PATRONUNUZLA TANIŞIN (2)-Çeviri

Sara Van Horn- Bu gerginliğin nasıl sonuçlanacağı hakkında biraz daha bahsedebilir misiniz? Sendikalar algoritmik yönetime nasıl tepki verdi ya da vermedi?

Craig Gent- Britanya perspektifinden konuşursak, sendikalar teknolojilerin işi yeniden şekillendirdiğinin farkındalar ancak bu teknolojilerin işçilere kötü davranmak ve işin kendisini aşağılamak için kullanıldığı noktasında şüpheleri var. Bununla birlikte, talepler söz konusu olduğunda, teknoloji hakkında söyleyecek fazla bir şeyleri olmadığı görüldü.

Bunun nedeni, son yüz yılda sendikaların işin örgütlenmesine ilişkin hak iddia etmemeleri ve birçoğunun bunu kendi rolleri olarak görmemeleridir. Yöneticinin yönetme hakkı fikri, sendikacılık içinde bile güçlüdür. Sendikalar, iş kayıpları veya ücretler üzerinde hak iddia edebiliyorlar, ancak işin gerçek örgütlenmesini yöneticilerin işi olarak görürler. İşçi haklarına ilişkin dönüm noktası niteliğindeki güvenceler ve şartlar belirli koşullar altında elde edildi, ancak yeni teknolojiler üzerindeki herhangi bir iddiaları yok veya iş sürecini yeniden düzenlemek gibi sorumlulukları gündeme getirmiyorlar.

Sendikaların genellikle buna seyirci kalmaları, tampon bir rol oynamaları ve sömürüyü azaltmakla sınırlı bir rol almalarında ortaya çıkıyor. Bir sendika yetkilisiyle konuştuğumu hatırlıyorum, sendikalarının, bir lojistik merkezdeki işverenle birlikte, iş üzerinde yürütülecek boş zaman ve hareket etütlerini başlatmış olmasından oldukça gurur duyuyordu. Bunu bir kıyaslama alıştırması olarak gördü: eğer zaman ve hareket etütleri yapılabilirse, o zaman belirli bir süre içinde neyin mümkün olduğuna dair ortak bir objektif anlayışa sahip olacaklardı.

Bu tamamen yönetim mantığını benimsemektir, ancak bunu sendikanın pazarlık edebilecekleri bir çizgi olarak gördüler. Bu tür süreçleri deneyimleyen işçilerle konuştuğumda, bunun sadece daha çok çalışmak zorunda kalmalarına yol açtığını gördüm.

İşçi hareketi, bir yanda işçiler, diğer yanda işverenler ve ortada sendika olmak üzere, sıklıkla benimsedikleri arabuluculuk rolü nedeniyle müdahale etmekten de çoğu zaman rahatsızdır. İşçilerle konuştuğumda gerçekten çarpıcı olan bir şey fark ettim, neredeyse hepsinin sendikalarla ikircikli bir ilişki içinde olduklarını fark ettim, ve yine de direniş yapıyorlardı. Bazen de işyerlerinde sendikalara rağmen direniyorlardı.

Algoritmik yöntemlerle yönetilen şirketlerden bir şeyler kazanmak istiyorsak, kaldıracın nerede olduğunu bulmak istiyorsak, eski çalışma yöntemleri ile bulamayız. Bu, geleneksel endüstriyel eylem biçimlerinin anlamsız olduğu anlamına gelmez. Ancak birçok sendikada şöyle bir fikir var: müzakere etmek için önce örgütlenmeniz ve tanınmanız gerekiyor ve eğer müzakere işe yaramazsa, önce grev dışında bir eylem planlıyorsunuz ve sonra bir grev örgütlüyorsunuz ve ondan sonra istediğinizi elde ediyorsunuz. Ancak bu yol öyle bir bozulmaya başlar ki, bu teknolojinin önüne geçmek konusunda gerçekten ciddiysek, yaklaşımımızda çok daha yaratıcı olmalıyız.

İnsanların nasıl direndiğini incelerken, bilgi birikimi ve ustalık gibi şeylerin gerçekten önemli hale geldiğini gördüm. Çok düzenli çalışma biçimleri içinde, sistem etrafında dolanmanın yollarına dair daha zımni bir anlayışa sahip olmak çok önemlidir. Bunların hoşnutsuz işçiler tarafından bireyselleştirilmiş faaliyet biçimleri olduğu ortaya çıkmasına rağmen, tarayıcıları haklamak için özel kodları paylaşan işçiler gibi, etraflarında ortaya çıkan kolektif gruplaşmalar oluşuyor.

Yöneticilerin hiyerarşinin en üstünde olmadığını unutmamalıyız. Genellikle, yöneticilerin kendileri sistem hakkında çok fazla içgörüye sahip değildir. Dolayısıyla eğer işçiler bu gerçeği lehlerine çevirmek isteselerdi, eğer iş anlayışları ve taktiksel bilgi birikimi, gerçekten işi durdurmak isteyen bir sendika hareketinin kurumsal ağırlığıyla birleşseydi, bu gerçekten etkileyici olurdu.

Cal Turner – Özellikle yapay zekadan bahsedebilir misiniz?

Craig Gent-Yapay zeka, birçok farklı bağlamda pek çok şey ifade eder, ancak temelde sadece çok hızlı bilgisayarlar anlamına gelir. Açıkçası, insanların geçen yıl aşina oldukları yapay zeka, bazı durumlarda, Hollywood yazarlarının grevinde gördüğümüz gibi, işleri ellerinden almakla tehdit eden büyük dil modelleridir. Ama bu gerçekten bilgisayarlar tarafından yönetim ile ilgili değil. Amazon sipariş karşılama merkezlerinde kullanılan sistemlere, bir dereceye kadar özerklikle sibernetik olarak çalıştıkları anlamında yapay zeka da diyebiliriz.

Yapay zeka, algoritmik yönetimle ilgili konuşmalarda önemli hale geldi çünkü bu, sendikaların kilitlendiği bir şey. Britanya’da, yapay zeka etrafındaki sendikal çabalar, sendikaların çoğu için kapsayıcı organ olan İşçi Sendikaları Kongresi tarafından yönetiliyor. “Çalışma ve Yapay Zeka Devrimi” adlı bir manifestoları var ve bu, üye sendikaların yapay zeka konusundaki çabalarının çoğuna rehberlik ediyor. Ancak manifesto gerçekten ince bir sağlık ve güvenlik ilkelerini içeriyor ve insanlık dışı olması nedeniyle YZ’nın, işçilerin sağlığını ve güvenliğini riske atıp atmayacağına dayanıyor.

Şeffaflık argümanı, algoritmik yönetimle ilgili sorunlu olan şeyin onun bir kara kutu olduğu fikrinden gelir: nasıl karar verdiğini göremeyiz ve bu nedenle onunla akıl yürütemez veya karşı önerilerde bulunamazsınız. Ancak algoritmik yönetimi açarsanız, bu sadece satırlar, satırlar ve kod satırlarıdır. Algoritmik olarak yönetilen bir iş yerindeki güç ilişkilerini açıklayacak veya onu izole edecek hiçbir kod bölümü yoktur.

Başka bir deyişle, sorunun belirli bir algoritma olduğunu düşünüyorsanız ve içine giren sosyal kararları bulamıyorsanız, o zaman resmi genişletmeniz gerekir. Kültürel antropolog Nick Seaver‘ın yazdığı gibi, “Herhangi bir algoritmik kararın içinde birçok insani karar bulacaksınız.” Yani odak aslında yanlış yerde. Bir algoritmanın kod satırları size ne bilmek istediğinizi söylemeyecektir, bu gerçekten işyerindeki işin ve işgücünün organizasyonu ile ilgilidir.

Sara Van Horn – Sendikaların algoritmik yönetimle ilgilenmesinin stratejik yolu nedir? En güçlü talepleri ne olabilir?

Craig Gent- En güçlü talep bastırma olacaktır. Writers Guild of America’nın geçen yılki grevinde yapay zeka etrafında yaptığı talepler beni çok umutlandırdı. Yapay zekanın bir sağlık ve güvenlik sorunu olduğunu söyleyemeyeceklerini kabul ettiler ve bunun yerine söz konusu sektörde yapay zekadan iyi bir şey çıkamayacağını savundular.

Etik algoritmik yönetime sahip olmanın mümkün olduğunu düşünmüyorum. Algoritmik yönetim sadece emeği yoğunlaştırır, bunun için var. Yani beni en çok heyecanlandıracak talep işverene baskı yapmak olabilir.

Bunun dışında, algoritmik yönetimi kullanan şirketlerin gücünü zayıflatmak için ciddi girişimlerde bulunmanın yararlı olacağını düşünüyorum, özellikle de algoritmik yönetimlerin grevleri zayıflatmaları nedeniyle. Hâlâ yirminci yüzyıla ait bir işyeri versiyonuna dayanan sendikaların tarihi örgütlenme repertuarını genişletmek için bir argüman sunuyorum. Bunun yerine, sendikaların yeni olmayan ancak tarihte çok daha eskilere dayanan, işyerinde yıkıcılık veya sabotaj gibi taktikler düşünebilirler.

Sendikaların üstesinden gelmesi gereken sorunlardan biri, işgücünün sadece güvencesizlik açısından değil, aynı zamanda işyerinin kendisi içinde de tamamen parçalanmasıdır. Algoritmik yönetim, çalışanları birbirleriyle temas etmeyecek şekilde organize eder, burada iş, antisosyal bir deneyimdir, kimse kimseyi tanımaz. Algoritmik yönetim, bizi iş yerinde örgütlenmenin ön koşullarından mahrum eder.

Algoritmik yönetimin grevi baltalama potansiyeli çok fazla. Almanya’da, Amazon’a karşı ilk grevler günlerce sürdü. Ancak Amazon’un üzerindeki etkisi ihmal edilebilir düzeydeydi, çünkü siparişleri diğer depolara o kadar hızlı bir şekilde yeniden yönlendirebiliyordu ki, sipariş ve dağıtımdaki aksama minimum düzeydeydi.

Cal Turner – İnsanların hem bireysel hem de kolektif olarak algoritmik yönetime nasıl direndiklerinden bahsedebilir misiniz?

Craig Gent- Heathrow Havaalanı yakınlarındaki bir depoda, işçilerin üretkenlikleri sıkı bir şekilde izlendiği bir olay yaşandı. Her gün vardiya belirleniyordu, bir gün önce belirli bir üretkenlik puanına ulaşıp ulaşmadıklarına dayanıyordu, bu nedenle işçiler ertesi gün işe, vardiyalarının onaylanıp onaylanmadığını veya iptal edilip edilmediğini bildiren bir kısa mesajla başlayacaktı.

Bu ajans çalışanlarına, şirket içi çalışanlara ödenen ücretin yüzde 70’i ödeniyordu. Ajans çalışanlarından birkaçı bir araya geldi ve bariz sembolik bir nedenden dolayı üretkenlik hedefinin yüzde 70’ini düşürecek bir iş yavaşlatma kararı aldılar. Çalışanlar, niceliksel olarak belirlenecek ve kendilerine sunulacak belirli bir üretkenlik ölçütüne göre çalışmak zorunda kalmaya çok alışkın oldukları için, üretkenliğin yüzde 70’e çıkarmanın nasıl bir his olduğunu gerçekten ölçebiliyorlardı. Ve bu üretkenlik metriği ile somutlaşmış ilişkileri, ertesi günkü yazılan mesajlarda doğrulandı.

Ne yazık ki, bu eylem işe yaramadı, çünkü iş yavaşlatmayı organize edenler yönetime ispiyonlanmıştı. Ancak, insanların algoritmaya göre çalışma deneyimi buna karşı direnmenin pratiği gerçekten ilginçti.

Diğer durumlarda, direniş, insanların algoritmayı aşmak için her gün etkileşimde bulundukları cihazları istenmeyen şekillerde kullanabileceklerini öğrenmişlerdi. Örneğin, kendilerini üretkenlik hesaplamalarının dışına çıkarabilirler veya kendilerine onaylanmamış molalar verebilirler ve daha sonra işçiler bu bilgiyi en alttan yukarıya doğru paylaşabiliyorlar. Diğer yerlerde direniş, algoritmik yönetimi tanımlayan bilgi asimetrisinin üstesinden gelmek için bilgisayarları kullanmaya ve kodları çözmeye odaklanmıştı.

-Craig Gent ile röportaj , Jacobin, 26.7.2024

Gazeteci; Cal Turner, Sara Van Horn

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com