Demokrasiyi sayısız tanımla veya kendi meşrebimizce sağını solunu yonttuğumuz otantik tariflerle anlatmaya gerek yok. Demokrasi konsensus değildir, oy birliği değildir, uzlaşma değildir; çoğunluğun iradesidir. Bu şekilde işleyen bir doğrudan demokratik mecliste, söz konusu çoğunluk iradesinin akılcı olması durumunda alınan kararlar topluluğun çoğunluğunun yaşam koşullarının iyileşmesini ülkü edinen eşitlikçi, özgürlükçü ve ekolojik kararlardan oluşacaktır. Tabii ki bu insanların otomatikman toplumsal iradelerinin -eğitim toplumsal bilinç düzeyi gelişmeden- bu yönde olumlu sonuçlar çıkartacağı anlamına gelmez. Yine de bir devrimci eğer eşitlik ve özgürlüğü her şeyden öne koyuyorsa aradığı, katıldığı yahut yaratmaya çalıştığı tüm toplumsal örgütlenmelerde demokrasiyi daha doğrusu doğrudan demokrasiyi öncelemelidir.
Burjuva demokrasisi gibi tanımlar; bildiğimiz parlamenter demokrasi veya temsili demokrasi yahut yarı temsili demokrasi vesaire gibi hepsi aynı kapıya çıkar ve ulus devlet aygıtlarını yönetmek adına uydurulmuş yöntemlerdir. 19 yüzyılda Avrupalı egemenlerin Atina demokrasisi idealini sulandırıp içini boşaltıp, kontrolün burjuvazi ve bürokrasinin elinde olacağı yeni Ulus Devlet aygıtlarının yürütülmesi veya inşası için icat edilmiş yöntemlerdir. Doğrudan demokrasiyi gördüğümüz antik Yunan kent yönetimlerinde veya Avrupa’nın Orta çağ kent devletlerinde fark edilen şey şudur: Doğrudan demokrasi insanın yaşarken içinde yabancılaşarak bir hiç haline geldiği devasa metropolisler veya -İstanbul için konuşacaksak eğer- ekümenopolis haline gelmiş frankestein kentler için mümkün değildir. Çünkü sanayi devrimi sonrası ortaya çıkan devasa kentler aslında tarihsel açıdan bildiğimiz ‘o kentler’ değildir. Bu durum doğrudan demokrasi fikrinin bugün için geçersiz olduğunu değil, aksine şu anki kentlerin federal beledi yapılara dönüştürülecek şekilde ‘parçalanmasını’; Ulus Devletlerin de desantralize hale getirilerek konfederal yapılar olarak düzenlenmesini gerektirir.
Leninizm, taraftarlarının gururla söylediği şekilde bir ‘iktidar ideolojisi’dir. Devletin iktidarını ele alma ve yönetme ideolojisidir ve bu ideolojiye bağlı olan parti aygıtları da siyasal ve kurgusal olarak devlet aygıtının birer mikro ölçekli kopyalarıdırlar. Devletler ister komünist ister kapitalist ister islamcı yada budist olsun; var olan ayrıcalıklı ve egemen sınıfların korunup kollanması ve yeniden üretilmesine vesile olan aygıtlardır.
Devletin gerçek anlamı ve işlevini özgürlükçü bir kanaldan yeniden analiz edemeyen anlayışların, 21 yüzyılda sosyalizmi inşa etme perspektifi olmayacaktır. Tekelci devlet kapitalizminden başka bir şey olmayan bolşevik devriminin en büyük ‘mirası’, kapitalist modernliğin el sürmediği uçsuz bucaksız topraklarda sermaye birikimi ve modern devlet hegemonyasını tesis ederek 70 yıl sonra kapitalist modernitenin emrine sunmak olmuştur.
21 yüzyıla yakışır yeni bir sosyalizmin ipuçları bizzat Lenin ve Bolşeviklerin tasfiye ettiği sol komünistler, Şubat ve Ekim devrimlerinde Rusya genelinde bolşeviklerden çok daha kalabalık olan ve bizde laf arasında narodnik diye burun kıvrılan Sosyalist Devrimciler; İtalya’nin konsey komünistleri; 1936-39 İspanyası’nda Cnt-Fai öncülüğünde yürütülen ve faşizmi karşısında ezilen anarko sendikalist deneyimler ya da tüm bu köhnlemiş eski hareketlerin iyi yönlerini bünyesinde barındırıp yeni bir şeyler sentezlemeye çalışan bugünün Sosyal Ekoloji gibi akımlardır.
Leninizm bir devlet ideolojisidir. Sosyalizm devlet kurmak değildir. Eşitlikçi özgürlükçü ve artık ekolojik olmak zorunda olan insanların demokratik yönetimini kurma zorunluluğudur!
21 yüzyılda sosyalizm için Leninizm ve muadillerinden ilham alan tüm sol hareketler başarısızlığa mahkumdur; başarıya ulaşma potansiyeli olan özgürlükçü hareketleri boğmaya sabıkalıdır.
