Washington, ekonomik abluka ve siyasal baskı yoluyla Küba’da bir iç çöküş yaratmayı hedefliyor. Küba’yı savunmak, sol açısından ahlaki değil siyasal bir zorunluluktur.
Ekonomik Abluka ve Karşıdevrim Stratejisi
Küba bugün açık bir karşıdevrimci saldırıyla karşı karşıyadır. ABD yönetimi, “toplumsal hoşnutsuzluk” söylemini kullanarak adada bir iç patlama yaratmayı ve böylece Küba’yı yeniden sömürgeleştirmeyi hedeflemektedir. Venezuela’ya yönelik saldırılar ve petrol sevkiyatının kesintiye uğraması, adanın kırılganlığını daha da artırmıştır. Trump yönetimi, ekonomik ablukayı sertleştirerek yaşam koşullarını dayanılmaz hâle getirmeyi ve bu yolla hükümetin çöküşünü hızlandırmayı amaçlamaktadır. ABD basınında Küba hükümetinin 2026’ya kadar devrileceğine dair senaryoların dolaşıma sokulması bu stratejinin bir parçasıdır.
Küba hükümetinin düşmesi, etkileri ancak 1991’de Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle karşılaştırılabilecek tarihsel bir yenilgi olur. Kapitalizmin restorasyonu, Küba’yı yeniden bir yarı-sömürgeye ya da ABD himayesinde bir protektoraya dönüştürür; bu da tüm Latin Amerika için ağır sonuçlar doğurur.
Ağır Yaşam Koşulları ve Toplumsal Gerilim
Ada içindeki koşullar son derece ağırdır. Uzun süreli elektrik kesintileri, gıda ve ilaç kıtlığı, turizmin çöküşü ve döviz yetersizliği halkı derin bir yoksullaşmaya sürüklemiştir. Covid-19 pandemisi ekonomiyi sert biçimde daraltmış, 2020’den bu yana yaklaşık bir milyon Kübalı hayatta kalmak için ülkeyi terk etmek zorunda kalmıştır. Bu tablo, sosyalizmin başarısızlığının değil; emperyalist ablukanın yıkıcı etkilerinin sonucudur.
Küba Deneyimi: Sosyalist Kazanımlar ve Sınırlar
Küba, sınırlı kaynaklarına ve uzun yıllara yayılan kuşatmaya rağmen sosyalist planlama ve toplumsal mülkiyetin tarihsel olarak neler başarabileceğini göstermiştir. Eğitim, sağlık ve bilim alanlarında elde edilen kazanımlar, benzer gelişmişlik düzeyindeki birçok kapitalist ülkeyi geride bırakmıştır. Covid-19 aşılarının kısa sürede ve bağımsız biçimde geliştirilmesi bunun güncel bir örneğidir. Birleşmiş Milletler verileri, Küba’nın hâlâ yüksek insani gelişme göstergelerine sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Buna karşın, uzun yıllara yayılan fedakârlıklar özellikle genç kuşaklarda ciddi bir kopuş yaratmıştır. Üretimi artırmak amacıyla açılan sınırlı ekonomik alanlardan doğan yeni toplumsal kesimler ise siyasal iktidarın dışında kalmaktadır. Küba’daki post-kapitalist geçiş süreci bu nedenle önemli ölçüde sekteye uğramıştır.
Bağımsızlık mi, Yeniden Sömürgeleşme mi?
Toplumsal hoşnutsuzluğun artması, her protestoyu ilerici kılmaz. Marksist gelenekte bir hareket; talepleri, toplumsal bileşimi, siyasal önderliği ve muhtemel sonuçlarıyla birlikte değerlendirilir. Emperyalist müdahaleye ve Miami merkezli Küba burjuvazisinin çıkarlarına hizmet eden bir istikrarsızlaştırma süreci, tarihsel bir felaket olur.
Küba’da temel karşıtlık demokrasi ile diktatörlük arasında değil; bağımsızlık ile yeniden sömürgeleştirme arasındadır. Küba’yı savunmak, Havana hükümetini koşulsuz desteklemek anlamına gelmez. Gerçek enternasyonalist dayanışma, emperyalist saldırılara karşı kararlı bir savunmayı, aynı zamanda eleştirel tutumu ve demokratik hakların savunulmasını içerir.
Küba tehlike altındadır. Onu savunmak, dünya solunun tarihsel sorumluluğudur.
Valerio Arcary, Jacobin, 7.02.2026
