NATO aslında NAFO olmalıydı, yani Kuzey Atlantik Faşist Örgütü, şaka değil. Bu ciddi bir gerçektir ve değiştirilmesi gerekir …
Burjuva tarihçiler NATO’nun doğuşunu sık sık Sovyet tehdidi olarak adlandırılan şeyi kontrol altına alacak bir Kuzey Atlantik savunma örgütüne duyulan ihtiyaç olarak tanımlarlar. Burjuva tarihçilerin bahsetmediği şey, Batı Avrupa ile ABD arasında komünizm karşıtı bir askeri ittifak fikrinin Alman siyasetinin önde gelen bir figürü tarafından güçlü bir şekilde desteklendiği ve NATO’nun bazen onun eseri olduğunun söylendiğidir. Bu adam, SS lideri ve Nazi Holokost’unun ana mimarlarından biri olarak ünlü Heinrich Himmler’di.
İkinci Dünya Savaşı’nın kalbi, Hitler’in, büyük Batılı kapitalistlerin mali desteğiyle, on dört kapitalist devletin 1917’nin ardından ortadan kaldıramadığı şeyi, yani gerçekte var olan sosyalizmi yok etme sözü verdiği Doğu’daydı.
Himmler, 1943’teki Stalingrad Muharebesi’nden başlayarak bu savaşın başarısız olduğunu anladığında, Nazilerin (ve Japon faşistlerinin) tek başına yapamayacaklarını toplu olarak yapmalarını sağlayacak bir ittifak oluşturmak için Batı’ya gizli açılımlar yapmaya başladı.
Bu fikir Batılı seçkinlerin bazı kesimlerine çekici geldi ve Himmler’in görüşü büyük emperyalist ülkelerdeki güçlü figürler tarafından paylaşıldı. CIA’in gelecekteki direktörü Allen Dulles, ülkesinin yanlış düşmanla savaştığından şikayet etti çünkü Naziler kapitalizm yanlısı Aryan Hıristiyanlardı, gerçek rakip ise ateist komünizmdi.
O sırada CIA’in selefi olan Stratejik Hizmetler Ofisi’nde çalışan Dulles, Himmler’in planlanan Kuzey Atlantik anti-komünist ittifakı için muhataplarından biriydi. Himmler’in eski sağ kolu General Karl Wolff, Dulles’a savaş sonrası af karşılığında, Nazi müttefikleriyle birlikte Stalin’e karşı bir istihbarat ağı geliştirme fırsatı sundu.
Olan tam olarak buydu ve Dulles diğer birçok Nazi’yi ve faşisti anti-komünist bir enternasyonalin saflarına entegre etti. Buna, savaştan sonra CIA tarafından Batı Alman istihbaratının başına atanan ve Nazi işbirlikçilerinin çoğunu işe almaya devam ettiği SSCB’ye odaklanan Nazi istihbarat servisinin başkanı Reinhard Gehlen de dahildi.
Ayrıca, İtalya’daki Şafak Operasyonu’nun bir parçası olarak, Kara Prens olarak bilinen ve savaş sonrası faşizmin ana liderlerinden biri olan, OSS tarafından Sovyetlerin eline düşmekten kurtarılan ve daha sonra CIA için çalışan Valerio Borghese’yi de içeriyordu.
Amerika Birleşik Devletleri’ne karşı savaş ilanını imzalayan Japon yetkili, kuzeydoğu Çin’deki bir Japon kolonisini acımasızca yönetmesi nedeniyle “Shōwa’nın Şeytanı” olarak bilinen Nobusuke Kishi, Japonya Başbakanlığına yükselişini finanse eden kötü şöhretli Ajans tarafından da rehabilite edildi. Bununla birlikte, bu örnekler buzdağının sadece görünen kısmıdır, çünkü II. Dünya Savaşı’ndan sonra sayısız faşist rehabilite edildi ve bunların en az 10.000’i doğrudan Amerika Birleşik Devletleri’ne götürüldü.
NATO 1949’da resmen kurulduğunda, Portekiz kurucu üyelerinden biriydi. O zamanlar faşist bir diktatörlüktü, bu da NATO’nun en başından beri emperyalist güçlerin (ister burjuva demokrasileri ister faşist devletler olsun) komünizme karşı askeri bir ittifakı olduğu bir başka gerçektir ki Himmler’in aklındaki tam da buydu.
Yunanistan, ülkeyi Nazilerden kurtarmada öncü bir rol oynayan komünistlerin yeni anti-komünist işgalcilere: İngilter ve ABD karşı acımasız bir savaşı kaybetmesinin ardından 1953’te NATO’ya katıldı.
Batılı emperyalist güçler, önce faşizm yanlısı kralı yeniden göreve getirdikten ve ardından sağcı bir kukla hükümet kurduktan sonra, Yunanistan’ın kendisini güvenilir bir anti-komünist bağımlı devlet olarak yeniden kurduktan sonra NATO’ya katılmasını memnuniyetle karşıladılar. Bu kalıplar NATO’nun uzun tarihi boyunca görülebilir ve Ukrayna neo-faşist bağımlı bir devletin en son örneği.
Batı Almanya, Federal Almanya Cumhuriyeti’nin yeniden silahlanmasına Paris Anlaşması ile izin verildiği yıl olan 1955’te NATO’ya katıldı. Batı Alman hükümeti gönüllüleri seçti ve Nazi Wehrmacht’ın 61 general ve amiralinin yanı sıra daha düşük rütbelerde çok daha fazlasını yeni ordusuna kabul etti.
Batı Alman Ordusu’na entegre edilen en yüksek rütbeli Nazi subayları arasında, ilk iki korgeneral olarak yemin eden Hans Speidel ve Adolf Heusinger vardı. Speidel, “Savunma Bakanlığı Birleşik Kuvvetler Dairesi başkanı” oldu ve Şansölye Konrad Adenauer’in en iyi askeri danışmanlarından biri olarak görev yaptı (daha sonra Heusinger bu pozisyona geldi.
Hitler’in “sadık ve sadık işbirlikçim” olarak bahsettiği Heusinger, ABD Genelkurmay Başkanlığı başkanının eşdeğeri olan Batı Almanya’nın en yüksek rütbeli askeri subayı oldu. Ayrıca CIA’in Gehlen Örgütü’nün değerlendirme şefi olarak görev yaptı ve görevini o kadar iyi yerine getirdi ki, iç belgelere göre Teşkilat onu Gehlen’in pozisyonu için “ciddi olarak değerlendirdi”.
Heusinger ayrıca, “Heusinger’in siyasi görüşlerinin açıkça ABD çıkarlarını desteklediğini bulduklarını” bildiren “CIA temsilcilerine danışmaya ve güvenmeye devam eden” bir CIA ajanı olarak da görev yaptı. Bu iki Nazi lideri, Batı Almanya’nın ilk dört yıldızlı generalleri oldu.
Her iki kıdemli Nazi subayı da NATO’da kilit roller oynadı. 1954’te Speidel, “Almanya’nın NATO’ya girişi konusunda baş müzakereci” olarak atandı. Batı Almanya silahlı kuvvetlerinin NATO’ya entegrasyonunu denetledi ve Orta Avrupa’daki Müttefik Kara Kuvvetleri’nin başına atandı. Bu, Speidel’in “NATO Merkez Bölgesi’ne atanan tüm Alman, Amerikan, Fransız ve İngiliz bölümlerinin kıdemli operasyon komutanı” olduğu anlamına geliyordu.
SSCB’ye karşı soykırım savaşında doğrudan yer alan yüksek rütbeli bir Nazi subayı olan Heusinger, Varşova Paktı ülkeleriyle savaş patlak verirse NATO’nun en üst düzey kara komutanı olacaktı. NATO’nun “kıdemli subayı ve Genel Sekreter’in baş askeri danışmanı” oldu ve “örgütün sivil olmayan kanadının en yüksek rütbesi” olan NATO Askeri Komitesi’nin başkanı olarak görev yaptı.
Speidel ve Heusinger, NATO’ya katılan diğer pek çok kişi gibi, düşük rütbeli Naziler değildi. Speidel, Ocak 1944’te korgeneralliğe terfi edildi ve Sovyet karşıtı savaşımındaki hizmetinden dolayı Demir Haç Şövalye Haçı ile ödüllendirildi.
ABD Senatörü Wayne Morse’un 1961 bilgi notuna göre, Heusinger 1941’de “Hitler’in genelkurmay başkanı” olmuştu ve “bundan sonraki tüm Nazi istilalarının askeri planlamasından sorumluydu”. “Tüm Yahudileri ve diğer grupları” tasfiye etmekle görevli özel imha mangalarına (Einsatzgruppen) komuta etti.
Heusinger, bu konulardaki görüşlerini dikkate değer bir dürüstlükle açıkladı: “Sivil nüfusa yönelik muamelenin ve partizan karşıtı savaş (imha) yöntemlerinin, siyasi ve askeri liderlere planlarını, yani Slavizm ve Yahudiliğin sistematik olarak yok edilmesini gerçekleştirme fırsatı sunduğu her zaman kişisel görüşüm olmuştu.”
Speidel ve Heusinger Nazilerin izlediği yolu izleyerek NATO’ya giren Almanlar değillerdi, ancak liderlik pozisyonları NATO’nun faşizmle olan bağları konusunda ne kadar bariz olduğunu ortaya koyuyor. Her ikisi de, bir Sovyet işgali durumunda sabotaj, casusluk eylemleri gerçekleştirmek için düşman hatlarının gerisinde kalacak askeri güçlerden gizli faşist milisler olan “içeride kalma” ordularının yaratılmasında da yer aldı.
Almanya’da Nazi Albay Albert Schnez, savaş durumunda 40.000 savaşçıyı seferber edebileceğini iddia ederek yaklaşık 2.000 Nazi subayı ve 10.000 askerden oluşan bir ağ oluşturdu. İş dünyası tarafından finansal olarak desteklendiler ve Gehlen Örgütü ile düzenli olarak istihbarat bilgilerini paylaştılar. Gehlen’in kendisi de “Almanya’daki Stay Behind’ın manevi babası” idi. Schnez’in örgütünün, her ikisi de ABD tarafından gizlice finanse edilen diğer iki Nazi ağıyla da bağlantıları vardı: Technischer Dienst (Teknik Servis) ve Alman Gençlik Birliği.
Bu Nazi liderlerinin Batı Almanya’da kurdukları artçı ordular, CIA, MI6 ve NATO tarafından oluşturulan Batı Avrupa gizli faşist milis ağının bir parçasıydı.
Bu örgütler Nazileri, faşistleri ve diğer aşırı sağcı anti-komünistleri saflarına kattılar, onlara silah ve mühimmat sağladılar ve onları savaşmak için tam donanımlı hale getirdiler. Sivil nüfusa karşı sahte bayrak terör saldırıları gerçekleştirmek için harekete geçirildiler ve bu saldırılar, baskıyı haklı çıkarmak ve sözde kanun ve düzen hükümetlerine destek toplamak için komünistleri suçladı.
Bu anti-komünist gerilim stratejisi son derece ölümcüldü, yüzlerce kişiyi öldürüldü ve binlerce kişiyi yaralandı. Bu yanıltma harekâtı terörist saldırılarının arkasında NATO vardı ve NATO Nazileri en azından bu saldırıları gerçekleştiren örgütlerin oluşturulmasında yer alıyordu.
NATO’nun aslında Kuzey Atlantik Faşist Örgütü NAFO olduğuna dair iyi bilinen bir şaka ama şaka değil. Bu ölümcül derecede ciddi bir gerçektir ve değiştirilmesi gerekir. NAFO’ya karşı mücadele, faşizme ve emperyalizme karşı mücadelenin önemli bir parçasıdır.
-GABRIEL ROCKHILL, observatorio de la ceisis (Kriz Gözlemevi), 28 Aralık 2024
