MEŞRUİYET EL DEĞİŞTİRİYOR, OTORİTER-FAŞİST REJİM YENİLEBİLİR- M. Taş

Türkiye’de otoriterlikle faşizmi birlikte yaşıyoruz. Başta CHP, DEM, TİP, EMEP, Sol Parti ve diğer sol devrimci oluşumlar ve muhalefet partileri ilk defa parlamento içinde ve dışında bu kadar etkili bir muhalefet yürütüyor. Daha önce hiç görülmeyen direnişler, ülkenin doğusundan batısına kadar her alanda yığınsal sürdürülüyor. Kayyumlara karşı farklı bölgelerde örgütlenen paralel eylemler birleştirici ortak mücadelenin zeminini hazırlıyor.
Dolayısıyla Cumhur ittifakının yönettiği devlet meşruiyetinin tek taşıyıcısı olmaktan çıktı, artık sivil toplum meşruiyet bayrağını taşıyor. İçinde medya, sendikalar, partiler, toplum kuruluşları, üniversiteler, sendikalar, aydınlar ve entelektüeller gibi toplumsal oluşumlar meşruiyetin birer motoruna dönüşmüşlerdir. Tek adam yönetiminin meşruiyeti yeniden ele geçirmeden önce halk, elindeki meşruiyet parçalarını anti-faşist, anti-otoriter bir cephede birleştirilmesi gerekir.
Erdoğan başında olduğu totaliter rejim yanlış projelerle milyarca doları büyük ulusal ve uluslararası şirketlere aktardı. Borç girdabına sokulan ekonomiyi krizden çıkarılabileceğine inandıkları tüm ekonomik politikalar birer birer iflas etti. Faizler arttı, enflasyon tavan yaptı. Derinleşen ekonomik kriz toplumsal krizi tetikledi, açlık ve yoksulluk had safhaya ulaştı, emekliler ve emekçiler geçinebilmek için asgari ücretlerin ve emekli aylıklarının enflasyona göre düzenlenmesini istiyor.
Bu ekonomik kriz meşruiyeti paralize etti, parçalara ayırdı. Devlet açıklamaları inandırıcı olmaktan çıktı; resmi politikalar, anlatılar toplumun tutkalı olmaktan çıktı ve yasallığı sorgulanır oldu. Bu zamana kadar belirli bir mükemmellik ve üstünlük havasında olan devlet aparatları itibar krizinin derinliklerinde debeleniyor.
Otoriter devletin meşruiyetini mümkün kılan; vergiler, kamu hazinesi, demokratik ve sosyal hakların….kullanım ve yönetimindeki yozlaşmalar meşruiyet krizini tetikleyen faktörlerin başında gelir. Yaşam koşullarının kötüleşmesi toplumsal çoğunluğu kapsadı. Yöneticiler itibarlarını çoktan yitirdi, Erdoğan’ın kuklası bakanlar ona bakarak kafa sallıyor, her yaptıkları kamuoyunun tepkisini çekiyor veya alay konusu oluyor.
Ekonomik ve politik krizler, kayyumlar, haklardaki kesintiler, basındaki devlet tekeli, yargının saray tarafından kontrolü, suç örgütlerinin artması, vergi kaçıran zenginlerin kaçmalarına göz yumulması, onlarca çocuğun ölümüne neden olan özel hastane skandalı, kadın cinayetleri, gasp, adam kaçırma, sözleşmeli cinayetlerin büyümesi. Eğitimli nitelikli gençlerin ülkeyi terk etmesi, ailelerin ve sosyal sınıfların yaşamlarındaki düşüşler, hayali ortak öngörü ufkunun dengesizleşmesi, uyum ve ortak kader duygusu dumura uğradı. Bunların çoğu devlet meşruiyetinin mutasyonundan çok önce gelmişti.
Otoriter rejimdeki bu aşınma toplumsal sınıf ve grupların ortak meşruiyet hakkını kazanma mücadelesini tetikledi. DEM ve CHP tabanındaki pasif bekleyişin yerini kolektif eylemler aldı, Daha önce ilgisiz olan sosyal ve kültürel gruplar siyasallaştı, kamuoyunun ilgisini çeken kayyum protestolarına yığınsal katılımlar oldu. Emeklilik, asgari ücret konularında ani değişiklikler, sosyal ağların rolünün artması, var olan aydınlara yenilerinin eklenmesi vb. şeklinde toplumsal muhalefetin genişlemesini sağladı. Bu da devletin meşruiyet üzerindeki tekelini yıktı. Yerel yönetimler ve direnen halk meşruiyet hakkını parçalar halinde geri almaya başladı.
Hegemonyadaki bu zemin kayması büyük direnişlerle gerçekleştiriliyor. Sol devrimci güçler toplumsal huzursuzluğu geleneksel parti şemasının dışına kanalize edebilirse, Brezilya, Fransa, Almanya, İspanya, Uruguay veya yakın zamanda Arjantin’de olduğu gibi, tek adam rejimlerinin yeniden yapılanmasını değil radikal demokratik bir değişime öncülük edebilirler.
Otoriterlikle yetinmeyen tek adam rejimi faşizme doğru hızla yol alan bir diktatörlüğün en kritik ve en tehlikeli anındayız. Halkın demokrasiye, demokratik parti ve kuruluşlara yakınlaşmaktan başka alternatifi kalmadı. Sokaklarda hakları için mücadele edenler, devlet aparatlarından kovulan demokrasiye sarılıyor. Meşruiyetin gerçek kaynağı olan halkın demokrasisi devlete karşı direniyor. Demokrasi toplumcudur, emekçi halktır, devlete karşıdır. Paris komününde, Fransız devriminde ve Sovyet devriminde olduğu gibi aşağıdan gelen demokrasinin gücü ceberut devletlerin yenilgisini getirecek tek gerçekçi alternatiftir.
İkinci defa seçilen Nazi hayranı Trump’a rağmen faşizmi daha önce yendiğimiz gibi yeneceğiz, bu konuda netiz. Çünkü tüm dünyada insanlığın başına gelenler ve bölgesel savaşların tümü ABD’nin neoliberal hegemonyasını koruma savaşı değil midir? Birçoğumuz zaten bunu biliyor ve hissediyoruz. Mevcut doğa ve küresel sorunlar kolektif bir felaketin: nüfusun %1’inin çıkarları uğruna %99’unun feda edilmesi değil midir?
Türkiye’de DEM, CHP, TİP, EMEP, Sol Parti ve diğer sol devrimci oluşumların öncülük ettiği küçük halk direnişlerini otoriter-faşist rejimi süpüren bir dalgaya dönüştürebilirsek dünyadaki aşırı sağ fırtınaya, Trump’a ve Erdoğan’a karşı güçlü bir duvar örmekle kalmaz onları geriletebiliriz de.Pratikte karşılaşılacak zorlukları hesaba katarak, devrimci bir iradeyle solu birleştirebilirsek, anti-faşist ilerici cepheyi oluşturabilirsek, toplumsal köpürme anlarına eşlik eden ikili iktidar alternatifini gerçeğe dönüştürebiliriz. Eğer bu tarihi sorumluluğun gereğini hakkıyla yerine getirebilirsek ancak o zaman meşruiyetini yitirmiş otoriter- faşist iktidarın yenilgisi kaçınılmaz olur.

About Mehmet Tas

Check Also

Ekim Devrimi ve günümüzün iki sorunu

Sevgili arkadaşım, Bu sorunları Ekim Devrimi’nin 100. yılında çok tartıştık. O polemiklere yeniden dönmek istemiyorum. …

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com