Venezüella, 1998’de Bolivarcı devrimin zaferine kadar ülkeyi kontrol eden Washingtonönderliğindeki oligarşik rejimi yeniden kurmak için bir kez daha darbe tehdidiyle kuşatılmış durumda. Birkaç saat önce demokrasiye ve ulusal uzlaşmaya saygı gösterilmesi çağrısında bulunan liderler ve örgütler, adaylarının Devlet Başkanı Nicolás Maduro tarafından sandıkta mağlup edildiğini anladıkları andan itibaren maskelerini attılar.
Muhalefetin kabul etmediği seçim sonuçlarına göre Maduru oyların % 51.2’sini ve muhalefet lideri Edmundo ise %44.2 almıştı. Seçimlere katılım %59’du.
Venezüella’nın anayasal hükümetini devirme ve kukla bir yönetim dayatma yönündeki devam eden girişimler 2002, 2014, 2017 ve 2019’da zaten gerçekleşmişti. Latin Amerika’nın diğer bölgelerinde tekrarlanan senaryolardan kopyalanan yeni bir senaryo devreye sokuldu: büyük şirketlerin medyası, sahtekarlık suçlamalarını kanıtlanmış gerçeklermiş gibi yeniden üretiyor. Venezüella’nın yasallığını görmezden geliyorlar ve aşırı sağın gruplarını demokrasi için kahraman savaşçılar olarak gösteriyorlar. Muhafazakar önyargılara sahip çok taraflı örgütler sonuçlardan şüphe duyuyor ve muhalefet tarafından kışkırtılan şiddet eylemlerini meşrulaştırıyorlar. Muhalefet liderleri tek taraflı olarak kendilerini galip ilan ettiler ve onlarca yıllık darbelerle kazandıkları becerilerini mükemmel bir şekilde koordine ederek istikrarsızlaştırma mekanizmalarını harekete geçirdiler.
Venezüella’nın anayasal hükümetini devirme ve kukla bir yönetim dayatma yönündeki devam eden girişimler 2002, 2014, 2017 ve 2019’da zaten gerçekleşmişti. Latin Amerika’nın diğer bölgelerinde tekrarlanan senaryolardan kopyalanan yeni bir senaryo devreye sokuldu: büyük şirketlerin medyası, sahtekarlık suçlamalarını kanıtlanmış gerçeklermiş gibi yeniden üretiyor. Venezüella’nın yasallığını görmezden geliyorlar ve aşırı sağın gruplarını demokrasi için kahraman savaşçılar olarak gösteriyorlar. Muhafazakar önyargılara sahip çok taraflı örgütler sonuçlardan şüphe duyuyor ve muhalefet tarafından kışkırtılan şiddet eylemlerini meşrulaştırıyorlar. Muhalefet liderleri tek taraflı olarak kendilerini galip ilan ettiler ve onlarca yıllık darbelerle kazandıkları becerilerini mükemmel bir şekilde koordine ederek istikrarsızlaştırma mekanizmalarını harekete geçirdiler.
Unutulmamalıdır ki, muhalefet adayları Edmundo González ve María Corina Machado, Beyaz Saray ve CIA tarafından Miraflores Sarayı’nı ve onunla birlikte gezegendeki en büyük petrol rezervlerini ele geçirmek için seçilen en son kişilerdir. Daha 2019’da, o zamanki Kongre üyesi Juan Guaidó, Batı’nın, Washington ve müttefiklerinin Caracas’ın yurtdışındaki varlıklarını çaldığı ve ülkenin gıda ve ilaç da dahil olmak üzere kendi mallarını elde etmesini engelleyen paralel bir hükümet içinde yer alabilecek kullanışlı bir aptaldı. Bugün tarihin çöplüğüne atılan Guaidó, ülkesine ölçülemez zararlar vermiştir ve emperyalist saldırganlık nedeniyle normal bir yaşam sürdüremeyen milyonlarca yurttaşının açlığından, hastalığından ve sefaletinden doğrudan sorumludur. Soğuk Savaş’ın en kötü zamanlarında ve Washington’ın yarımküredeki solcu liderlere ve militanlara yönelik soykırımı düzenlediği Condor Planı’nda olduğu gibi, bir dizi Latin Amerika hükümeti Venezüella’ya yönelik saldırıya katıldı ve darbecileri destekledi. Washington’la aynı hizada olan seçkinler ve güçlü bir toplumsal hareket sayesinde iktidara gelen Şili Devlet Başkanı Gabriel Boric’inki gibi utanç verici olaylar yaşandı.
Batılı güçlerin ve onlarla bağlantılı medyanın Venezüella’dan ellerini çekmesi ve Venezüellalıların kurumsal ve demokratik yollarla sorunlarını çözmelerine izin verilmesi zorunludur. Finansman, yönlendirme ve dış medya desteği olmadan, yerel aşırı sağ, oylama yoluyla yenemediği Çavezizm’i devirmenin provasını tekrar tekrar yapmaya cesaret edemezdi.
-La Jornada gazetesi, 30 Temmuz 2024
