Küba’ya karşı plan nedir? Gece yarısı, dinlenmekte olan bir halkı bombalamak mı? Başkanlık konutuna saldırıp devlet başkanını kaçırmak mı? Onu Miami’de “narko-terörizm” suçlamasıyla yargılamak mı? Küba’yı, Rambo tarzı istilacı görüntüleri —gece bombardımanları, “operasyonel” saldırılar, teatral yakalamalar— normalleştirmeye zorlamak mı? Bunlar, pratikte daha az görünür ama daha etkili olan kalıcı bir ablukanın yoğunlaştırılmış imgeleridir. Bu, katlanılmaz ve kabul edilemez bir zorlamadır; askeri, ekonomik, hukuki, diplomatik ve iletişimsel araçların birleşimiyle işleyen uzun süreli bir nefret mühendisliğidir. Bu bağlamda, Miguel Díaz-Canel’in figürü, bir lideri ortadan kaldırmaya ve Küba’nın devrimci toplumsal düzenini ayakta tutan maddi ve sembolik koşulları yeniden yapılandırmaya yönelik bir yakalama operasyonunun merkezinde mi yer almaktadır?
Trump’ın bu tehdidi, doğrudan askeri savaşın klasik repertuarına aittir ve bu tür bir savaşın jeopolitik, hukuki ve itibari maliyetleri hiçbir taraf için ücretsiz olmayacaktır. Şiddet ortadan kalkmaz; yeniden yapılandırılır. Ve iletişim savaşı yapısal bir rol kazanır. Bu, basit bir propaganda unsuru değil, saldırıların “doğallaştırılması”nın mücadele alanıdır. Bugün, ablukanın ağırlaştırdığı ekonomik zorluklar, sosyalizmin “içsel başarısızlığının” kanıtı olarak sunulmakta; her şey küçültülmekte; iç çatışmalar uydurulmakta ve total bir meşruiyet yıkımına hizmet eden anlatılarla çerçevelenmektedir. Operasyonun özü, her işareti bir savaş argümanına, her eksikliği bir hükme, her gerilimi kesin bir kanıta dönüştürmektir. Amaç bilgi vermek değil, tek çıkışın teslimiyet olduğu bir anlam ufku kurmaktır. Kurşunlar, kan ve yıkım.
Tehdidin baskı planı olarak etkinliği, bu baskıya maruz kalmış en dağınık zihinlerde yankı bulabilme kapasitesine bağlıdır. Kuşkusuz, ekonomik abluka bu koşulları etkiler; ancak bunun hoşnutsuzluğa dönüşmesi otomatik değildir. Bu, devrimin kendisine, kurumların ihtiyaçlara yanıt verebilme kapasitesine ve özellikle halkın yaşadığı zorlukların nedenlerinin abluka kaynaklı olduğuna dair bilincine bağlıdır. Ekonomik boğma stratejileri de şiddettir; çoğu zaman askeri müdahalenin alternatifi olarak sunulsa da somut acılar üretir: hizmetlerin kötüleşmesi, temel mallara erişim zorlukları, günlük belirsizlik. Bu bağlamda savaş ile savaş olmama arasındaki ayrım bulanıklaşır. Trump şiddeti patlamalarla da uygulamak ister; zamanı manipüle eder, gündelik yaşama sızar, toplumsal yeniden üretim koşullarını yavaşça aşındırır. Ve tehdit eder.
Trump, Venezuela’ya ve onun meşru başkanına karşı işlenen alçaklıklardan sonra, Küba’ya karşı ilerleme tehdidinde bulunuyor. Turuncu saçlarının altında sakladığı bombardımanlar, baskınlar ve yakalamalar, onun egosunun alegorileri olarak işliyor; tarihsel korkuları ve gerçek müdahale deneyimlerini yoğunlaştırıyor. Ancak dikkatimizi daha derin ve kalıcı bir süreçten uzaklaştırmamak için bunlara dikkat etmek gerekir. “Plan” tek bir gösterişli eylemle sınırlı değildir; çoklu baskı ağları içinde gelişir ve bir bütün olarak, insanlık için onur ve gelecek örneği olmuş bir siyasal deneyimin koşullarını yeniden şekillendirmeyi hedefler. Bu ağı anlamak, hayaletlere tepki vermekle sınırlı kalmayan, günümüzdeki somut tehdit biçimlerine örgütlü ve bilinçli şekilde karşı koyabilecek her yanıtın ön koşuludur.
“Küba’ya karşı plan nedir?” sorusu, çağdaş emperyalist tarihin bir özeti gibidir: ani bombardımanlar, gece operasyonları, teatral yakalamalar gibi sahnelemelerle işleyen bir müdahale mantığı. Bunlar, burjuva barbarlığını ve onun korku pedagojisinin en sofistike biçimini tek bir anda yoğunlaştırır. Artık şiddet tek bir gösteride sergilenmez; dağıtılır, yönetilir ve doğallaştırılır. Venezuela örneğinde —Nicolás Maduro’ya karşı— bunun bir laboratuvarı zaten görüldü: doğrudan askeri müdahale, ekonomik yaptırımlar, finansal abluka, diplomatik baskı, kurumsal tanımama, medya üzerinden meşruiyet yıkımı ve iç bölünmeleri teşvik etme.
Miguel Díaz-Canel’i hedef alacaklar mı? Siyaseti bir “liderler dramı”na indirgemek, meşruiyeti daha kolay yıkmak için… Ancak Trump’ın hedefi tek bir kişi değil, onun temsil ettiği toplumsal devrimin yıkımıdır. Ve iletişim savaşı burada bir meşrulaştırma aygıtı olarak işler: müdahaleyi kabul edilebilir, hatta arzu edilir kılan kategorileri üretir. Yolsuzluk, uyuşturucu ticareti, terörizm gibi yüksek etkili suçlamaların icadı yalnızca hukuki bir etki yaratmayı değil; Küba sosyalizmini tüm siyasal meşruiyetinden yoksun bırakacak bir imgeyi sabitlemeyi amaçlar. “Suçlu düşman” figürü, ideolojik düşmana duyulan nefreti gizler. Bu kayma önemlidir: çünkü politik bir çatışmayı hukuki bir meseleye indirgerken, vahşi önlemleri “hukuk” adına meşrulaştırır.
Trump’ın tehdidi zamana yayılır, gündelik yaşama sızar, fiziksel ve sembolik bir aşınma üretir. Savaş artık bir olay değil, bir ortam haline gelir. Bu, saldırıdan çok aşındırmayı, bombaların meşrulaştırılmasını ve çıplak akılsızlığın dayatılmasını önceleyen karanlık bir dilbilgisidir. Bombardımanlar ve operasyonlar mı duyuruluyor? Bu, bugün çoklu mekanizmalar aracılığıyla işleyen emperyal şiddetin bir biçimidir; korku pedagojisinin izlerini bırakmak için.
Küba hâlâ ayakta mı? Halklarımız bu utanç verici emperyal tehditler sirkine daha ne kadar dayanacak, göreceğiz. Direniş yalnızca askeri alanda yürütülmeyecek; ekonomi, hukuk, kültür ve iletişim alanlarında da sürecek. Bu, sadece savunmacı bir süreç olmayacak; Küba’ya karşı “plan”, bize tarihsel bir süreklilik içinde işleyen emperyalist saldırıların ne biçim ne de amaç değiştirdiğini gösteriyor: kendi kaderini kapitalist mantığa teslim etmeyi reddeden bir toplumun özbelirlenmesini kırmak. Direniş tekil, doğrusal ya da uysal bir plan olmayacak; koşullara göre uyum sağlayan, deneyen, düzelten ve yeniden yapılandıran bir operasyonlar bütünü olacak. Belirleyici olan tek bir gösterinin ihtişamı değil, devrimci stratejinin sürekliliğidir. Ve hepimizin bu süreçte bir yeri var. Bu bir hayat meselesidir.
Fernando Buen Abad Domínguez, La Jornada, 04/04/2026
