Şam’ın düşmesini alkışlayan NATO-İsrail kliği, farklı bölgesel ve yabancı aktörler tarafından desteklenen ve güç çatışmalarıyla birbirleriyle mücadele eden aşırılık yanlısı milisler ve sivil oluşumların istediğinden çok fazlasını pastadan alacaklar.
Tahran ve Moskova son dakikaya kadar her şeyi denediler ama… “Doha’daki cenaze töreninden” sonra olanlar oldukça karanlıktı ve Batılı istihbarat tarafından uzaktan kontrol edilen bir darbenin geldiğine işaret ediyordu.
Bildiğimiz şekliyle Suriye’nin ani ve hızlı sonu, Eretz İsrail (büyük İsrail) ile yeni Osmanlıcılığı karşı karşıya getirdi. Bu gerici karşı devrim, batı için bir zafer, Direniş Ekseni’ne öldürücü bir darbe oldu.
Eski Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ın teslim olmasıyla başlayalım. Katarlı diplomatlar, gayri resmi olarak, Esad’ın önceki günlerde İdlip’ten’ başlayıp hızla güneye ilerleyerek Şam’a ulaşan büyük bir askeri saldırı başlatan silahlı muhalefetle iktidarı devretmek için müzakere etmeye çalıştığını iddia etti.
Geçtiğimiz hafta sonu Doha’da kapalı kapılar ardında Rusya, İran ve Türkiye arasında, Suriye’yi silahsızlandırmaya yönelik can çekişen “Astana süreci”nin son nefesinde tartışılan şey buydu.
İktidarın devri için müzakere başarısız oldu ve bu nedenle Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Esad’a Moskova’da sığınma teklif etti. Bu hem İran’ın hem de Rusya’nın neden hala Doha’dayken terminolojiyi hemen değiştirdiğini ve militan olmayan reformistleri eyalette dolaşan silahlı aşırılık yanlılarından ayırt etmek amacıyla “meşru muhalefete” atıfta bulunmaya başladığını açıklıyor.
Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, öfkesini ele veren beden diliyle kelimenin tam anlamıyla şunları söyledi: “Esad, BM listesinde yer alan meşru muhalefetle müzakere etmeli.”
Çok önemli: Lavrov, Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) ve Katar tarafından finanse edilen ve NATO ile Tel Aviv tarafından tam olarak desteklenen silahlarla finanse edilen Selefi-cihatçı mafya Heyet Tahrir el-Şam’ı (HTŞ) kastetmiyordu.
“Doha’daki cenaze töreninden” sonra olanlar oldukça karanlıktı ve Batılı istihbarat tarafından uzaktan kontrol edilen, şimşek hızıyla gelişen ve iç ihanetlerin raporlarını içeren bir darbeydi.
Astana’nın asıl fikri Şam’ı güvende tutmak ve Ankara’nın HTŞ’yi yönetmesine izin vermekti. Ancak Esad, NATO’nun yeni dostları Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi Arabistan’daki Arap liderler aracılığıyla verdiği sözlere inanarak zaten ciddi bir stratejik hata yapmıştı.
Suriyeli ve bölgesel yetkililere göre, Esad nihayet kendi pozisyonunun ne kadar kırılgan olduğunu fark etti. İkincisi, sadık bölgesel müttefikleri İran ve Hizbullah’tan askeri yardım almayı reddettikten ve yeni Arap müttefiklerinin onu güvende tutabileceğine inandığından kendi sonunu kendisi hazırladı.
Suriye Arap Ordusu (SAO), 13 yıllık savaşın ve acımasız ABD yaptırımlarının ardından harabeye dönmüştü. Lojistik, konuşlandırılabilir yolsuzluğun kurbanı oldu. Çürüme sistemikti. Ancak en önemlisi, birçok kişi bir kez daha yabancı destekli terörist gruplarla savaşmaya hazır olsa da uzmanlar Esad’ın saldırıya karşı koymak için ordusunu hiçbir zaman tam olarak konuşlandırmadığını söylüyor.
Tahran ve Moskova son dakikaya kadar her şeyi denediler. Aslında Esad, 29 Kasım’da Moskova’ya yaptığı ve somut bir sonuç vermeyen ziyaretinden bu yana zaten ciddi bir sıkıntı içindeydi. Bu nedenle Şam müesses nizamı, Rusya’nın Esad’ın siyasi bir çözüm müzakerelerinde önceki kırmızı çizgilerini terk etmesi yönündeki ısrarını, sonun bir işareti olarak gördü.
Türkiye: “Bizim bu işle hiçbir ilgimiz yok”
Esad, Suriye Arap Ordusu’nun artan körelmesini ve çöküşünü önlemek ve Suriye’yi yıllardır durmaksızın bombalayan İsrail’i dizginlemek için hiçbir şey yapmadı.
Son ana kadar Tahran yardım etmeye hazırdı: iki tugay Suriye’ye girmeye hazırdı, ancak onları konuşlandırmak en az iki hafta alacaktı.
Fars haber ajansı, Suriye liderliğinin terör tugaylarıyla birlikte savaşmak için amansız motivasyon eksikliğinden, Esad’ın İran Dini Lideri Ali Hamaney’in Haziran ayından iki ay öncesine kadar yaptığı uyarıları görmezden gelmesine ve diğer İranlı yetkililerin HTŞ ve yabancı destekçilerinin bir yıldırım savaşı hazırlığında olduğu konusunda uyarıda bulunmasına kadar mekanizmayı ayrıntılı bir şekilde açıkladı. İranlılara göre:
“Halep’in düşmesinden sonra, Esad’ın iktidarda kalma konusunda gerçek bir niyeti olmadığı anlaşıldı, bu yüzden muhalefetle diplomatik görüşmeler yapmaya başladık ve birliklerimizin Suriye’den güvenli bir şekilde ayrılmasını organize ettik. Suriye Arap Ordusu savaşmazsa biz de askerlerimizin hayatını riske atmayacağız. Rusya ve Birleşik Arap Emirlikleri onu istifaya ikna etmeyi başarmıştı, bu yüzden yapabileceğimiz bir şey yoktu.”
Rusya’nın Esad’ı istifaya ikna ettiğine dair bir kanıt yok. 29 Kasım’da Moskova’daki başarısız toplantıyı yorumlamak yeterli. Ancak toplantıdan önce Türkiye’nin altı ay önceki HTŞ saldırısı hakkında her şeyi bildiğinin teyit edilmesi önemlidir.
Ankara’nın versiyonu tahmin edilebileceği gibi bulanık, HTŞ onları bu konuda bilgilendirdi ve müdahale etmemelerini istedi. Ayrıca Türk Dışişleri Bakanlığı, Halife Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Esad’ı uyarmaya çalıştığını iddia etti.
Ankara, resmi olarak, Dışişleri Bakanı Hakan Fidan aracılığıyla, kiralık cihatçıların saldırısını organize ettiğini veya onayladığını kesin bir dille reddediyor. Washington’dan Tel Aviv’e kadar herkes Şam’ın düşmesi için kredi almak için sıraya girdiler.
HTŞ yıllardır sadece Türkiye’nin değil, aynı zamanda Suriye savaşı sırasında aşırılık yanlılarına maaş ödemekle suçlanan ve savaşta yaralanan El Kaide savaşçılarının rehabilite edilmesine yardım etmekle ünlü olan İsrail’in de tam desteğini aldığı için bu versiyona yalnızca NATO propaganda makinesi inanıyor.
Tüm bunlar, CIA, MI6 ve Mossad tarafından kontrol edilen, kesintisiz bir silah akışı, Ukrayna’nın FPV kamikaze insansız hava araçlarının kullanımı konusunda tekfircileri eğittiği ve üst düzey Suriyeli yetkililere rüşvet vermek için para dolu Samsonitler ile dikkatlice hesaplanmış bir yıkım senaryosuna yol açtılar.
Yeni Harika Oyun Yeniden Devrede
Suriye’nin çöküşü, Rusya’ya, ve aynı zamanda İran’a, Akdeniz’deki müttefiklerine (Lübnan ve Filistin direniş hareketleri) bağlayan kritik kara köprüsünün kapanması önemlidir.
“Ortak bir gelecek topluluğu” inşa etme konusundaki tüm söylemine rağmen Suriye’nin yeniden inşasına yardımcı olmak için kesinlikle hiçbir şey yapmayan Çin’e bir mesaj göndermekten bahsetmiyorum bile.
Jeo-enerji düzeyinde, dokuz yıl önce analiz ettiğim gibi, Suriye’ye karşı savaşın en önemli nedenlerinden biri olan destansı Pipeline çözülmesinin önünde artık engel yok: Avrupa’ya Rus gazına bir alternatif sağlamak için Suriye topraklarından geçen Katar-Türkiye doğalgaz boru hattının inşası. Esad bu projeyi ret edince, Doha onu devirmek için Suriye’deki savaşın finanse edilmesine yardımcı oldu.
Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi Basra Körfezi ülkelerinin, boru hattının inşa edilmesi halinde Katar’ın jeoekonomik gücünü arttıracağından sevinçle kabul edeceğine dair hiçbir işaret yok. Öncelikle, Suudi topraklarından geçmesi gerekiyor ve Riyad buna izin vermeye istekli olmayabilir.
Suriye’ye açılan kapının neredeyse tamamen ortadan kalkınca şu sorular da dahil olmak üzere bir dizi soru belirdi. Hizbullah gelecekte silah malzemelerini nasıl alacak ve Arap dünyası, Türkiye’nin neo-Osmanlı bir güç olma girişimine nasıl tepki verecek?
Ayrıca, BRICS’in ortak ülkesi olan ve başlıca üyelerinden ikisi olan Rusya, Çin ve İran ile doğrudan çatışan Türkiye’nin çetrefilli bir durumu da var. Ankara’nın yeni U dönüşü, BRICS’in bunu reddetmesine ve Çin’in ona uygun bir ticaret statüsü vermemesine bile neden olabilir.
Suriye’nin kaybının Rusya ve küresel çoğunluk için yıkıcı olabileceği kesinlikle iddia edilebilirken, şu anda yapılacak bir şey yok. SSCB ve Rusya’nın 1971’den beri kontrol ettiği Tartus limanının, Hmeimim hava üssüyle birlikte kaybedilmesi (ve dolayısıyla Doğu Akdeniz’den sınır dışı edilmesi) durumunda, Moskova’nın onu çeşitli alternatiflerle değiştirmeye çalışacak.
Cezayir (BRICS ortağı), Mısır (BRICS üyesi), Libya ve Basra Körfezi emirliklerinin nasıl etkileneceği gündeme gelecek. Bu arada, Putin ve İranlı mevkidaşı Cumhurbaşkanı Mesut Pezeshkian’ın 25 Ocak’ta Moskova’da resmen imzalayacakları Rusya-İran kapsamlı stratejik ortaklığının bir parçası olabilir.
Moskova’nın sözde bir Kursk 2.0’ın sahnelenmesiyle şaşırdığını varsaymak son derece saflık olur. Sanki tüm Rus istihbarat kaynakları (üsler, uydular, yer istihbaratı) aylardır büyük İdlib’de bir tank tümeni de dahil olmak üzere on binlerce kişilik bir ordu kuran bir grup Selefi/cihatçıyı incelemiyormuş gibi.
Bu nedenle, oynanan oyunun Pers kurnazlığıyla birleştirilmiş klasik bir Rus satranç hamlesi olması oldukça akla yatkındır. Tahran ve Moskova’nın, kötü bir şekilde zayıflamış bir Esad’ı başka bir kanlı ve uzun süreli kara savaşıyla destekleme tuzağına düşmeleri durumunda ne kaybedeceklerini (özellikle insan kaynakları açısından) hesaplamaları uzun sürmedi. Buna rağmen Tahran askeri destek, Moskova ise hava desteği ve sonuna kadar müzakere senaryoları sundu.
Şimdi, Suriye’de yaşanan trajediyi yönetmek; “reformcu” (sözde azınlıklardan yana) cihatçı Ebu Muhammed el-Colani’nin önderlik edeceği olası bir Şam halifeliği de dahil olmak üzere, NATO/Tel Aviv/Ankara ekibinin sorumluluğuna düşüyor.
Suriye son derece karmaşık, dışlayıcı ve yozlaşmış bir aşiret matrisinde gezinmeye hazır değil, şimdiye kadar sadece Esad’ı devirmek gibi küçük bir yapıştırıcıyla bir arada tutulan 37 terörist grubun magmasından bahsetmiyorum bile. Bu yanardağ hiç şüphe yok ki yüzlerinde, muhtemelen en az birkaç yıl sürebilecek korkunç iç savaşlar şeklinde patlayacak.
Kuzeydoğu ve doğu Suriye’deki güçler planlarını her ne pahasına olursa olsun sürdürmeye kararlı, ABD ve Kürtlerden oluşan büyük ölçüde laik bir Rojava tarafından kontrol edilmeyi reddeden çok sayıda yerel aşiret zaten tam bir anarşiye saplanmış durumda.
Bu aşiretlerin bir kısmı, Türkiye destekli cihatçı Selefilerle iyi ilişkiler kurmaya başladı bile. Diğer Arap aşiretleri de bu yıl Kürt aşırılıkçılara ve ayrılıkçılara karşı Şam’la güçlerini birleştirmişti.
Batı Suriye de İdlib’de olduğu gibi bir anarşi bölgesi olabilir: terörist ve haydut gruplar, aşiretler, etnik ve dini gruplar arasında kanlı bir rekabet var: eski Cumhurbaşkanı Muammer Kaddafi yönetimindeki Libya’dakinden daha karmaşık bir tablo.
Headcutters’ın (kafa kesicilerin) tedarik hatlarına gelince, kaçınılmaz olarak sınırlı olacak ve o zaman bu teröristleri bitirmek kolay olacak. Sadece İran tarafından değil, aynı zamanda Türkiye/İsrail üzerinden bir NATO kanadı tarafından da, Halifelik hayaline karşı çıktıklarında, ki Halifeliğin suistimalleri medyada çok açık hale gelirse bunu yapmak zorunda kalacaklar.
Esad hanedanından sonra Suriye’nin cesedine ne olacağını kimse öngöremiyor. Başta Türkiye olmak üzere milyonlarca mülteci geri dönebilir ve bu, Washington’un kuzeydeki “Kürtleştirme” projesini korumak için yıllardır engellemeye çalıştığı bir göç. Ancak aynı zamanda, yeni bir Halifelik ve yenilenen bir iç savaş ihtimalinden korkan milyonlarca insan kaçacak.
Bu kadar karanlığın ortasında bir ışık huzmesi var mı? Geçiş hükümetinin lideri, yakın zamana kadar HTŞ tarafından yönetilen İdlib’deki Suriye Kurtuluş Hükümeti’nin (SKH) başbakanı olan Muhammed El Beşir olacak. Eğitimli bir elektrik mühendisi olan Beşir, 2021’deki eğitimine bir derece daha ekledi: Şeriat ve hukuk.
Suriye’yi Kaybetmek Filistin’i Kaybetmek Anlamına Gelmemeli
Küresel çoğunluk, ilk bakışta Direniş Ekseni’ne karşı neredeyse ölümcül bir darbe gibi görünen şeyin yasını tutuyor olabilir, ancak Rusya, İran, Irak ve hatta son derece sessiz olan Çin’in bile NATO-İsrail-Türkiye destekli Selefi-cihatçı bir ordunun galip gelmesine izin vermesi mümkün değil.
Kolektif Batı’nın aksine, bu ulusların liderleri daha akıllı, daha sert, sonsuz derecede daha sabırlı ve önlerindeki büyük resmin hatlarını hesaba katıyorlar. Henüz çok erken ama er ya da geç, Batı destekli cihatçılığın Pekin, Tahran ve Moskova’ya yayılmasını önlemek için harekete geçecekler.
Rusya’nın dış istihbarat teşkilatı Sluzhba Vneshney Razvedki (SVR), çoğunluğu Özbekler, Uygurlar, Tacikler ve bir avuç Çeçen’den oluşan büyük bir Selefi-cihatçı tugayın bir sonraki durağının ne olacağını anlamak için 7/24 izlemek zorundayız.
Hiç şüphe yok ki, faaliyetlerini sadece Orta Asya’ya değil, aynı zamanda Rusya Federasyonu’na da “genişletmek” için kullanılacaklar.
Bu arada, İsrail Golan’da aşırı gerilmiş olacak. Amerikalılar, sessizce çalmaya devam edecekleri Suriye petrol sahalarının kontrolü ile geçici olarak kendilerini güvende hissedecekler. Bunlar, Birinci BRICS Savaşı’nı başlatanlara karşı ilk ortak misillemenin başlangıç senaryosu olacak.
Bunlara ek nihai trajediyi eklemek gerek; Filistin. Şam’ın saygıdeğer Emevi Camii’nin içinde beklenmedik bir olay yaşandı. NATO, İsrail ve Türkiye’nin kafa kesme ordusu şimdi Filistinlilere Gazze ve Kudüs’ü kurtarmaya gelecekleri sözünü veriyor.
Ancak, geçen Pazar gününe kadar her şey “İsrail’i seviyoruz” idi. Müslüman dünyasını ve küresel çoğunluğu aldatmak için tasarlanmış bu halkla ilişkiler operasyonunun kahramanı, bizzat Şam’ın halifesi Colani’den başkası değildir.
Mevcut durumda, Şam’daki yeni rejim, Eretz İsrail’in kurulmasını ve Filistin soykırımını destekleyen ve tasarlayanların desteğine sahip olacaktır.
Bu zaten aşikar ve İsrail kabine yetkililerinin kendileri de söyledi: Tel Aviv, Gazze ve Batı Şeria nüfusunu Suriye’ye sürmeyi çok isterdi, ancak Ürdün tercih ettikleri ülke oldu.
Bundan sonra odaklanmamız gereken savaş budur. Hizbullah’ın merhum genel sekreteri Hasan Nasrallah, Suriye’yi kaybetmenin daha derin anlamı üzerinde ısrar ettiğinde kararlıydı: “Filistin kaybedilecek.” Şimdi her zamankinden daha fazla, Küresel Direnişin buna izin vermeme sorumluluğu var.
– Observatorio de la crisis (Kriz Gözlemevi),10 Aralık, 2024
