Dünyanın Doğusundan (şiirler)-Ada GOZAN

İnce Bir Dal Kırılıyordu İçimde

 İnancın ve şehvetin izini takip eden ozana, Adonis’e…

 I.

 Rüzgâr dört yönden büyük bir denize doğru esiyordu

İnce bir dal kırılıyordu içimde

Denize inananlar vardı orada, adalarda yaşayanlar

Yerin sonundan söz eden yeni şarkılar söylerlerdi

Kahkaha ile gülmez, sadece tebessüm ederlerdi

Söz kıymetliydi o zamanlar

Verilirdi hakkı her cümlenin

Açık ve anlaşılır bir dille konuşurlardı

Hayat dönerdi doğurmakta olan bir kadının bağırmasına

Körlerin bilmedikleri yollarda gezmesine benzerdi…

II.

 Ruh sürüklenirdi dilin kafeslerinde

Dönerdi okyanusun sedeflerine

Kum orda dönerdi cama

Derin bir uykuda hançeresini zorlardı biri

Dilinde harfler dönerdi nazarlığa…

Sözcükler rüzgârın dövdüğü pencerelere dönerdi

Tarihin zarı atılırdı bizi bekleyen geleceğin üstüne

Yeryüzü bizi içine alan bir rahme dönerdi

Çıplak bir ayakla yürümeyi” hatırlatırdın

Bakışımı sığdıracak bir boşluğu ararken

Seni yeniden çağırmak geçiyordu içimden

Hüznün yatağına çarpan suya dönüyordun

Rüzgârla birlikte savruluyordu yol

Yüzün dönüyordu göğün arka yüzüne

III.

Sisler giyinmiş bir kadın geçiyordu dar sokaklarından kentin,

Aksak adımlarla başlıyordu uzun bir yolculuk.

Günebakan anlama dönüyordu yüzünü.

Örtüyordun kederi sesinle…

Yüzünü ışığa dönüp suyu yakmaya çalışıyordun…

Mürekkep usulca dağılıyordu suda,

Kâğıttan gemiler yalpalamaya başlıyordu.

Hiçbir şey kımıldamıyor orda.

Ses telleri, tınlayan ip…

IV.

 Sadece tırnaklarını görüyorduk tanrının,

Hep “çökmüş uçurumların kenarında” duruyorduk onunla…

Suyu ikiye bölen keskin bir kılıçtan söz ediyordu biri.

Sırat köprüsünden geçerken rüzgâra minnetini bildiriyordu.

Çünkü “başıboş bir kedi rüzgârın kulağına” mırıldanmıştı.

 

Antik bir halının üstünde konuşmuştuk seninle.

Tespih taneleri gibi dağılırken ortak belleğimiz,

Atlasta sararmış bir çöle dönen ruhundan

ve Ortadoğu’da yüz yıllık düşünü yitirenlerden söz etmiştin.

Masmavi bir kelebek çıkıyordu sözlüklerin arasından,

Gül yaprakları biriktiriyordu biri iri bir şişede…

Anlam usul usul yitiriyordu iktidarını…

V.

 Daha güzel bir çıplak düşünüyordum, daha tutkulu…

Antik bir tabağın üzerindeki çizikte neler bulduğunu

Uzun uzun anlatan ela gözlü bir kadın giriyordu düşüme…

Yıkıntılardan yeni bir beden yaratıyordun.

Görkemli bir katedralin önünden,

Arnavut kaldırımlı dar sokaklardan geçiyordum.

Vitraylarla süslü kubbemsi büyük pencerenin önünde…

Hayfa’da Karmen Dağı’nda bakımlı bir bahçeye dönerken kadınlar,

Ortadoğu’nun belleği olan büyük bir kütüphanenin önünde

İşine aşk katan bir bahçıvana dönüyordum.

Yumuşak bir ip gibi sarıyordun beni.

VI.

 Arp sesi geçmiş zamanlardan

Dirilir Zümrüdü Anka küllerinden

Cam kırıklıklarıyla dolu merdivenlerden iniyoruz

Hep donuk bir nehre dönüyor bellek.

Hayaleti dolaşıyor” demişti Marx “Avrupa’nın üstünde…

Yakarak gökyüzünü, adımlarını takip ediyorduk eski yolcuların

Fakat işte bir el soyuyor,  çırıl çıplak havayı

Zamanın teriyle ıslananlar uzun bir koşuya hazırlanıyordu.

Yarı kırık testilere dönüyor kadınlar Rakka’da…

Köpekler bile terk etti Halep’i.

VII.

 Ve müphemdir her işaret” harfler harekesini yitirdi, beden ruhunu…

Cerablus’u sadece kırmızı bir çizgi zannediyor birileri…

Çölden gelip çırpınan küçücük bir ele dönüyor ufacık bir çocuk

Şehvetin egemen olduğu Ege’nin kıyısında, yüzü koyun kumda…

Yitirilen vicdana dönüyorsun bozkırın ortasında…

Fırat ve Dicle’nin arasından, Mezopotamya’dan yani…

Tohumlar başak açsın diye savaşıyor kadınlar…

Antakya’da defne yaprağına siniyor hüzün.

Yosun tutan çanların hüznünden söz ediyordu biri.

VIII.

 Salyangoz gibi kıvrılıp duran zaman dönüyordu uçuruma..

Yitiriliyordu son kabarcığı da havanın…

Ortasından usul usul yanan bir yaprak geçiyor aklımdan…

Zıtlıklardan bir bütün kurmaya çalıştığımız zamanlardı.

Adımlarımız dönüyordu ürkek bir karıncaya…

Oysa mimoza kokusu sinmişti o geniş avluya…

Kayıtsız esiyordu rüzgâr.

Nehrin boynundaki bir kırışıklığa benziyordun.

Ortaçağın atları hızla geçiyordu yanımızdan

Kuru bir ekmek gibi diyordun… kuru…

IX.

Su damlasında…. “belleğin buzulunda” kalıyordu gizi hayatımızın

Derine inince Allaha yaklaşıyorduk,

Doğu’ya gittikçe Allaha yaklaşıyorduk,

Yukarı çıktıkça Allaha yaklaşıyorduk.

“Ufukla yaşıt olan şair” söylemişti,

Doğunun öteki adı oluyordu Batı.

Bedenim su üstüne yayılan nilüferler gibidir, demiştin

X.

Bize rüzgârı nasıl isabetli bir zara dönüştürebileceğimizi söylemedin…

Kekeledikçe büyüyordu belirsizlik.

Uzansak tutabileceğimiz kadar yakınlaşmıştı ay

Yeryüzünü ikiye bölünüyordu ışığı

Görünmez bir dilin sütunlarına yaslanan” sözcüklerden kurulu

Bir evreni sorguluyorduk

Dağlar, denizler, gece ve gündüz adına konuşmuştuk.

Her şey bitmişti.

About Mehmet Tas

Check Also

Günümüzde yoldaşlık-M. Taş

Devrimciler arasında yoldaşlığın ne anlama geldiğini bilmeyen yoktur sanıyorum. Sözlük anlamı; arkadaş, dost, eşlerden, ortak …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com